وَالَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاء عِندَ رَبِّهِمْ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ﴿حديد19﴾

وَإِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿مائدة83﴾

و چون آياتي را كه بر اين پيامبر نازل شده بشنوند، چشمانشان را بيني به جهت آن كه حق را شناخته‏اند اشك مي‏بارد. گويند: بار الها، ايمان آورديم، پس ما را با گواهان بنويس.

(مائده 83)

مؤمنان دچار بیم و اندوه  نمی­شوند

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿بقرة277﴾

همانا كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده و نماز به پا داشته و زكات دادند، پاداش آنها نزد پروردگارشان است و نه بيمي بر آنهاست و نه غمگين شوند. (بقره277)

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلاَّ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿أنعام48﴾

... پس كسي كه ايمان آورد و اصلاح كند، نه خوفي بر آنهاست و نه محزون مي‏شوند.

(انعام 48)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿بقرة62﴾

محققا كساني كه ايمان آوردند و آنها كه يهودي شدند و مسيحيان و صابئيان، هر كدام [از روي حقيقت‏] به خدا و روز قيامت ايمان آورد و عمل صالح كند، پاداش آنها نزد پروردگارشان [محفوظ] است و نه خوفي بر آنهاست و نه غمگين شوند. (بقره62)

الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿يونس63و 64﴾

آگاه باشيد كه اولياي خدا را نه بيمي است و نه اندوهگين مي‏شوند. همانان كه ايمان آوردند و پرهيزكاري مي‏كردند. براي ايشان در زندگي اين دنيا و در آخرت بشارت است. وعده‏هاي خدا را تغييري نيست. اين است آن كاميابي بزرگ. (يونس 63و 64)

يَا عِبَادِ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا مُسْلِمِينَ ﴿زخرف68و 69﴾

اى بندگان من! امروز بر شما بيمى نيست و شما غمگين نخواهيد شد. همان كسانى كه به آيات ما ايمان آوردند و تسليم بودند. (زخرف68و 69)

وَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا ﴿طه112﴾

و هر كس كارهاي شايسته به جا آورد در حالي كه مؤمن باشد، نه از ستمي مي‏هراسد و نه از پايمال شدن. (طه112)

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدَى آمَنَّا بِهِ فَمَن يُؤْمِن بِرَبِّهِ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا ﴿جن13﴾

و ما همين كه هدايت [قرآن‏] را شنيديم بدان گرويديم پس هر كه به پروردگار خود ايمان آورد، نه از نقصان [پاداش خود] مى‏ترسد و نه از ستمى. (جن 13)

مؤمنان دائم بر ایمان‌شان افزوده می­شود

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا ﴿أحزاب21﴾

[امّا] وقتى مؤمنان احزاب را ديدند، گفتند: اين همان چيزى است كه خدا و فرستاده‏اش به ما وعده دادند و خدا و رسولش راست گفتند، و جز بر ايمان و تسليم‏شان نيفزود. (احزاب22)

وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَذِهِ إِيمَانًا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

﴿توبة124﴾

و چون سوره‏اي نازل شود، بعضي از آنها مي‏گويند: اين سوره بر ايمان كدام يك از شما افزود؟ امّا كساني كه ايمان آورده‏اند بر ايمان‌شان مي‏افزايد و شادمان مي‏شوند. (توبه 124)

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ﴿أنفال2﴾

مؤمنان فقط آن كسانند كه چون ياد خدا شود دل‏هايشان ترسان شود و چون آيات او بر آنها تلاوت شود ايمان‌شان را بيفزايد و بر خداي خويش توكل كنند. (انفال 2)

مؤمنان از یاد خدا دل‌هایشان ترسان است

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ﴿أنفال2﴾

مؤمنان فقط آن كسانند كه چون ياد خدا شود دل‏هايشان ترسان شود و چون آيات او بر آنها تلاوت شود ايمان‌شان را بيفزايد و بر خداي خويش توكل كنند. (انفال 2)

أَلاَ تُقَاتِلُونَ قَوْمًا نَّكَثُواْ أَيْمَانَهُمْ وَهَمُّواْ بِإِخْرَاجِ الرَّسُولِ وَهُم بَدَؤُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَتَخْشَوْنَهُمْ فَاللّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَوْهُ إِن كُنتُم مُّؤُمِنِينَ ﴿توبة13﴾

چرا با گروهي كه قسم‏هاي خود را شكستند و در بيرون راندن رسول خدا كوشيدند، نمي‏جنگيد؟ در حالي كه آنها بودند كه بار اول [جنگ را] با شما آغاز كردند. آيا از آنها مي‏ترسيد؟ اگر مؤمنيد خدا سزاوارتر است كه از او بترسيد. (توبه 13)

مؤمنان به عهد خود با خدا  وفادارند

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا

﴿أحزاب23﴾

از مؤمنان مردانى هستند كه به آنچه با خدا عهد بستند صادقانه وفا كردند، پس برخى از آنها نذر خود را ادا كرده [به شهادت رسيدند] و برخى از آنها در [همين‏] انتظارند و هرگز پيمان خود را تغيير ندادند. (احزاب23)

وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ لِتُؤْمِنُوا بِرَبِّكُمْ وَقَدْ أَخَذَ مِيثَاقَكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿حديد8﴾

و شما را چه شده است كه به خدا ايمان نمى‏آوريد و حال آن كه پيامبر، شما را دعوت مى‏كند تا به پروردگارتان ايمان آوريد؟ در حالى كه [خدا] از شما پيمان گرفته است، اگر مؤمن هستيد. (حدید8)

مؤمنان بر خدا توکل می­کنند

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ﴿أنفال2﴾

مؤمنان فقط آن كسانند كه چون ياد خدا شود دل‏هايشان ترسان شود و چون آيات او بر آنها تلاوت شود ايمانشان را بيفزايد و بر خداي خويش توكل كنند. (انفال 2)

وَقَالَ مُوسَى يَا قَوْمِ إِن كُنتُمْ آمَنتُم بِاللّهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُواْ إِن كُنتُم مُّسْلِمِينَ ﴿يونس84﴾

و موسي گفت: اي قوم من! اگر به خدا ايمان آورده‏ايد، فقط بر او توكل كنيد اگر سر تسليم داريد. (يونس 84)

قُلْ هُوَ الرَّحْمَنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿ملك29﴾

بگو: او [خداى‏] رحمان است به او ايمان آورديم و تنها بر او توكل كرديم. پس به زودى خواهيد دانست چه كسى در گمراهى آشكار است. (ملک 29)

مؤمنان خدا را بیش از هر کسی دوست دارند

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ ﴿بقرة165﴾

و برخي از مردم همتاياني غير از خدا مي‏گيرند و آنها را چون خدا دوست مي‏دارند ولي آنها كه ايمان آورده‏اند خدا را بيش از هر چيزي دوست دارند. و اگر ظالمان آن گاه كه عذاب را ببينند، مي‏ديدند كه تمام قدرت يكسره به دست خداست و خدا سخت كيفر است، [از گناه خود پشيمان مي‏شدند]. (بقره165)

مؤمنان به خدا و همه کتاب‌های آسمانی و پیامبران ایمان دارند

قُلْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ عَلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَالنَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ﴿آل‌عمران84﴾

بگو: به خدا و آنچه بر ما و آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و نوادگان [او] نازل شد و آنچه به موسي و عيسي و پيامبران از سوي پروردگارشان داده شد ايمان آورده‏ايم ميان هيچ يك از آنها فرق ننهيم و ما فرمانبردار اوييم. (آل عمران84)

آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿بقرة285﴾

پيامبر به آنچه از سوي پروردگارش بر او نازل شده ايمان دارد و مؤمنان [نيز]، همگي به خدا و فرشتگان و كتاب‏ها و پيامبران او ايمان دارند [و گويند:] ميان هيچ يك از پيامبران او فرق ننهيم، و گويند: شنيديم و اطاعت كرديم. بار الها! آمرزش تو را خواهانيم و باز گشت به سوي توست. (بقره285)

والَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ﴿بقرة4﴾

و آنان كه به آنچه به تو نازل گرديده و آنچه پيش از تو نازل شده، ايمان مي‏آورند و اينانند كه به آخرت يقين دارند. (بقره4)

مؤمنان به کل کتاب خدا (آيات محکم و متشابه ) ایمان دارند

هُوَ الَّذِيَ أَنزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الألْبَابِ ﴿آل‌عمران7﴾

اوست كه اين كتاب را بر تو نازل كرد كه بخشي از آن آيات محكم [صريح و روشن‏] است كه اساس كتابند و برخي متشابه [و تأويل پذير] اند، اما كج دلان از اين كتاب، متشابهات را كه تأويل آن را جز خدا نداند، براي فتنه جويي و به قصد تأويل دنبال مي‏كنند. و آنها كه در دانش ريشه دارند گويند: ما بدان ايمان داريم، همه از جانب پروردگار ماست، و جز خردمندان متوجه نمي‏شوند. (آل عمران7)

وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمْ زَادَتْهُ هَذِهِ إِيمَانًا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

﴿توبة124﴾

و چون سوره‏اي نازل شود، بعضي از آنها مي‏گويند: اين سوره بر ايمان كدام يك از شما افزود؟ امّا كساني كه ايمان آورده‏اند بر ايمانشان مي‏افزايد و شادمان مي‏شوند. (توبه 124)

مؤمنان به نشانه ها توجه می‌کنند

وَقَالَ لَهُمْ نِبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَى وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلآئِكَةُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿بقرة248﴾

پيامبرشان به آنها گفت: نشانه اميري او اين است كه آن صندوق [عهد] سوي شما مي‏آيد كه در آن تسكين خاطري از جانب پروردگارتان نهفته، و يادگاري از ميراث خاندان موسي و هارون در آن است كه فرشتگان، آن را حمل مي‏كنند. مسلما اگر مؤمن باشيد، در اين [رويداد] براي شما نشانه‏اي است. (بقره248)

وَرَسُولاً إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُم بِآيَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُم مِّنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللّهِ وَأُبْرِىءُ الأكْمَهَ والأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللّهِ وَأُنَبِّئُكُم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران49﴾

و او را به عنوان پيامبري به سوي بني اسرائيل مي‏فرستد كه [مي‏گويد:] با معجزه از پروردگارتان سوي شما آمده‏ام من از گل براي شما چيزي به شكل پرنده مي‏سازم و در آن مي‏دمم و آن به اذن خدا پرنده‏اي مي‏شود، و به اذن خداوند كور مادرزاد و پيس را شفا مي‏دهم و مردگان را زنده مي‏كنم، و شما را از آنچه مي‏خوريد و آنچه در خانه‏هايتان ذخيره مي‏كنيد خبر مي‏دهم. اگر اهل ايمان باشيد، مسلما در اين امر برايتان نشانه‏اي [از حقيقت‏] است. (آل عمران49)

مؤمنان و تحمل سختي‌ها و شکنجه‌ها

قَالَ آمَنتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ فِي جُذُوعِ النَّخْلِ وَلَتَعْلَمُنَّ أَيُّنَا أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبْقَى.قَالُوا لَن نُّؤْثِرَكَ عَلَى مَا جَاءنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالَّذِي فَطَرَنَا فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هَذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا.إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى ﴿طه71تا 73﴾

