ايمان و مومنين - بخش دوم

مؤمنان و عبادات آنها

مؤمنان و نماز و سجده

إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّدًا وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ.تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ﴿سجدة15و 16﴾

تنها كسانى به آيات ما مى‏گروند كه چون آن را به ايشان يادآورى كنند، به حال سجده مى‏افتند و به ستايش پروردگارشان تسبيح مى‏گويند و آنها بزرگى نمى‏فروشند. از بسترهاى خواب [براى عبادت شب‏] پهلو تهى مى‏كنند و پروردگارشان را با خوف و رجا مى‏خوانند و از آنچه روزيشان كرده‏ايم انفاق مى‏كنند. (سجده 15و 16)

مؤمنان و دعاهای آنان

الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ﴿آل‌عمران16﴾

پروردگارا! ايمان آورديم پس گناهان ما را بيامرز و ما را از عذاب آتش در امان دار.

(آل عمران16)

رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنزَلَتْ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿آل‌عمران53﴾

پروردگارا! به آنچه نازل كرده‏اي ايمان آورديم و از پيامبر پيروي كرديم پس نام ما را در زمره‏ي شاهدان بنويس. (آل عمران53)

رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ ﴿آل‌عمران193﴾

پروردگارا! همانا ما صداي منادي [توحيد] را شنيديم كه به ايمان دعوت مي‏كرد [و مي‏گفت‏] به پروردگارتان ايمان بياوريد، پس ايمان آورديم. بار الها! پس گناهان ما را ببخش و بدي‏هايمان را پوشيده دار و ما را با نيكان بميران.  (آل عمران193)

وَمَا تَنقِمُ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ﴿أعراف126﴾

و تو از ما انتقام نمي‏گيري مگر براي اين كه ما به آيات پروردگارمان- وقتي براي ما آمد- ايمان آورديم. بار الها! بر ما صبوري ببار و مسلمانمان بميران. (اعراف 126)

... وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿بقرة285﴾

... و گويند: شنيديم و اطاعت كرديم. بار الها! آمرزش تو را خواهانيم و باز گشت به سوي توست. (بقره285)

دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿يونس10﴾

در آنجا دعايشان اين است: بار خدايا! تو منزهي. و درودشان در آن جا سلام است، و پايان دعايشان اين است: سپاس خداي را كه پروردگار جهانيان است. (يونس 10)

رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ ﴿إبراهيم41﴾

پروردگارا ! من و پدر و مادرم و همه مؤمنان را در آن روز كه حساب بر پا مي‏شود بيامرز. (ابراهيم41)

قَالُوا لَا ضَيْرَ إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿شعراء50﴾

ما اميد داريم كه پروردگار ما گناهانمان را بر ما ببخشايد، چرا كه ما اولين مؤمنان شديم. (شعراء51)

وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ ...َ ﴿أعراف156﴾

و در اين دنيا و در آخرت براي ما نيكي بنويس، كه ما به تو بازگشته‏ايم. ... (اعراف 156)

وَالَّذِينَ جَاؤُوا مِن بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ ﴿حشر10﴾

و كسانى كه پس از آنان [و بعد از فتح مكه‏] آمدند، مى‏گويند: پروردگارا! ما و آن برادران ما را كه در ايمان بر ما پيشى گرفتند بيامرز، و در دل‏هايمان نسبت به كسانى كه ايمان آورده‏اند [هيچ گونه‏] كينه‏اى مگذار. پروردگارا! به راستى تو رئوف و مهربانى. (حشر10)

...رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿ممتحنة4﴾

...پروردگارا! بر تو توكل كرديم و به سوى تو روى آورديم و فرجام ما به سوى توست. (ممتحنه4)

...يَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿تحريم8﴾

...مى‏گويند: پروردگارا، نورمان را برای ما کامل گردان و ما را بیامرز که بی تردید تو بر هر چیزی قادری.(تحریم8)

رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا ﴿نوح28﴾

پروردگارا! بر من و بر پدر و مادرم و هر كس كه با ايمان به خانه من در آيد و بر مردان و زنان با ايمان ببخشاى و ظالمان را جز هلاكت و تباهى ميفزاى. (نوح 28)

... يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿مائدة83﴾

...گويند: بار الها، ايمان آورديم، پس ما را با گواهان بنويس. (مائده 83)

وَالَّذِينَ عَمِلُواْ السَّيِّئَاتِ ثُمَّ تَابُواْ مِن بَعْدِهَا وَآمَنُواْ إِنَّ رَبَّكَ مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿أعراف153﴾

و كساني كه كارهاي بد كردند و پس از آن توبه آوردند و مؤمن شدند، قطعا پروردگار تو از پي آن آمرزنده و مهربان است. (اعراف 153)

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِي الْمُؤْمِنِينَ ﴿أنبياء88﴾

پس دعايش را اجابت كرديم و او را از اندوه رهانيديم، و مؤمنان را چنين نجات مي‏دهيم. (انبياء88)

إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ﴿مؤمنون109﴾

همانا گروهي از بندگان من بودند كه مي‏گفتند: پروردگارا! ايمان آورديم، پس بر ما ببخشاي و به ما رحم كن كه تو بهترين مهرباناني، (مؤمنون109)

إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿فرقان70﴾

مگر كسي كه توبه كند و ايمان آورد و كار شايسته كند. پس آنانند كه خدا بدي‏هاشان را به حسنات تبديل مي‏كند، و خدا آمرزنده‏ي مهربان است. (فرقان 70)

فَأَمَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسَى أَن يَكُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ ﴿قصص67﴾

و امّا كسى كه توبه كند و ايمان آورد و به كار شايسته بپردازد، اميد كه از رستگاران شود. (قصص67)

...وَظَنَّ دَاوُودُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ﴿ص24﴾

... و داود فهميد كه او را [با اين ماجرا] آزموده‏ايم، پس از پروردگارش آمرزش خواست و خاكسارانه به رو در افتاد و توبه كرد. (ص24)

وَإِنِّي لَغَفَّارٌ لِّمَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدَى ﴿طه82﴾

و بي‏ترديد من آمرزگار كسي هستم كه توبه كند و ايمان آورد و كار نيكو كند و آن‏گاه به راه [راست‏] آيد. (طه82)

مؤمنان و یاری فرشتگان خدا

إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَلَن يَكْفِيكُمْ أَن يُمِدَّكُمْ رَبُّكُم بِثَلاَثَةِ آلاَفٍ مِّنَ الْمَلآئِكَةِ مُنزَلِينَ ﴿آل‌عمران124﴾

آن‏گاه كه به مؤمنان مي‏گفتي: آيا شما را بس نيست كه پروردگارتان با سه هزار فرشته فرستاده شده ياريتان دهد؟(آل عمران124)

درخواست استغفار و آمرزش فرشتگان برای مؤمنان

الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَّحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿غافر7﴾

فرشتگانى كه حاملان عرشند و آنها كه پيرامون آنند، به ستايش پروردگارشان تسبيح مى‏گويند و به او ايمان دارند و براى مؤمنان آمرزش مى‏خواهند [و مى‏گويند:] پروردگارا! رحمت و دانش تو شامل همه چيز شده است، پس كسانى را كه توبه كرده و راه تو را دنبال نموده‏اند ببخش و آنها را از عذاب آتش مصون‌‏دار. (غافر7)

مؤمنان و آزمون­های الهی

ایمان به ادعا نیست و آزمون لازم است

أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ ﴿عنكبوت2﴾

آيا مردم پنداشتند همين كه گفتند ايمان آورديم به حال خود رها مى‏شوند و مورد آزمايش قرار نمى‏گيرند؟ (عنکبوت2)

مَّا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىَ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاء فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِن تُؤْمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ﴿آل‌عمران179﴾

خدا بر آن نيست كه مؤمنان را بر اين حال كه شما هستيد [و مؤمن و منافق باهمند] رها سازد، تا اين كه پليد را از پاك جداكند. و خدا بر آن نيست كه شما را بر غيب آگاه سازد، و ليكن خدا از فرستادگان خود هر كه را خواهد بر مي‏گزيند. بنابر اين به خدا و رسولانش ايمان بياوريد، و اگر ايمان بياوريد و پرهيزكاري كنيد پاداش بزرگي خواهيد داشت. (آل عمران179 (