[فرعون‏] گفت: آيا پيش از آن كه به شما اذن دهم به او ايمان آورديد؟ قطعا او بزرگ شماست كه به شما سحر آموخته است. پس حتما دست‏ها و پاهايتان را مخالف [يكديگر از چپ و راست‏] قطع مي‏كنم و يقينا شما را بر تنه‏هاي نخل دار مي‏زنم و خوب خواهيد دانست كيفر كدام يك از ما سخت‏تر و پايدارتر است. گفتند: ما هرگز تو را بر آن نشانه‏هاي روشني كه براي ما آمده و بر آن كس كه ما را پديد آورده ترجيح نخواهيم داد، پس هر حكمي كه مي‏خواهي بكن، تو فقط در اين زندگي دنيا حكم مي‏راني. ما به پروردگار خويش ايمان آورديم تا از گناهان ما و اين سحري كه بر ما تحميل كردي در گذرد، و خداوند بهتر و پايدارتر است. (طه71 تا 73)

خداوند ولی مؤمنان است

إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ ﴿مائدة55﴾

ولي و سرپرست شما تنها خدا و رسول اوست و كساني كه ايمان آورده‏اند همانها كه نماز را برپا مي‏دارند و در حال ركوع زكات مي‏دهند [علي عليه السّلام‏]. (مائده 55)

مؤمنان امر به معروف و نهی از منکر می­کنند

وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَيُطِيعُونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ أُوْلَئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّهُ إِنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ﴿توبة71﴾

و مردان و زنان با ايمان يار و دوستدار يكديگرند كه امر به معروف و نهي از منكر مي‏كنند و نماز به پا مي‏دارند و زكات مي‏دهند و از خدا و پيامبرش فرمان مي‏برند. آنان را خدا به زودي مشمول رحمت قرار مي‏دهد [و] خداوند شكست‏ناپذير، حكيم است. (توبه 71)

مؤمنان در کارهای نیک پیشتازند

إِنَّ الَّذِينَ هُم مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ وَالَّذِينَ هُم بِآيَاتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ.وَالَّذِينَ هُم بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُونَ.وَالَّذِينَ يُؤْتُونَ مَا آتَوا وَّقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَى رَبِّهِمْ رَاجِعُونَ.أُوْلَئِكَ يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَهُمْ لَهَا سَابِقُونَ

﴿مؤمنون57 تا 61﴾

همانا كساني كه از مهابت پروردگارشان ترسانند، و كساني كه به آيات پروردگارشان ايمان مي‏آورند، و آنان كه به پروردگارشان شرك نمي‏آورند،و كساني كه آنچه [از مال و جان‏] مي‏دهند، در حالي مي‏دهند كه دل‏هايشان ترسان است از اين كه به سوي پروردگارشان باز خواهند گشت،

آنان در كارهاي نيك مي‏شتابند و هم آنان در انجام آن پيشتازند. (مؤمنون57 تا 61 )

مؤمنان در راه خدا می­جنگند و کافران در راه طاغوت

الَّذِينَ آمَنُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُواْ أَوْلِيَاء الشَّيْطَانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا ﴿نساء76﴾

آنها كه ايمان آوردند در راه خدا پيكار مي‏كنند و آنها كه كافر شدند در راه طاغوت مي‏جنگند پس با ياران شيطان بجنگيد كه قطعا نيرنگ شيطان سست و ضعيف است. (نساء76)

ارتباط مؤمنان و خداوند

خداوند سرپرستي‌شان را بر عهده مي‌گيرد

اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿بقرة257﴾

خدا سرپرست مؤمنان است و آنان را از تاريكي‏ها به سوي روشنايي بيرون مي‏آورد، و كساني كه كافر شدند سرپرستانشان طغيانگرانند كه از نور به تاريكي‏هايشان مي‏برند. آنها دوزخي‏اند و در آن جاودانند. (بقره257)

إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَاللّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران68﴾

در حقيقت نزديك‏ترين مردم به ابراهيم كساني هستند كه از او پيروي كردند و نيز اين پيامبر و كساني كه به او گرويده‏اند. و خدا سرپرست مؤمنان است. (آل عمران68)

ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَأَنَّ الْكَافِرِينَ لَا مَوْلَى لَهُمْ ﴿محمد11﴾

اين بدان سبب است كه خدا دوستدار و مولاى كسانى است كه ايمان آوردند، ولى كافران را مولايى نيست. (محمد11)

خداوند  دعاهای مؤمنان را اجابت مي‌كند

وَيَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَيَزِيدُهُم مِّن فَضْلِهِ وَالْكَافِرُونَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ﴿شورى26﴾

و [دعاى‏] كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند اجابت مى‏كند و از فضل خويش به آنها زياده مى‏دهد، ولى كافران را عذابى سخت خواهد بود. (شوری26)

خداوند به مؤمنان آرامش قلب می­بخشد

هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَّعَ إِيمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿فتح4﴾

او كسى است كه آرامش را در دل‏هاى مؤمنان نازل كرد تا ايمانى بر ايمانشان بيفزايند، و لشكريان آسمان‏ها و زمين از آن خداست و خداوند داناى حكيم است. (فتح4)

لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا ﴿فتح18﴾

به راستى خدا هنگامى كه مؤمنان زير درخت با تو بيعت مى‏كردند از آنها راضى شد و از آنچه در دلشان [از صدق نيت‏] بود آگاه گرديد، پس آرامش را بر آنها نازل كرد و فتحى نزديك (فتح خيبر) را به آنها پاداش داد. (فتح18)

إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا ﴿فتح26﴾

آن‏گاه كه كافران در دل خود تعصب ورزيدند تعصب جاهليت، [و مانع ورود شما به مكه شدند]، پس خدا آرامش خود را بر فرستاده‏ى خويش و بر مؤمنان نازل كرد و آنها را پاى‏بند آرمان تقوا نمود كه آنها بدان سزاوارتر بودند و اهليت آن را داشتند، و خدا به هر چيزى داناست.

(فتح26)

الَّذِينَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ﴿رعد28﴾

همانان كه ايمان آوردند و دل‏هايشان به ياد خدا آرام مي‏گيرد. آگاه باش كه با ياد خدا دل‏ها آرام گيرد.(رعد28)

قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِينَ ﴿توبة14﴾

با آنها بجنگيد تا خدا به دست شما عذابشان كند و خوارشان سازد و شما را بر آنها نصرت دهد و دل‏هاي مؤمنان را آرام بخشد، (توبه 14)

ثُمَّ أَنَزلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنزَلَ جُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا وَعذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَذَلِكَ جَزَاء الْكَافِرِينَ ﴿توبة26﴾

آن‏گاه خداوند آرامش خويش را بر فرستاده‏ي خود و بر مؤمنان نازل كرد، و سپاهي فرو فرستاد كه آنها را نمي‏ديديد، و كافران را عذاب كرد، و سزاي كافران همين است. (توبه 26)

خداوند هدایتگر و یاری کننده مؤمنان است

وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ وَإِنَّ اللَّهَ لَهَادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿حج54﴾

و تا دانش يافتگان بدانند، كه قرآن حق است و از جانب پروردگار توست و به آن بگروند و دل‏هايشان در برابر آن خاضع گردد. و خداوند بي‏ترديد راهنماي مؤمنان به راه راست است. (حج54)

... فَهَدَى اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ لِمَا اخْتَلَفُواْ فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللّهُ يَهْدِي مَن يَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ

﴿بقرة213﴾

... پس خدا به خواست خود كساني را كه ايمان آوردند به حقيقت چيزي كه مورد اختلاف آنها بود هدايت كرد، و خدا هر كه را خواهد به راه راست هدايت مي‏كند. (بقره213)

إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ ﴿غافر51﴾

بى‏ترديد ما فرستادگان خود و كسانى را كه ايمان آوردند، در زندگى دنيا و روزى كه شاهدان [براى شهادت‏] بر مى‏خيزند، يارى مى‏كنيم. (غافر51)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ ﴿محمد7﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! اگر خدا را يارى كنيد، ياريتان مى‏كند و گام‏هايتان را استوار مى‏دارد. (محمد7)

خدا یاور مؤمنان در جنگ است

وَرَدَّ اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنَالُوا خَيْرًا وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ وَكَانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزًا ﴿أحزاب25﴾

و خدا كافران خشمگين را دفع كرد، بى‏آن كه به غنيمتى رسيده باشند و خداوند مؤمنان را از جنگ كفايت كرد [و پيروزيشان داد] و خدا قوى شكست ناپذير است. (احزاب25)

خداوند خریدار جان و مال مؤمنان است

إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿توبة111﴾

همانا خدا از مؤمنان جان و مالشان را به بهاي بهشت خريداري كرد آنان در راه خدا مي‏جنگند و مي‏كشند و كشته مي‏شوند. اين در تورات و انجيل و قرآن وعده‏ي حقي بر عهده‏ي خدا است، و چه كسي از خدا به عهد خويش وفادارتر است؟ پس به اين معامله‏اي كه با خدا كرده‏ايد شاد باشيد و اين همان كاميابي بزرگ است. (توبه 111)

خدا با مؤمنان است

إِن تَسْتَفْتِحُواْ فَقَدْ جَاءكُمُ الْفَتْحُ وَإِن تَنتَهُواْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَإِن تَعُودُواْ نَعُدْ وَلَن تُغْنِيَ عَنكُمْ فِئَتُكُمْ شَيْئًا وَلَوْ كَثُرَتْ وَأَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿أنفال19﴾

[اي مشركان!] اگر پيروزي مي‏خواهيد، اينك پيروزي به سراغ شما آمده [و اسلام پيروز شده است نه شما] و اگر [از كفر] باز ايستيد همان براي شما بهتر است، و اگر باز گرديد [ما هم‏] باز مي‏گرديم و سپاه شما هر چند انبوه باشد، هرگز از هيچ جهت شما را بي‏نياز نمي‏كند و البته خدا با مؤمنان است. (انفال 19)

خداوند بین مؤمنان و  بی­ایمانان داوری می­کند

وَإِن كَانَ طَآئِفَةٌ مِّنكُمْ آمَنُواْ بِالَّذِي أُرْسِلْتُ بِهِ وَطَآئِفَةٌ لَّمْ يْؤْمِنُواْ فَاصْبِرُواْ حَتَّى يَحْكُمَ اللّهُ بَيْنَنَا وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ ﴿أعراف87﴾

 و اگر گروهي از شما به اين آيين كه من براي آن فرستاده شده‏ام، ايمان آورده و گروه ديگر ايمان نياورده‏اند، پس صبر كنيد تا خدا ميان ما داوري كند كه او بهترين داوران است.

 (اعراف 87)

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاء نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ وَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْمُنَافِقِينَ

﴿عنكبوت10و 11﴾

و از مردم كسانى هستند كه مى‏گويند: به خدا ايمان آورده‏ايم، و چون در راه خدا اذيت شوند، آزار مردم را مانند عذاب خدا قرار مى‏دهند، و اگر از جانب پروردگار تو يارى رسد حتما خواهند گفت: ما با شما بوديم. مگر خدا به آنچه در دل‏هاى جهانيان است داناتر نيست؟ خداوند کسانی را که ايمان آورده‏اند نيک مى‏شناسد و منافقان را نيز خوب مى‏شناسد. (عنکبوت10و 11)

خداوند به مؤمنان رحمت مي‌آورد

وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاء وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُم بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ ﴿أعراف156﴾

... و رحمتم همه چيز را فرا گرفته است. پس به زودي آن را براي كساني كه تقوا پيشه‏اند و زكات مي‏دهند، و كساني كه به آيات ما ايمان دارند، مقرر خواهم داشت. (اعراف 156)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أُوْلَئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللّهِ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

﴿بقرة218﴾

البته كساني كه ايمان آوردند و كساني كه هجرت كردند و در راه خدا جهاد نمودند آنان به رحمت خدا اميدوارند و خدا آمرزنده‏ي مهربان است. (بقره218)

فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَيُدْخِلُهُمْ رَبُّهُمْ فِي رَحْمَتِهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ ﴿جاثية30﴾

و اما كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، پروردگارشان آنها را در [جوار] رحمت خود در مى‏آورد. اين همان كاميابى آشكار است. (جاثیه30)

فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ بِاللّهِ وَاعْتَصَمُواْ بِهِ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِّنْهُ وَفَضْلٍ وَيَهْدِيهِمْ إِلَيْهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا ﴿نساء175﴾

اما آنها که به خدا ايمان آوردند و به او تمسک جستند، همه را در جوار رحمت و کرم خود در خواهد آورد و آنها را به سوي خودش به راهي راست هدايت خواهد کرد. (نساء175)

خدا دل‌های مومنان را الفت می­بخشد

وَإِن يُرِيدُواْ أَن يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللّهُ هُوَ الَّذِيَ أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ .وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِي الأَرْضِ جَمِيعاً مَّا أَلَّفَتْ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ﴿أنفال62و 63﴾

و اگر بخواهند تو را بفريبند خداوند تو را بس است. او كسي است كه تو را به نصرت خويش و به مؤمنان نيرو بخشيد. و دل‏هايشان را الفت داد، كه اگر تو دارايي زمين را يكجا هزينه مي‏كردي نمي‏توانستي دل‏هايشان را الفت دهي، و اين خدا بود كه ميان آنان الفت انداخت، [و] او شكست‏ناپذير حكيم است. (انفال 62و 63)

خداوند بدی­های مؤمنان را می­زداید

وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ ذَلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْبَاطِلَ وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِن رَّبِّهِمْ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثَالَهُمْ ﴿محمد2و 3﴾

و آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و به آنچه بر محمد نازل شده- كه آن حق و از جانب پروردگارشان است- ايمان آوردند، [خداوند] بدى‏هايشان را بزدود و كار و بارشان را سامان بخشيد. اين بدان سبب است كه آنها كه كافر شدند، از باطل پيروى كردند، و كسانى كه ايمان آوردند از حق كه از جانب پروردگارشان است پيروى نمودند. بدين‏سان خداوند براى مردم وصف حالشان را بيان مى‏كند. (محمد2و 3)

يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿تغابن9﴾

روزى كه شما را براى روز حشر گرد مى‏آورد، آن روز، روز حسرت و زيان است. و هر كس به خدا ايمان بياورد و كار شايسته كند، بدى‏هايش را از او بزدايد و او را به باغ‏هايى كه از پاى درختانش نهرها جارى است در آورد، كه در آن جاودانه بمانند. اين كاميابى بزرگ است.

(تغابن 9)

وعده­های خداوند به جانشینی مؤمنان در زمین

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ﴿نور55﴾

خدا به كساني از شما كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده‏اند، وعده داده است كه حتما آنها را در زمين جانشين كند، چنان كه اسلافشان را جانشين كرد، و دينشان را كه برايشان پسنديده، براي آنها استقرار بخشد و خوفشان را به ايمني بدل سازد، آنان مرا عبادت مي‏كنند و چيزي را با من شريك نمي‏سازند، و هر كس پس از آن كفر ورزد، آنها واقعا فاسق‏اند. (نور55)

منت و فضل و کرامت  خدا بر مؤمنان

لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ ﴿آل‌عمران164﴾

به راستي خدا بر مؤمنان منت نهاد آن‏گاه كه در ميانشان پيامبري از خودشان برانگيخت تا آيات او را بر آنان بخواند و پاكشان كند و كتاب و حكمتشان بياموزد، در حالي كه بي‏ترديد از پيش در گمراهي آشكاري بودند. (آل عمران164)

وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّن بَعْدِ مَا أَرَاكُم مَّا تُحِبُّونَ مِنكُم مَّن يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ الآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران152﴾

   ... و خدا بر مؤمنان صاحب فضل و كرامت است. (آل عمران152)

امنیت خدا مخصوص مؤمنان است

الَّذِينَ آمَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ ﴿أنعام82﴾

كساني كه ايمان آوردند و ايمان خويش را به ستم (شرك) نيالودند، امنيت مخصوص آنهاست و هم آنان هدايت يافتگانند. (انعام 82)

خدا هرگز راهی برای تسلط کافران بر مؤمنان ننهاده

الَّذِينَ يَتَرَبَّصُونَ بِكُمْ فَإِن كَانَ لَكُمْ فَتْحٌ مِّنَ اللّهِ قَالُواْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ وَإِن كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ قَالُواْ أَلَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَنَمْنَعْكُم مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ فَاللّهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ﴿نساء141﴾

همانان كه در انتظار گرفتاري شمايند پس اگر شما را از خدا نصرتي بود، گويند: مگر ما با شما نبوديم؟ و اگر كافران را بهره‏اي بود، گويند: مگر ما مراقب شما نبوديم و از [گزند] مؤمنان محفوظتان نداشتيم؟ پس خداوند روز قيامت ميان شما داوري مي‏كند، و خدا هرگز براي كافران راهي [براي تسلط] بر مؤمنان ننهاده است. (نساء141)

نجات مؤمنان بر عهده خداست

فَهَلْ يَنتَظِرُونَ إِلاَّ مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْاْ مِن قَبْلِهِمْ قُلْ فَانتَظِرُواْ إِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِينَ ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُواْ كَذَلِكَ حَقًّا عَلَيْنَا نُنجِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿يونس102و 103﴾

پس آيا آنها جز نظير سرگذشت كساني را كه پيش از آنها در گذشتند انتظار مي‏برند؟ سپس [هنگام نزول عذاب‏] فرستادگان خود و كساني را كه گرويده‏اند نجات مي‏دهيم، زيرا بر عهده‏ي ماست كه مؤمنان را نجات دهيم. (يونس 102و 103)

خداوند مدافع مؤمنان است

إِنَّ اللَّهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ ﴿حج38﴾

قطعاً خداوند از كساني كه ايمان آورده‏اند دفاع مي‏كند [زيرا] خدا هيچ خيانتكار كفر پيشه‏اي را دوست ندارد. (حج38)

خداوند دل‌های مؤمنان را قوی می­کند

وَأَصْبَحَ فُؤَادُ أُمِّ مُوسَى فَارِغًا إِن كَادَتْ لَتُبْدِي بِهِ لَوْلَا أَن رَّبَطْنَا عَلَى قَلْبِهَا لِتَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿قصص10﴾

و مادر موسى را دل تهى شد، كه اگر دلش را قوى نكرده بوديم تا از مؤمنان باشد چيزى نمانده بود كه راز را فاش سازد. (قصص10)

خدا به مؤمنان مقاومت می­بخشد

إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلآئِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرَّعْبَ فَاضْرِبُواْ فَوْقَ الأَعْنَاقِ وَاضْرِبُواْ مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ ﴿أنفال12﴾

آن‏گاه كه پروردگارت به فرشتگان وحي مي‏كرد كه من با شمايم، پس مؤمنان را مقاومت بخشيد به زودي در دل‏هاي كافران هراس خواهم افكند، و فراز گردن‏ها [يشان‏] را بزنيد و سر انگشتانشان را قطع كنيد. (انفال 12)

خداوند با مؤمنان مهربان است

هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا ﴿أحزاب43﴾

اوست كه بر شما درود مى‏فرستد و فرشتگان او نيز، تا شما را از تاريكى‏ها به سوى روشنايى بيرون آورد، و او به مؤمنان مهربان است. (احزاب43)

... وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ ﴿بقرة143﴾

... و خدا بر آن نيست كه ايمان شما را ضايع كند، [زيرا] خداوند نسبت به مردم رئوف و مهربان است. (بقره143)

خداوند ایمان را در دل مؤمنان محبوب می­کند

وَاعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِّنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُوْلَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ ﴿حجرات7﴾

و بدانيد كه رسول خدا در ميان شماست. اگر در بسيارى از كارها از [رأى و ميل‏] شما پيروى مى‏كرد، دچار هلاك و زحمت مى‏شديد، ليكن خدا ايمان را محبوب شما كرد و آن را در دل‏هاى شما آراست و انكار و نافرمانى و عصيان را منفور شما گردانيد. آنها واقعا رشد يافتگانند. (حجرات7)

مقام مؤمنان نزد خداوند

مؤمنان جزو گواهان و صدیقان هستند

وَالَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاء عِندَ رَبِّهِمْ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ﴿حديد19﴾

و كسانى كه به خدا و پيامبران او ايمان آوردند، آنها صديقان و گواهان نزد پروردگارند كه اجر و نورشان براى آنها [محفوظ] است، و كسانى كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند، آنها اهل آتشند. (حدید19)

مؤمنان در حرم امنیت خداوند هستند

الَّذِينَ آمَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ ﴿أنعام82﴾

كساني كه ايمان آوردند و ايمان خويش را به ستم (شرك) نيالودند، امنيت مخصوص آنهاست و هم آنان هدايت يافتگانند. (انعام 82)

وجود مؤمنان در جامعه سبب تأخیریا برداشتن عذاب می­شود

هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَالْهَدْيَ مَعْكُوفًا أَن يَبْلُغَ مَحِلَّهُ وَلَوْلَا رِجَالٌ مُّؤْمِنُونَ وَنِسَاء مُّؤْمِنَاتٌ لَّمْ تَعْلَمُوهُمْ أَن تَطَؤُوهُمْ فَتُصِيبَكُم مِّنْهُم مَّعَرَّةٌ بِغَيْرِ عِلْمٍ لِيُدْخِلَ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ مَن يَشَاء لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ﴿فتح25﴾

آنها كسانى بودند كه كافر شدند و شما را از مسجد الحرام بازداشتند و نگذاشتند قربانى [شما] كه بازداشته شده بود به محلّش برسد. و اگر مردان و زنان مؤمنى كه شما آنها را نمى‏شناختيد [در ميان آنها] نبودند كه [ممكن بود] ندانسته آنها را بكوبيد و [از اين بابت‏] به شما ننگ [برادركشى و خونبها] برسد، [خدا مانع اين جنگ نمى‏شد] تا هر كه را بخواهد در رحمت خود وارد كند. اگر [مؤمنين اهل مكه‏] متمايز و مشخص مى‏شدند، حتما كافرانشان را [با فرمان جهاد] به عذابى دردناك معذب مى‏ساختيم. (فتح25)

مؤمنان و قرآن

بالاتر از قرآن برای ایمان آوردن چیست؟

أَوَلَمْ يَنظُرُواْ فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّهُ مِن شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَن يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ ﴿أعراف185﴾

آيا در ملكوت آسمان‏ها و زمين و آنچه خدا آفريده ننگريستند، و اين كه شايد اجلشان نزديك شده باشد؟ پس به كدامين سخن، بعد از قرآن ايمان مي‏آورند؟ (اعراف 185)

قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِن رَّبِّكَ بِالْحَقِّ لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَهُدًى وَبُشْرَى لِلْمُسْلِمِينَ ﴿نحل102﴾

بگو: آن را روح القدس از طرف پروردگارت به حق نازل كرده تا كساني را كه ايمان آورده‏اند ثابت قدم كند و براي مسلمانان هدايت و بشارتي باشد. (نحل102)

فقط مؤمنان شنوای آیات خداوند هستند

وَمَا أَنتَ بِهَادِي الْعُمْيِ عَن ضَلَالَتِهِمْ إِن تُسْمِعُ إِلَّا مَن يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا فَهُم مُّسْلِمُونَ ﴿روم53﴾

و تو هدايت كننده‏ى كوردلان از گمراهى‏شان نتوانى بود. تو تنها كسانى را مى‏شنوانى كه به آيات ما ايمان مى‏آورند و خود [در برابر حق‏] تسليم‏اند. (روم53)

مؤمنان از شفا و رحمت و هدایت قرآن برخوردار می­شوند

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ وَلاَ يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إَلاَّ خَسَارًا ﴿إسراء82﴾

و از قرآن آنچه را براي مؤمنان شفا و رحمت است نازل مي‏كنيم، ولي ستمگران را جز زيان نمي‏افزايد. (اسراء82)

وَلَقَدْ جِئْنَاهُم بِكِتَابٍ فَصَّلْنَاهُ عَلَى عِلْمٍ هُدًى وَرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿أعراف52﴾

و به راستي ما براي آنان كتابي آورديم كه آن را بر اساس علم و دانش تفصيل داديم تا براي قومي كه ايمان مي‏آورند هدايت و رحمتي باشد. (اعراف 52)

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِم بِآيَةٍ قَالُواْ لَوْلاَ اجْتَبَيْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يِوحَى إِلَيَّ مِن رَّبِّي هَذَا بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿أعراف203﴾

و هرگاه براي آنان آيه‏اي نياوري، گويند: چرا [از پيش خود] آن را برنگزيدي؟ بگو: من تنها از چيزي پيروي مي‌کنم که از پروردگارم به من وحي مي‌شود. اين [قرآن] بينش‌هاي روشنگري از پروردگار شما است و هدايت و رحمتي است براي قومي که ايمان مي‌آورند. (اعراف 203)

قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللّهِ مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ

﴿بقرة97﴾

... او قرآن را به امر خدا بر قلب تو نازل كرد كه كتب آسماني پيشين را تصديق مي‏كند و هدايت و بشارتي براي مؤمنان است. (بقره97)

يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ ﴿يونس57﴾

اي مردم! به راستي براي شما از جانب پروردگارتان موعظه‏اي آمده است و شفايي براي آنچه در دل‏هاست و هدايت و رحمتي براي مؤمنان. (يونس 57)

وَمَا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ إِلاَّ لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي اخْتَلَفُواْ فِيهِ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿نحل64﴾

و ما اين كتاب را بر تو نازل نكرديم مگر براي اين كه آنچه را در آن اختلاف دارند برايشان بيان كني و هدايت و رحمتي باشد براي مردمي كه ايمان مي‏آورند. (نحل64)

طا، سين. اين آيات قرآن و كتاب روشنگر است. كه هدايت و بشارتى براى مؤمنان است. همانان كه نماز برپا مى‏دارند و زكات مى‏دهند و ايشان به آخرت يقين دارند. (نمل1تا 3)

وَإِنَّهُ لَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ ﴿نمل77﴾

و به راستى كه آن براى مؤمنان هدايت و رحمت است. (نمل77)

وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا أَعْجَمِيًّا لَّقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آيَاتُهُ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُوْلَئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ ﴿فصلت44﴾

... بگو: اين [كتاب‏] براى كسانى كه ايمان آورده‏اند هدايت و درمان است، و كسانى كه ايمان نمى‏آورند در گوش‏هايشان سنگينى است و قرآن بر آنها [مايه‏] كورى است، [و گويى‏] آنها از جايى دور ندا شوند. (فصلت 44)

أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ يُتْلَى عَلَيْهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَرَحْمَةً وَذِكْرَى لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿عنكبوت51﴾

آيا ايشان را كافى نيست كه اين كتاب را كه بر آنها تلاوت مى‏شود بر تو نازل كرديم؟ بی‌گمان در این [کار] برای مردمی که ايمان می‌آورند رحمت و يادآوری است. (عنکبوت51)

قرآن کتاب هشدار ، تذکر و بشارت­ برای مؤمنان است

قَيِّمًا لِّيُنذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِن لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا ﴿كهف2﴾

[كتابي‏] راست و درست، تا به عقوبتي سخت از نزد خود هشدار دهد و مؤمنان را كه كارهاي شايسته مي‏كنند نويد بخشد كه ايشان را پاداشي نيكوست، (کهف2)

كِتَابٌ أُنزِلَ إِلَيْكَ فَلاَ يَكُن فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنذِرَ بِهِ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ ﴿أعراف2﴾

كتابي است كه به سوي تو نازل شده، پس در سينه تو از [تبليغ‏] آن هيچ تنگي و ترديد نباشد، تا بدان هشدار دهي و براي مؤمنان تذكاري باشد. (اعراف 2)

طس تِلْكَ آيَاتُ الْقُرْآنِ وَكِتَابٍ مُّبِينٍ.هُدًى وَبُشْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ.الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُم بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ﴿نمل1تا 3﴾

طا، سين. اين آيات قرآن و كتاب روشنگر است. كه هدايت و بشارتى براى مؤمنان است. همانان كه نماز برپا مى‏دارند و زكات مى‏دهند و ايشان به آخرت يقين دارند. (نمل1تا 3)

قرآن و حجاب بین مؤمنان و بی­ایمانان

وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُورًا ﴿إسراء45﴾

و چون قرآن بخواني، ميان تو و كساني كه به آخرت ايمان نمي‏آورند حجابي نامرئي قرار مي‏دهيم. (اسراء45)

کافران هرگز به قرآن و کتابهای قبل ایمان نمی­آورند

 وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَن نُّؤْمِنَ بِهَذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْلَا أَنتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ ﴿سبأ31﴾

و كسانى كه كافر شدند گفتند: نه به اين قرآن و نه به آن [كتاب‏هايى‏] كه پيش از آن است هرگز ايمان نخواهيم آورد. و اى كاش اين ظالمان را هنگامى كه در پيشگاه پروردگارشان بازداشت شده‏اند ببينى كه [چگونه‏] سخن را به يكديگر برمى‏گردانند [و جدل مى‏كنند و] ضعيف شدگان به كسانى كه برترى فروختند مى‏گويند: اگر شما نبوديد قطعاً ما مؤمن می‌شديم. (سبا31)

مؤمنان و اطاعت از خدا و رسول

دعوت خداوند به ایمان آوردن به او و رسولش

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿أنفال24﴾

اي مؤمنان! نداي خدا و پيامبر را آن‏گاه كه شما را به پيامي حياتبخش مي‏خواند، اجابت كنيد، و بدانيد كه خدا ميان انسان و دل او حايل مي‏گردد [و همه چيز را مي‏داند] و به حضور او گرد آورده مي‏شويد. (انفال 24)

قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ﴿أعراف158﴾

بگو: اي مردم! من فرستاده‏ي خدا به سوي همه شما هستم همان كه فرمانروايي آسمان‏ها و زمين از آن اوست. هيچ معبودي جز او نيست، زنده مي‏كند و مي‏ميراند. پس به خدا و رسول او، آن پيامبر امي که به خدا و کلمات او ايمان دارد، ايمان بياوريد و از او پيروي کنيد، اميد که هدايت شويد. (اعراف 158)

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿نور62﴾

جز اين نيست كه مؤمنان [واقعي‏] كساني هستند كه به خدا و پيامبرش گرويده‏اند، و هنگامي كه با پيامبر در كاري عمومي گرد آيند، جايي نميروند مگر از او اجازه بگيرند. در حقيقت كساني كه از تو كسب اجازه مي‏كنند، آنانند كه به خدا و پيامبرش ايمان دارند. پس چون براي برخي از كارهايشان از تو اجازه خواستند، به هر كس از آنان كه خواستي اجازه بده، و برايشان از خدا آمرزش بخواه، كه خدا آمرزنده‏ي مهربان است. (نور62)

و هيچ مرد و زن مؤمنى را نرسد كه چون خدا و رسولش به كارى حكم دهند، براى آنها در كارشان اختيارى باشد. و هر كس خدا و رسولش را نافرمانى كند، قطعا دچار گمراهى آشكارى گرديده است. (احزاب36)

مؤمنان و جلب رضای خدا و رسول

يَحْلِفُونَ بِاللّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَاللّهُ وَرَسُولُهُ أَحَقُّ أَن يُرْضُوهُ إِن كَانُواْ مُؤْمِنِينَ ﴿توبة62﴾

براي شما به خدا سوگند مي‏خورند كه شما را راضي كنند، و حال آن كه اگر مؤمن بودند سزاوارتر اين بود كه خدا و رسولش را خشنود سازند. (توبه 62)

الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ.فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُواْ رِضْوَانَ اللّهِ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ﴿آل‌عمران173و 174﴾

همان كساني كه وقتي مردم به آنها گفتند: مشركين در برابر شما گرد آمده‏اند، پس از آنان بترسيد، [به جاي ترس‏] بر ايمانشان افزود و گفتند: خداوند ما را بس است و نيكو حمايتگري است. در نتيجه با نعمت و تفضل خدا بازگشتند، بي‏آن كه زياني به آنها برسد، و در پي رضاي خدا بودند، و خدا صاحب بخشش بي‏كران است. (آل عمران173و 174)

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿نور51﴾

[امّا] سخن مؤمنان، وقتي به سوي خدا و پيامبرش خوانده شوند تا ميانشان داوري كند، تنها اين است كه مي‏گويند: شنيديم و فرمان برديم، و اينان همان رستگارانند. (نور51)

مؤمنان با دشمنان خدا و رسول دوستی نمی­کنند

لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُوْلَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿مجادلة22﴾

هيچ قومى را نيابى كه به خدا و روز واپسين ايمان آورده باشند در حالى كه با كسانى كه با خدا و رسولش مخالفت كرده‏اند دوستى كنند، هر چند پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا عشيره‏ى آنها باشند. آنانند كه [خدا] ايمان را در دل‏هايشان رقم زده و با روحى از جانب خود تقويتشان كرده است، و آنها را به باغ‏هايى كه از پاى درختانش نهرها جارى است وارد مى‏كند و هميشه در آن جا ماندگارند. خدا از ايشان خشنود و آنها از او خشنودند. آنها حزب خدا هستند. آگاه باش كه حزب خداوند، هم آنان رستگارانند. (مجادله22)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاء تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءكُم مِّنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَن تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاء مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنتُمْ وَمَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ ﴿ممتحنة1﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد- كه نسبت به آنها اظهار محبت كنيد در حالى كه قطعا به آن حقيقت كه براى شما آمده [يعنى قرآن‏] كافر شدند و به اين علت كه به خدا، پروردگارتان ايمان آورده‏ايد، پيامبر و شما را [از ديارتان‏] بيرون مى‏كنند- اگر براى جهاد در راه من و طلب رضاى من بيرون آمده‏ايد. پنهانى با آنها رابطه دوستى برقرار مى‏كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان داشتيد و آنچه آشكار نموديد داناترم. و هر كس از شما چنين كند، قطعا راه درست را گم كرده است. (ممتحنه1)

مؤمنان و پیامبر

پیامبر، صرفاً بیم رسان و بشارت دهنده مؤمنان است

قُل لاَّ أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلاَ ضَرًّا إِلاَّ مَا شَاء اللّهُ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَاْ إِلاَّ نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿أعراف188﴾

بگو: من مالك سود و زيان خود نيستم، مگر آنچه خدا خواسته باشد، و اگر غيب مي‏دانستم سود فراواني مي‏اندوختم و هيچ زياني به من نمي‏رسيد. من صرفا براي قومي كه ايمان مي‏آورند بيم‏رسان و بشارت دهنده‏ام. (اعراف 188)

أَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا أَنْ أَوْحَيْنَا إِلَى رَجُلٍ مِّنْهُمْ أَنْ أَنذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُواْ أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِندَ رَبِّهِمْ قَالَ الْكَافِرُونَ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ مُّبِينٌ ﴿يونس2﴾

آيا براي مردم شگفت‏آور است كه به مردي از خودشان وحي كرديم كه: مردم را بترسان و مؤمنان را بشارت ده كه نزد پروردگارشان پايگاهي رفيع دارند؟ كافران گفتند: بي‏ترديد، اين مرد افسونگري آشكار است. (يونس 2)

وَلَوْلَا أَن تُصِيبَهُم مُّصِيبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَيَقُولُوا رَبَّنَا لَوْلَا أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آيَاتِكَ وَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿قصص47﴾

و اگر به كيفر آنچه به دست خود پيش فرستادند مصيبتى به آنها نمى‏رسيد، كه سپس بگويند: پروردگارا! چرا رسولى به سوى ما نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم و از مؤمنان باشيم، [تو را به جانب ايشان نمى‏فرستاديم‏]. (قصص47)

خدا و مؤمنان پیامبر را بس است

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿أنفال64﴾

اي پيامبر! خداوند و مؤمناني كه پيرويت كردند تو را بس است. (انفال 64)

وَإِن يُرِيدُواْ أَن يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللّهُ هُوَ الَّذِيَ أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ ﴿أنفال62﴾

و اگر بخواهند تو را بفريبند خداوند تو را بس است. او كسي است كه تو را به نصرت خويش و به مؤمنان نيرو بخشيد. (انفال 62)

پیروان پیامبر رستگارانند

الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِندَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُم بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَآئِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلاَلَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِيَ أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿أعراف157﴾

همان كساني كه از اين رسول، پيامبر درس ناخوانده پيروي مي‏كنند كه [وصف‏] او را نزد خويش در تورات و انجيل مكتوب مي‏يابند، كه آنها را به كار پسنديده فرمان مي‏دهد و از كار ناپسند منع مي‏كند و پاكيزه‏ها را برايشان حلال و پليدي‏ها را بر آنان حرام مي‏كند، و تكاليف سنگين و قيد و زنجيرهايي را كه بر آنها بود بر مي‏دارد. پس كساني كه به او ايمان آوردند و حرمتش را نگاه داشتند و ياريش كردند و نوري را كه با او نازل شده پيروي نمودند، هم آنان رستگارانند. (اعراف 157)

وَمَا أَنتَ بِهَادِي الْعُمْيِ عَن ضَلَالَتِهِمْ إِن تُسْمِعُ إِلَّا مَن يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا فَهُم مُّسْلِمُونَ ﴿نمل81﴾

و تو هدايت كننده‏ى كوردلان از گمراهى‏شان نيستى. تو فقط به گوش كسانى توانى رساند كه به آيات ما ايمان دارند و خود [مطيع و] تسليمند. (نمل 81)

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿نور51﴾

[امّا] سخن مؤمنان، وقتي به سوي خدا و پيامبرش خوانده شوند تا ميانشان داوري كند، تنها اين است كه مي‏گويند: شنيديم و فرمان برديم، و اينان همان رستگارانند. (نور51)

پیامبر برای مؤمنان رحمت است

و از ايشان كساني هستند كه پيامبر را آزار مي‏دهند و مي‏گويند: او [سراپا] گوش است. بگو: او گوش [فرا دهنده‏ي‏] خوبي براي شماست، [چرا كه‏] هم به خدا ايمان داشته و هم مؤمنان را باور دارد و براي كساني از شما كه ايمان آورده‏اند رحمتي است، و كساني كه رسول خدا را مي‏آزارند برايشان عذابي دردناك است. (توبه 61)

ایمان ، اجابت دعوت پیامبر است

وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ لِتُؤْمِنُوا بِرَبِّكُمْ وَقَدْ أَخَذَ مِيثَاقَكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿حديد8﴾

و شما را چه شده است كه به خدا ايمان نمى‏آوريد و حال آن كه پيامبر، شما را دعوت مى‏كند تا به پروردگارتان ايمان آوريد؟ در حالى كه [خدا] از شما پيمان گرفته است، اگر مؤمن هستيد. (حدید8)

پیامبر مؤمنان را از خود نمی­راند

وَيَا قَوْمِ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مَالاً إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلَى اللّهِ وَمَآ أَنَاْ بِطَارِدِ الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّهُم مُّلاَقُو رَبِّهِمْ وَلَكِنِّيَ أَرَاكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُونَ ﴿هود29﴾

و اي قوم من! بر اين [رسالت‏] مالي از شما درخواست نمي‏كنم، مزد من فقط با خداست، و كساني را كه ايمان آورده‏اند از خود نمي‏رانم [و] آنها قطعا خداي خويش را ملاقات خواهند كرد، و ليكن من شما را مردمي نادان مي‏بينم. (هود29)

پیامبر و دلسوزی و مهربانی به مؤمنان

لَقَدْ جَاءكُمْ رَسُولٌ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ ﴿توبة128﴾

همانا شما را پيامبري از خودتان آمد كه رنج و زيان‏تان بر او گران است، به [هدايت‏] شما اصرار دارد و به مؤمنان دلسوز و مهربان است. (توبه 128)

لاَ تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ وَلاَ تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ ﴿حجر88﴾

چشمان خود را به امكاناتي كه به گروه‏هايي از آنها داده‏ايم خيره مكن، و براي ايشان اندوه مخور، و بال محبت خود را بر مؤمنان بگستر. (حجر88)

وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿شعراء 215﴾

و براى آن مؤمنانى كه تو را پيروى كرده‏اند بال [محبت‏] بگستر. (شعراء 215)

پیامبر و دستور به مؤمن بودن

قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِن كُنتُمْ فِي شَكٍّ مِّن دِينِي فَلاَ أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللّهِ وَلَكِنْ أَعْبُدُ اللّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿يونس104﴾

بگو: اي مردم! اگر در دين من ترديد داريد، [بدانيد كه‏] من آنهايي را كه جز خدا مي‏پرستيد نمي‏پرستم، بلكه خدايي را مي‏پرستم كه جان شما را مي‏ستاند و فرمان يافته‏ام كه از مؤمنان باشم. (يونس 104)

فَلِذَلِكَ فَادْعُ وَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ وَقُلْ آمَنتُ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ مِن كِتَابٍ وَأُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ لَا حُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ ﴿شورى15﴾

پس براى اين [دين اسلام‏] دعوت كن، و همان گونه كه دستور يافته‏اى پايدارى كن و از هوس‏هاى آنها پيروى مكن و بگو: [من‏] به هر كتابى كه خدا نازل كرده ايمان آورده‏ام و مأمور شده‏ام ميان شما به عدالت حكم كنم. ... (شوری15)

پیامبر و بیعت با زنان مؤمن

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَن لَّا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿ممتحنة12﴾

اى پيامبر! چون زنان با ايمان نزد تو آيند و با تو بيعت كنند كه چيزى را با خدا شريك نسازند و دزدى و زنا نكنند و فرزندان خود را نكشند و فرزندى نامشروع پيش دست و پاى خود نياورند كه به دروغ [به شوهران خود] ببندند، و در كار نيك نافرمانى تو نكنند، با آنها بيعت كن و برايشان از خدا آمرزش بخواه كه خداوند آمرزنده‏ى مهربان است. (ممتحنه12)

سزای کسی که به پیامبر ایمان نیاورد آتش است

أَفَمَن كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِن قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَى إَمَامًا وَرَحْمَةً أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمَن يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الأَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ فَلاَ تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِّنْهُ إِنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿هود17﴾

آيا كسي كه از جانب پروردگارش بر حجّتي روشن است و شاهدي از [جانب خدا] در پي اوست، و پيش از او نيز كتاب موسي كه پيشوا و رحمتي بود [گواه او است، دروغ مي‏بافد]؟ آنها [كه در پي حقيقت‏اند] به آن ايمان مي‏آورند و هر كه از گروه‏ها به آن كافر شود آتش وعده‏گاه اوست. پس در آن [قرآن‏] ترديد مكن كه آن حق است و از جانب پروردگار توست ولي بيشتر مردم ايمان نمي‏آورند. (هود17)

مؤمنان و پیامبران پیشین

پیامبران، نخستین مؤمنانند

وَلَمَّا جَاء مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَن تَرَانِي وَلَكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ موسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿أعراف143﴾

و چون موسي به وعده‏گاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، عرض كرد: بار الها! خود را به من بنماي كه تو را بنگرم. گفت: هرگز مرا نخواهي ديد، ليكن به اين كوه بنگر، پس اگر در جايش برقرار ماند مرا خواهي ديد، سپس همين كه پروردگار او بر كوه تجلّي كرد، آن را متلاشي ساخت و موسي بيهوش افتاد و چون به هوش آمد گفت: منزهي تو، به سوي تو بازگشتم و من نخستين مؤمن هستم. (اعراف 143)

ایمان آوردن ساحران به موسی (ع)

قَالُوا يَا مُوسَى إِمَّا أَن تُلْقِيَ وَإِمَّا أَن نَّكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقَى.قَالَ بَلْ أَلْقُوا فَإِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِن سِحْرِهِمْ أَنَّهَا تَسْعَى.فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُّوسَى.قُلْنَا لَا تَخَفْ إِنَّكَ أَنتَ الْأَعْلَى.وَأَلْقِ مَا فِي يَمِينِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوا إِنَّمَا صَنَعُوا كَيْدُ سَاحِرٍ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ أَتَى.فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ هَارُونَ وَمُوسَى

﴿طه65تا 70﴾

[ساحران‏] گفتند: اي موسي! يا تو مي‏افكني يا ما اولين كسي باشيم كه مي‏افكند. گفت: [نه‏] بلكه شما بيندازيد. پس ناگاه ريسمان‏ها و چوب‌دستي‏هايشان از جادوي آنان چنان به نظر او آمد كه آنها به شتاب مي‏خزند. و موسي در خود احساس ترس كرد.گفتيم: مترس كه تو حتما برتري. و آنچه در دست راست داري بينداز تا هر چه را ساخته‏اند ببلعد، [زيرا] آنچه آنها ساخته‏اند صرفا ترفند جادوگر است و جادوگر هر جا رود رستگار نمي‏شود. پس ساحران به سجده افتادند [و] گفتند: به پروردگار موسي و هارون ايمان آورديم. (طه65 تا 70)

فَأَلْقَى مُوسَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ .قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ .رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ ﴿شعراء45تا 48﴾

پس موسى عصايش را انداخت و در دم هر چه را به صورت غير واقعى ساخته بودند مى‏بلعيد. پس ساحران به حالت سجده افتادند. گفتند: به پروردگار عالميان ايمان آورديم، پروردگار موسى و هارون. (شعراء45 تا 48)

ساحران مؤمن و مقاومت در برابر شکنجه

قَالَ آمَنتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ ﴿شعراء49﴾ إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَن كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿شعراء51﴾

گفت: آيا پيش از آن كه به شما اجازه دهم به او ايمان آورديد؟ قطعا او همان بزرگ شماست كه به شما سحر آموخته است، پس به زودى خواهيد دانست. حتما دست‏ها و پاهاى شما را به عكس يكديگر خواهم بريد و همه‏تان را به دار خواهم آويخت. گفتند: باكى نيست، ما به سوى پروردگار خود باز مى‏گرديم. ما اميد داريم كه پروردگار ما گناهانمان را بر ما ببخشايد، چرا كه ما اولين مؤمنان شديم. (شعراء49 و 51 )

قَالَ الْمَلأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُواْ مِن قَوْمِهِ لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُواْ لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ صَالِحًا مُّرْسَلٌ مِّن رَّبِّهِ قَالُواْ إِنَّا بِمَا أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿أعراف75﴾

سران قوم كه سركشي مي‏كردند، به گروهي از ايمان آورندگان كه ضعيف شمرده مي‏شدند، گفتند: آيا مطمئن هستيد كه صالح از طرف پروردگارش فرستاده شده است؟ گفتند: بي‏ترديد ما به آنچه وي بدان رسالت يافته مؤمن هستيم. (اعراف 75)

رسالت موسی (ع) برای ایمان آوردن به لقای پروردگار بود

ثُمَّ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ تَمَامًا عَلَى الَّذِيَ أَحْسَنَ وَتَفْصِيلاً لِّكُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لَّعَلَّهُم بِلِقَاء رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ ﴿أنعام154﴾

سپس به موسي كتاب داديم، براي اتمام نعمت بر كسي كه نيكي كرد و براي اين كه [حكم‏] هر چيزي را بيان نماييم، و هدايت و رحمتي است، باشد كه آنان به لقاي پروردگارشان ايمان بياورند. (انعام 154)

پناه بردن و شکوه­ی موسی (ع) به خدا از شر بی­ایمانان

وَقَالَ مُوسَى إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُم مِّن كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لَّا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسَابِ ﴿غافر27﴾

و موسى گفت: من از هر متكبرى كه به روز حساب ايمان نمى‏آورد، به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مى‏برم. (غافر27)

وَإِنْ لَّمْ تُؤْمِنُوا لِي فَاعْتَزِلُونِ ﴿دخان21﴾

و اگر به من ايمان نمى‏آوريد، پس از من كناره گيريد. (دخان21)

ایمان آورندگان به نوح(ع) اندک بودند

وَأُوحِيَ إِلَى نُوحٍ أَنَّهُ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلاَّ مَن قَدْ آمَنَ فَلاَ تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُواْ يَفْعَلُونَ ﴿هود36﴾

و به نوح وحي شد كه از قوم تو جز آنها كه [تاكنون‏] ايمان آورده‏اند ديگر كسي ايمان نخواهد آورد، پس از آنچه مي‏كنند غمگين مباش. (هود36)

حَتَّى إِذَا جَاء أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلاَّ مَن سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ آمَنَ وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلاَّ قَلِيلٌ ﴿هود40﴾

تا آنگاه كه فرمان ما در رسيد و تنور جوشيدن گرفت، فرموديم: از هر جفتي [از حيوانات‏] دو تا و خاندان خود را- مگر كسي كه قبلا در باره‏ي او حكم صادر شده- و نيز كساني را كه ايمان آورده‏اند در كشتي سوار كن و جز عدّه‏ي كمي با او ايمان نياوردند. (هود40)

نوح طرد کننده مؤمنان نبود

قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ.وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ

﴿شعراء 112تا 114﴾

نوح گفت: مرا بدانچه آنها مى‏كردند چه دانشى است؟ حسابشان جز بر پروردگار من نيست، اگر دريابيد. و من طرد كننده‏ى مؤمنان نيستم. (شعراء112 تا 114)

دعای نوح برای نجات مؤمنان قومش

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ.فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِي مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿شعراء 117 و 118﴾

گفت: پروردگارا! قوم من مرا تكذيب كردند. پس ميان من و آنها فيصله ده، و من و مؤمنان همراه مرا نجات بخش. (شعراء117و 118)

نجات صالح و مؤمنان همراهش

فَلَمَّا جَاء أَمْرُنَا نَجَّيْنَا صَالِحًا وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ

﴿هود66﴾

پس همين كه فرمان ما سر رسيد، صالح و كساني را كه با او ايمان آورده بودند به رحمت خود از بلا و رسوايي آن روز نجات داديم. به يقين پروردگار تو همو تواناي شكست‏ناپذير است. (هود66)

نجات شعیب و مؤمنان همراهش

وَلَمَّا جَاء أَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مَّنَّا وَأَخَذَتِ الَّذِينَ ظَلَمُواْ الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُواْ فِي دِيَارِهِمْ جَاثِمِينَ ﴿هود94﴾

و چون فرمان ما آمد، شعيب و كساني را كه با او ايمان آورده بودند به رحمت خويش نجات داديم و كساني را كه ستم كرده بودند صيحه بگرفت و در خانه‏هايشان به رو افتادند [و هلاك شدند]. (هود94)

ایمان آوردن لوط

فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿عنكبوت26﴾

پس لوط به او ايمان آورد و [ابراهيم‏] گفت: من به سوى پروردگار خود هجرت مى‏كنم كه او شكست ناپذير حكيم است. (عنکبوت26)

تصدیق قرآن به ایمان پیامبران پیشین

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿صافات81﴾

به راستى او (نوح )از بندگان مؤمن ما بود. (صافات81)

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿صافات111﴾

بی‌برديد، او(ابراهیم) از بندگان مؤمن ما بود. (صافات111)

إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿صافات122﴾

آن دو (موسی و هارون) از بندگان مؤمن ما بودند. (صافات122)

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿صافات132﴾

همانا او (الیاس) از بندگان مؤمن ما بود. (صافات132)

فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِينٍ ﴿صافات148﴾

پس ايمان آوردند(قوم یونس)و تا مدت زمانى برخوردارشان كرديم. (صافات148)

مؤمنان و معجزه

معجزه سبب ایمان آوردن نمی­شود

وَأَقْسَمُواْ بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لَئِن جَاءتْهُمْ آيَةٌ لَّيُؤْمِنُنَّ بِهَا قُلْ إِنَّمَا الآيَاتُ عِندَ اللّهِ وَمَا يُشْعِرُكُمْ أَنَّهَا إِذَا جَاءتْ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿أنعام109﴾

 و به خداوند قسم‏هاي مؤكد خوردند كه اگر معجزه‏اي سوي آنها بيايد، حتما به آن ايمان مي‏آورند. بگو: معجزات صرفا در اختيار خداست، و شما چه مي‏دانيد كه اگر معجزه‏اي هم بيايد باز ايمان نياورند؟ (انعام 109)

إِنَّ الَّذِينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ.وَلَوْ جَاءتْهُمْ كُلُّ آيَةٍ حَتَّى يَرَوُاْ الْعَذَابَ الأَلِيمَ ﴿يونس96و 97﴾

همانا كساني كه سخن پروردگارت (وعده‏ي عذاب) در باره‏ي آنها تحقق يافته است ايمان نمي‏آورند، گرچه هر گونه معجزه‏اي برايشان مي‏آمد [ايمان نمي‏آوردند] تا اين كه عذاب دردناك را ببينند(يونس 96و 97)

وَلَوْ أَنَّنَا نَزَّلْنَا إِلَيْهِمُ الْمَلآئِكَةَ وَكَلَّمَهُمُ الْمَوْتَى وَحَشَرْنَا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَيْءٍ قُبُلاً مَّا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ إِلاَّ أَن يَشَاء اللّهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ يَجْهَلُونَ ﴿أنعام111﴾

و اگر ما [همه‏] فرشتگان را به سوي آنها مي‏فرستاديم، و مردگان با آنان به سخن مي‏آمدند، و همه چيز را فوج فوج در برابرشان گرد مي‏آورديم، باز هم ايمان نمي‏آوردند، مگر اين كه خدا بخواهد، و ليكن بيشترشان نمي‏دانند. (انعام 111)

مؤمنان تقاضای معجزه نمی­کنند

وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُواْ بِي وَبِرَسُولِي قَالُوَاْ آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ

إِذْ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ هَلْ يَسْتَطِيعُ رَبُّكَ أَن يُنَزِّلَ عَلَيْنَا مَآئِدَةً مِّنَ السَّمَاء قَالَ اتَّقُواْ اللّهَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿مائدة111 و 112﴾

 و چون به حواريون الهام كردم كه به من و پيامبرم ايمان آوريد. گفتند: ايمان آورديم و گواه باش كه ما فرمانبرداريم. [و] آن وقت كه حواريون گفتند: اي عيسي بن مريم! آيا پروردگارت مي‏تواند براي ما مائده‏اي از آسمان نازل كند؟ گفت: از خداوند پروا كنيد اگر مؤمنيد.

(مائده 111 و 112)

بعد از آمدن معجزه ، ایمان آوردن سودی ندارد

هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ أَن تَأْتِيهُمُ الْمَلآئِكَةُ أَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا قُلِ انتَظِرُواْ إِنَّا مُنتَظِرُونَ ﴿أنعام158﴾

آيا جز اين انتظار دارند كه فرشتگان به سويشان بيايند يا پروردگارت بيايد، يا پاره‏اي از آيات (معجزات) پروردگار تو ظاهر گردد؟ [اما] روزي كه برخي آيات پروردگارت بيايد، براي كسي كه قبلا ايمان نياورده و يا در ايمان خويش عمل خيري فراهم نكرده باشد، ايمان آوردنش سودي ندارد. بگو: منتظر باشيد، ما نيز منتظريم. (انعام 158)

مؤمنان و  اهل کتاب

برخی از اهل کتاب مؤمنند

كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ ﴿آل‌عمران110﴾

... و اگر اهل كتاب ايمان آورده بودند البته برايشان بهتر بود. برخي از آنان مؤمنند و بيشترشان فاسقند. (آل عمران110)

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ مِن قَبْلِهِ هُم بِهِ يُؤْمِنُونَ.وَإِذَا يُتْلَى عَلَيْهِمْ قَالُوا آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّنَا إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلِهِ مُسْلِمِينَ ﴿قصص52 و 53﴾

كسانى كه پيش از اين [قرآن‏] كتابشان داديم آنها به آن ايمان مى‏آورند. و چون [قرآن‏] بر ايشان تلاوت شود مى‏گويند: بدان ايمان آورديم كه آن درست است و از طرف پروردگار ماست ما پيش از آن هم تسليم بوده‏ايم. (قصص52 و 53)

وَكَذَلِكَ أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ فَالَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمِنْ هَؤُلَاء مَن يُؤْمِنُ بِهِ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الْكَافِرُونَ ﴿عنكبوت47﴾

و به همين ترتيب، كتاب [قرآن‏] را بر تو نازل كرديم. پس آنها كه به ايشان كتاب داده‏ايم، بدان ايمان مى‏آورند، و از آنان [كه مشركند] نيز كسانى به آن مى‏گروند، و آيات ما را جز كافران انكار نمى‏كنند. (عنکبوت47)

وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَن يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلّهِ لاَ يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللّهِ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ ﴿آل‌عمران199﴾

و البته از ميان اهل كتاب كساني هستند كه خاشعانه در برابر خدا به آنچه بر شما نازل شده و آنچه بر خودشان نازل گرديده ايمان مي‏آورند و آيات خدا را به بهاي ناچيز نمي‏فروشند. اينانند كه پاداششان نزد پروردگارشان [برايشان محفوظ] است و مسلما خدا حسابرسي سريع است. (آل عمران199)

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمن يَكْفُرْ بِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿بقرة121﴾

كساني كه كتابشان داده‏ايم، آن را چنان كه بايد مي‏خوانند. همين‏ها به آن ايمان مي‏آورند، و كساني كه بدان كافر شوند آنها واقعا زيانكارند. (بقره121)

خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ ﴿بقرة162﴾

ولي دانشوران آنها و مؤمنان، بدانچه بر تو نازل شده و آنچه پيش از تو نازل گرديده ايمان مي‏آورند، و [به ويژه‏] نمازگزاران، و زكات دهندگان و مؤمنان به خدا و روز بازپسين همه آنها را پاداشي بزرگ خواهيم داد. (نساء162)

بخشش گناه مؤمنان اهل کتاب

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتَابِ آمَنُواْ وَاتَّقَوْاْ لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأدْخَلْنَاهُمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿مائدة65﴾

و اگر اهل كتاب ايمان آورده و تقوا پيشه كرده بودند، قطعا گناهان‌شان را مي‏بخشيديم و آنها را به باغ‏هاي پرنعمت داخل مي‏ساختيم. (مائده 65)

نصرانیان نزدیک­ترین اهل کتاب به مؤمنان هستند

لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُواْ وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لاَ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿مائدة82﴾

 مسلماً يهوديان و مشركان را از همه مردم در عداوت با مؤمنان سخت‏تر خواهي يافت، و بي‏ترديد نزديك‏تر از همه به مهر و محبت مؤمنان، كساني را خواهي يافت و البته آنان گفتند: ما نصراني هستيم، اين از آن روست كه از ايشان كشيشان و راهباني هستند و البته آنان تكبر نمي‏كنند. (مائده 82)

اتفاق نظر بین مؤمنان مسلمان و دیگر ادیان

وَلَا تُجَادِلُوا أَهْلَ الْكِتَابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ وَقُولُوا آمَنَّا بِالَّذِي أُنزِلَ إِلَيْنَا وَأُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَإِلَهُنَا وَإِلَهُكُمْ وَاحِدٌ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ﴿عنكبوت46﴾

... و بگوييد: به آنچه به سوى ما نازل شده و آنچه به سوى شما نازل گرديده، ايمان آورده‏ايم و خداى ما و خداى شما يكى است و ما تسليم اوييم. (عنکبوت46)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالصَّابِؤُونَ وَالنَّصَارَى مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وعَمِلَ صَالِحًا فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿مائدة69﴾

بي‏گمان، آنها كه [صوري‏] ايمان آوردند و آنها كه يهودي شدند و مسيحيان و صابئي‏ها، هر كه [از اينان‏] به خداي يگانه و روز جزا ايمان [واقعي‏] بياورد و عمل نيكو انجام دهد، نه ترسي بر آنهاست و نه غمگين مي‏شوند. (مائده 69)

اختلاف نظر در ایمان آورندگان به مسیح (ع)

تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلُواْ وَلَكِنَّ اللّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ ﴿بقرة253﴾

اين پيامبران، پاره‏اي از ايشان را بر پاره‏اي برتري داديم. از آنان كسي بود كه خدا با او سخن گفت و بعضي را درجاتي [بلند] ارزاني داشت و به عيسي بن مريم حجّت‏ها داديم و او را به روح القدس تقويت كرديم، و اگر خدا مي‏خواست كساني كه بعد از اين پيامبران بودند با وجود حجّت‏ها كه برايشان آمده بود جنگ و ستيز نمي‏كردند، ولي آنها اختلاف پيشه كردند، پس برخي از آنها ايمان آوردند و برخي كافر شدند، و اگر خدا مي‏خواست جنگ و ستيز نمي‏كردند، و ليكن خدا آنچه اراده كند انجام مي‏دهد [تا آنها در انتخاب راه آزاد باشند].

(بقره253)

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلَى آثَارِهِم بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَآتَيْنَاهُ الْإِنجِيلَ وَجَعَلْنَا فِي قُلُوبِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَرَحْمَةً وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاء رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا فَآتَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ ﴿حديد27﴾

آن‏گاه به دنبال آنان پيامبران خود را پى‏درپى آورديم، و عيسى پسر مريم را از پى [آنها] فرستاديم و او را انجيل داديم، و در دل‏هاى كسانى كه از او پيروى كردند رأفت و رحمت نهاديم و ترك دنيايى كه از خود ساختند ما آن را بر ايشان مقرر نكرديم [و آنها] جز به طلب رضاى خدا [اين كار را پيش نگرفتند] اما آن را چنان كه در خور رعايت بود، رعايت آن نكردند [و گرفتار بدعت شدند]، پس كسانى از ايشان را كه ايمان آورده بودند اجرشان را داديم، ولى بسيارى از آنها فاسق بودند. (حدید27)

علت دشمنی اهل کتاب با مؤمنان، نافرمانی است

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ هَلْ تَنقِمُونَ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلُ وَأَنَّ أَكْثَرَكُمْ فَاسِقُونَ

﴿مائدة59﴾

 بگو: اي اهل كتاب! آيا [علت اين كه‏] بر ما خرده مي‏گيريد؟ جز اين است كه ما به خداي يگانه و به آنچه بر ما نازل شده و آنچه پيش از اين نازل گرديده، ايمان آورده‏ايم؟ و اين به خاطر آن است كه اغلب شما نافرمانيد. (مائده 59)

پیمان خدا از  اهل کتاب و قوم بنی اسرائیل

وَإِذْ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّيْنَ لَمَا آتَيْتُكُم مِّن كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءكُمْ رَسُولٌ مُّصَدِّقٌ لِّمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُواْ أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُواْ وَأَنَاْ مَعَكُم مِّنَ الشَّاهِدِينَ ﴿آل‌عمران81﴾

و هنگامي كه خدا از پيامبران [و امّت‏هاي آنان‏] پيمان گرفت كه چون به شما كتاب و حكمت بخشيدم، آن‏گاه پيامبري سويتان آمد كه گواهي دهنده بر كتاب آسماني شما گرديد، بر شماست كه به او ايمان آوريد و حتما ياري‏اش دهيد آن‏گاه گفت: آيا گردن نهاديد و پيمانم را پذيرفتيد؟ گفتند: آري، گردن نهاديم. گفت: پس گواه باشيد و من نيز با شما از گواهانم.

(آل عمران81)

وَلَقَدْ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَآئِيلَ وَبَعَثْنَا مِنهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيبًا وَقَالَ اللّهُ إِنِّي مَعَكُمْ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاَةَ وَآتَيْتُمُ الزَّكَاةَ وَآمَنتُم بِرُسُلِي وَعَزَّرْتُمُوهُمْ وَأَقْرَضْتُمُ اللّهَ قَرْضًا حَسَنًا لَّأُكَفِّرَنَّ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَلأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ فَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ ﴿مائدة12﴾

و همانا خدا از بني اسرائيل پيمان گرفت و از آنها دوازده سرپرست برانگيختيم، و خدا فرمود: همانا من با شما هستم، اگر نماز برپا داريد و زكات بدهيد و به فرستادگان من ايمان بياوريد و ياريشان كنيد و به خدا قرض الحسنه بدهيد، قطعا بدي‏هايتان را از شما مي‏پوشانم و حتما شما را به باغ‏هايي كه از زير درختانش نهرها روان است در مي‏آورم. پس هر كه از شما بعد از اين [حجت‏] كافر شود، به يقين از راه راست منحرف شده است. (مائده 12)

اهل کتاب واقعی قبل از مرگ حتماً به مسیح ایمان می­آورد

وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا ﴿نساء159﴾

و هيچ كس از اهل كتاب نيست مگر آن كه پيش از مرگش حتما به او [عيسي‏] ايمان مي‏آورد و روز قيامت [نيز] بر آنان گواه خواهد بود. (نساء159)

مؤمنان و مژده­ها و بشارت­ها

ذَلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَن يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ ﴿شورى23﴾

اين همان [پاداشى‏] است كه خدا بندگان خود را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند [بدان‏] مژده مى‏دهد. ... (شوری23)

الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿يونس63 و 64﴾

همانان كه ايمان آوردند و پرهيزكاري مي‏كردند. براي ايشان در زندگي اين دنيا و در آخرت بشارت است. وعده‏هاي خدا را تغييري نيست. اين است آن كاميابي بزرگ. (يونس 63و 64)

... وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿توبة112﴾

... و مؤمنان را مژده رسان. (توبه 112)

... وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿يونس87﴾

... و مؤمنان را مژده ده. (يونس 87)

بشارت به تفضل بزرگ

وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُم مِّنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيرًا ﴿أحزاب47﴾

و مؤمنان را مژده ده كه براى آنها از جانب خدا تفضّلى بزرگ خواهد بود. (احزاب47)

بشارت به ملاقات با خدا

نِسَآؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ فَأْتُواْ حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُواْ لأَنفُسِكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّكُم مُّلاَقُوهُ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿بقرة223﴾

زنان شما كشت شمايند، پس هرگاه خواستيد، به كشت خود درآييد و براي خويش [خير] پيش فرستيد و از خدا بترسيد و بدانيد كه او را ملاقات خواهيد كرد و مؤمنان را بشارت ده. (بقره223)

بشارت به فتح و پیروزی

وَأُخْرَى تُحِبُّونَهَا نَصْرٌ مِّنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِيبٌ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿صف13﴾

و [نعمت‏] ديگرى كه دوستش داريد، نصرتى از جانب خدا و فتحى نزديك است و مؤمنان را بشارت ده. (صف13)

انواع اجر و پاداش مؤمنان 

بهشت، معروف ترین پاداش مؤمنان

وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿بقرة82﴾

و آنان كه ايمان آوردند و عمل صالح كردند، اهل بهشتند و ايشان در آن جاودانند. (بقره82)

وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا لَّهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَنُدْخِلُهُمْ ظِلاًّ ظَلِيلاً ﴿نساء57﴾

و كساني را كه ايمان آوردند و كارهاي شايسته كردند به بهشت‏هايي وارد سازيم كه از پاي درختانش نهرها جاري است كه براي هميشه در آن بمانند، و در آن جا برايشان همسراني پاكيزه است و آنها را به سايه‏اي پايدار در آوريم. (نساء57)

وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لاَ نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

﴿أعراف42﴾

و كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كردند،- كه البته هيچ كس را جز به قدر توانش تكليف نمي‏كنيم- آنها اهل بهشت‏اند و در آن ماندگارند. (اعراف 42)

وَعَدَ اللّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿توبة72﴾

خداوند به مردان و زنان با ايمان، بهشت‏هايي را كه از پاي درختانش نهرها جاري است، كه هميشه در آنند و سراهايي پاكيزه در جنات عدن وعده داده است، ولي رضوان خدا [از همه‏] برتر است، اين همان كاميابي بزرگ است. (توبه 72)

وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا وَعْدَ اللّهِ حَقًّا وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللّهِ قِيلاً ﴿نساء122﴾

و كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كردند، آنها را به بهشت‏هايي كه از پاي درختانش نهرها جاري است، در مي‏آوريم كه هميشه در آن باشند. وعده‏ي خدا راست است و چه كسي از خدا در سخن راستگوتر است؟(نساء122)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمَانِهِمْ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿يونس9﴾

همانا كساني كه ايمان آوردند و كارهاي شايسته كردند، پروردگارشان به سبب ايمانشان آنها را هدايت مي‏كند. از پاي [قصرها] شان در بهشت‏هاي پر نعمت نهرها روان است. (يونس 9)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَأَخْبَتُواْ إِلَى رَبِّهِمْ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿هود23﴾

بي‏گمان كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كردند و به پروردگارشان خاضعانه دل بستند، اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند بود. (هود23)

وَأُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ ﴿إبراهيم23﴾

و كساني كه ايمان آوردند و كارهاي شايسته كردند، به بهشت‏هايي در آورده مي‏شوند كه از پاي درختانش نهرها جاري است كه به خواست پروردگارشان در آن جا جاودانه به سر مي‏برند، و درودشان در آن جا سلام است. (ابراهيم23)

إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْئًا ﴿مريم60﴾

جز كساني كه توبه كردند و ايمان آوردند و كار شايسته انجام دادند، كه آنها به بهشت داخل شوند و هيچ‏گونه ستمي بر ايشان نرود. (مريم60)

إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ ﴿حج14﴾

بي‏گمان، خدا كساني را كه گرويده و كارهاي شايسته كرده‏اند به بهشت‏هايي در مي‏آورد كه از پاي درختانش نهرها جاري است. خدا هر چه خواهد انجام مي‏دهد. (حج14)

إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَلُؤْلُؤًا وَلِبَاسُهُمْ فِيهَا حَرِيرٌ وَهُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَهُدُوا إِلَى صِرَاطِ الْحَمِيدِ ﴿حج23 و 24﴾

همانا خدا كساني را كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده‏اند به بهشت‏هايي داخل مي‏كند كه نهرها از پاي درختانش جاري است. در آن جا با دستبندهاي زرّين و مرواريد آراسته شوند و لباسشان در آن جا حرير است. و به گفتار پاك هدايت شده و به راه [خداي‏] ستوده هدايت گرديده‏اند. (حج23و 24)

وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُبَوِّئَنَّهُم مِّنَ الْجَنَّةِ غُرَفًا تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ ﴿عنكبوت58﴾

و كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، قطعا آنها را در غرفه‏هايى از بهشت جاى مى‏دهيم كه از پاى درختانش نهرها جارى است، جاودانه در آن جا خواهند بود پاداش عمل كنندگان چه نيكوست. (عنکبوت58)

مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيهَا بِغَيْرِ حِسَابٍ ﴿غافر40﴾

...و كسانى كه كار شايسته كنند- چه مرد و چه زن- و مؤمن باشند، آنها داخل بهشت شده، در آن جا بى‏حساب روزى داده مى‏شوند. (غافر40)

لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَيُكَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَكَانَ ذَلِكَ عِندَ اللَّهِ فَوْزًا عَظِيمًا ﴿فتح5﴾

تا مردان و زنانى را كه ايمان آورده‏اند، به بهشت‏هايى داخل كند كه از پاى درختانش نهرها جارى است و در آن جاويدان بمانند و بدى‏هايشان را از آنها بپوشاند و اين در پيشگاه خدا كاميابى بزرگى است. (فتح5)

باغ‌های پر نعمت

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ خَالِدِينَ فِيهَا وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

﴿لقمان8 و 9﴾

بى‏ترديد كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، باغ‏هاى پرنعمت [بهشت‏]، براى آنهاست. كه در آن جاودان مى‏مانند وعده‏ى خدا حق است و اوست شكست ناپذير حكيم. (لقمان8 و 9)

الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِّلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿حج56﴾

در آن روز فرمانروايي از آن خداست [و] ميانشان حكم مي‏كند. سپس كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده‏اند در باغ‏هاي پر ناز و نعمت خواهند بود. (حج56)

أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَى نُزُلًا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿سجدة19﴾

اما كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، ايشان را براى پذيرايى، به خاطر آنچه انجام مى‏دادند منزلگاه‏هاى بهشت است. (سجده19)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ﴿كهف107﴾

بي‏گمان كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كردند باغ‏هاي فردوس جاي پذيرايي آنهاست. (کهف107)

وَبَشِّرِ الَّذِين آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ كُلَّمَا رُزِقُواْ مِنْهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقاً قَالُواْ هَذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَأُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهاً وَلَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَهُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿بقرة25﴾

و كساني را كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده‏اند نويد ده كه برايشان باغ‏هايي است كه از پاي درختانش نهرها جاري است، هر بار كه ميوه‏اي از آن روزيشان گردد، گويند: اين همان است كه قبلا روزيمان شده و براي آنان همانند آن آورده شود و آن جا آنها را همسران پاكيزه‏اي است و در آن جاودانند. (بقره25)

تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَهُوَ وَاقِعٌ بِهِمْ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي رَوْضَاتِ الْجَنَّاتِ لَهُم مَّا يَشَاؤُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ذَلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الكَبِيرُ ﴿شورى22﴾

... و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند، در باغ‏هاى بهشتند. برای آنها هرچه بخواهند نزد پروردگارشان موجود است. اين همان تفضل بزرگ است. (شوری22)

إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَيَأْكُلُونَ كَمَا تَأْكُلُ الْأَنْعَامُ وَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ ﴿محمد12﴾

همانا خدا كسانى را كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، به باغ‏هايى داخل مى‏كند كه از پاى درختانش نهرها جارى است. و كسانى كه كافر شدند، [چند صباحى‏] بهره مى‏جويند و مى‏خورند همان گونه كه چهارپايان مى‏خورند، و [سر انجام‏] جايگاهشان آتش است.

(محمد12)

يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿تغابن9﴾

روزى كه شما را براى روز حشر گرد مى‏آورد، آن روز، روز حسرت و زيان است. و هر كس به خدا ايمان بياورد و كار شايسته كند، بدى‏هايش را از او بزدايد و او را به باغ‏هايى كه از پاى درختانش نهرها جارى است در آورد، كه در آن جاودانه بمانند. اين كاميابى بزرگ است.

(تغابن 9)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ ﴿بروج11﴾

همانا كسانى كه ايمان آوردند و اعمال شايسته انجام دادند، برايشان باغ‏هايى است كه نهرها از زير درختان آن جارى است. اين است آن كاميابى بزرگ. (بروج 11)

گردش شادمانه در گلستان

فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَهُمْ فِي رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ ﴿روم15﴾

امّا كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردند، در گلستانى شادمان مى‏گردند.

(روم15)

اجر مؤمنان تمام و کامل داده خواهد شد

وَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ﴿آل‌عمران57﴾

ولي كساني كه ايمان آورده و عمل صالح انجام دادند اجرشان را به تمامي بدهد و خدا ستمكاران را دوست نمي‏دارد. (آل عمران57)

فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَيَزيدُهُم مِّن فَضْلِهِ وَأَمَّا الَّذِينَ اسْتَنكَفُواْ وَاسْتَكْبَرُواْ فَيُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا أَلُيمًا وَلاَ يَجِدُونَ لَهُم مِّن دُونِ اللّهِ وَلِيًّا وَلاَ نَصِيرًا ﴿نساء173﴾

اما آنها كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، پاداششان را به تمامي خواهد داد و از كرم خويش براي آنان خواهد افزود... (نساء173)

قُلْ يَا عِبَادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ ﴿زمر10﴾

بگو: اى بندگان من كه ايمان آورده‏ايد! از پروردگارتان بپرهيزيد. براى كسانى كه در اين دنيا نيكى كرده‏اند [پاداش‏] خوبى هست، و زمين خدا وسيع است [از مهاجرت نترسيد]. بى‏ترديد پاداش شكيبايان بى‏حساب و به طور كامل داده مى‏شود. (زمر10)

جزای مؤمنان به انصاف است

إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا وَعْدَ اللّهِ حَقًّا إِنَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ بِالْقِسْطِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ ﴿يونس4﴾

بازگشت همه‏ي شما به سوي اوست. وعده‏ي خدا حق است. هموست كه آفرينش را آغاز مي‏كند سپس آن را باز مي‏گرداند تا كساني را كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده‏اند به انصاف جزا دهد. ... (يونس 4)

پاداش مؤمنان نیکوتر خواهد بود

قَالَ أَمَّا مَن ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَى رَبِّهِ فَيُعَذِّبُهُ عَذَابًا نُّكْرًا ﴿كهف87﴾

و اما هر كه ايمان بياورد و كار شايسته كند پاداشي هر چه نيكوتر خواهد داشت و به او از فرمان خود تكليفي آسان خواهيم گفت. (کهف88)