آزمون برای مشخص شدن مؤمنان حقیقی است

إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ﴿آل‌عمران140﴾

اگر به شما زخمي رسيد، آن گروه را نيز زخمي همانند آن رسيده است. و ما اين روزها [ي شكست و پيروزي‏] را ميان مردم مي‏گردانيم تا خدا مؤمنان [واقعي‏] را معلوم دارد و از شما گواهاني بگيرد، و خدا ستمكاران را دوست نمي‏دارد. (آل عمران140)

وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران166﴾

و آنچه روز برخورد آن دو گروه [در جنگ احد] به شما رسيد، به اذن خدا بود و تا مؤمنان [واقعي‏] را باز شناسد. (آل عمران166(

وَلِيُمَحِّصَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ ﴿آل‌عمران141﴾

و تا خداوند مؤمنان را ناب و خالص گرداند و كافران را از ميان بردارد. (آل عمران141)

آزمون برای معلوم شدن پروای خدا در خلوت

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهُ أَيْدِيكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّهُ مَن يَخَافُهُ بِالْغَيْبِ فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿مائدة94﴾

اي مؤمنان! خدا شما را به [تحريم‏] صيدي كه در دسترس شما و نيزه‏هاي شماست مي‏آزمايد، تا معلوم دارد چه كسي در نهان از او پروا مي‏دارد. پس هر كه بعد از اين [دستور] تجاوز كند، او را عذابي دردناك خواهد بود. (مائده 94)

فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَكِنَّ اللّهَ رَمَى وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلاء حَسَناً إِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿أنفال17﴾

اين شما نبوديد كه آنها را كشتيد بلكه خداوند آنها را كشت، و وقتي [ريگ‏ها را] انداختي اين تو نبودي كه انداختي بلكه خدا بود كه انداخت، تا مؤمنان را بدين وسيله به امتحان خوبي از جانب خود بيازمايد. همانا خداوند شنواي داناست. (انفال 17)

آزمون برای تکان خوردن سخت

هُنَالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا زِلْزَالًا شَدِيدًا ﴿أحزاب11﴾

آن جا بود كه مؤمنان امتحان شدند و سخت تكان خوردند. (احزاب11)

آزمون برای بازشناسی مؤمنان به آخرت و مرد دین

وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ.وَمَا كَانَ لَهُ عَلَيْهِم مِّن سُلْطَانٍ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَن يُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِي شَكٍّ وَرَبُّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ ﴿سبأ20و 21﴾

و همانا شيطان گمان خود را در مورد آنها راست يافت، و جز گروهى از مؤمنان، همه از او پيروى كردند. و را بر آنها تسلّطى نبود، جز آن كه [مى‏خواستيم‏] كسى را كه به آخرت ايمان دارد از كسى كه در باره‏ى آن مردّد است باز شناسيم، و پروردگار تو بر هر چيزى نگاهبان است. (سبا20و 21)

مؤمنان و منافقان

روش رفتار منافقان با مؤمنان

وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ ﴿بقرة14﴾

و چون با مؤمنان رو به رو شوند گويند: ايمان آورده‏ايم، و چون با ياران شيطاني خود تنها شوند، گويند: ما بي‏ترديد با شما هستيم، جز اين نيست كه ما [آنها را] به مسخره گرفته‏ايم. (بقره14)

تعجب مؤمنان از قسم خوردن منافقان

وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُواْ أَهَؤُلاء الَّذِينَ أَقْسَمُواْ بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَأَصْبَحُواْ خَاسِرِينَ ﴿مائدة53﴾

و كساني كه ايمان آورده‏اند مي‏گويند: آيا اين [منافقان‏] بودند كه با تأكيد به خدا قسم مي‏خوردند كه واقعا با شما هستند؟ [آري‏] اعمال آنها تباه شد و زيانكار گرديدند. (مائده 53)

مؤمنان و نور آنها در روز قیامت

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ يَسْعَى نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِم بُشْرَاكُمُ الْيَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿حديد12﴾

روزى كه مردان و زنان مؤمن را مى‏بينى كه نورشان پيشاپيش آنها و به جانب راستشان شتابان مى‏رود، [به آنها گفته مى‏شود:] مژده‏ى شما امروز باغ‏هايى است كه از پاى درختانش نهرها جارى است، [و] در آنها جاويدانيد. اين همان كاميابى بزرگ است. (حدید12)

...يَوْمَ لَا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعَى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿تحريم8﴾

... روزى كه خدا، پيامبر و كسانى را كه با او ايمان آورده‏اند خوار نسازد. نورشان پيشاپيش آنها و سمت راستشان مى‏دود. مى‏گويند: پروردگارا، نورمان را برای ما کامل گردان و ما را بیامرز که بی تردید تو بر هر چیزی قادری.(تحریم8)

مؤمنان و تجارت رهاننده

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنجِيكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿صف10﴾

تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

﴿صف11﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! آيا شما را بر تجارتى راه نمايم كه شما را از عذابى دردناك مى‏رهاند؟ به خدا و رسولش ايمان مى‏آوريد و در راه خدا با مال و جانتان جهاد مى‏كنيد. اين براى شما بهتر است، اگر مى‏دانستيد. (صف10و 11)

مؤمنان و آرزوی آنان

وَمَا لَنَا لاَ نُؤْمِنُ بِاللّهِ وَمَا جَاءنَا مِنَ الْحَقِّ وَنَطْمَعُ أَن يُدْخِلَنَا رَبَّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ ﴿مائدة84﴾

چرا به خدا و دين حق كه سوي ما آمده ايمان نياوريم، در حالي كه آرزو داريم پروردگارمان با گروه صالحان قرين‌مان كند؟ (مائده 84)

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِيَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِي لِلَّذِينَ آمَنُواْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ﴿أعراف32﴾

بگو: چه كسي زينت الهي را كه خدا براي بندگانش پديد آورده و روزي‏هاي پاكيزه و مطبوع را حرام كرده است؟ بگو: اين نعمت‏ها در زندگي دنيا براي كساني است كه ايمان آورده‏اند [هر چند ديگران نيز استفاده مي‏كنند] ولي روز قيامت مخصوص ايشان است. ما اين گونه، آيات را براي مردمي كه مي‏فهمند شرح مي‏دهيم. (اعراف 32)

مؤمنان و ملحق شدن فرزندان مؤمن­شان به آنها

وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ﴿طور21﴾

و كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان در ايمان پيروى‏شان كردند، فرزندانشان را به آنها ملحق كنيم و از [پاداش‏] عملشان چيزى نكاهيم. هر كسى در گرو دستاورد خويش است. (طور21)

فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ ﴿روم4﴾

در ظرف چند سال. امر، امر خداست چه پيش [از پيروزى‏] و چه بعد [از پيروزى‏] و در آن روز مؤمنان شاد مى‏گردند، (روم4)

يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران171﴾

آنها به نعمت و كرم خدا و اين كه خدا پاداش مؤمنان را تباه نمي‏كند شادمانند. (آل عمران171)

مؤمنان و شیطان

فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ .إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ﴿نحل98و 99﴾

پس آنگاه كه قرآن بخواني از شيطان مطرود به خدا پناه بر. چرا كه او را بر كساني كه ايمان آورده‏اند و بر خداي خود توكل مي‏كنند تسلطي نيست. (نحل98و 99 )

اصحاب کهف

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُم بِالْحَقِّ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَاهُمْ هُدًى ﴿كهف13﴾

ما خبرشان را به حق بر تو حكايت مي‏كنيم. آنها جواناني بودند كه به پروردگار خود ايمان آوردند و ما نيز بر هدايتشان افزوديم. (کهف13)

پدر و مادر نوجوانی که به دست خضر کشته شد

وَأَمَّا الْغُلَامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَن يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا ﴿كهف80﴾

و اما آن نوجوان، پدر و مادرش هر دو مؤمن بودند، پس ترسيديم مبادا آن دو را به طغيان و كفر بكشاند. (کهف80)

مؤمنی از خاندان فرعون

وَقَالَ رَجُلٌ مُّؤْمِنٌ مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَانَهُ أَتَقْتُلُونَ رَجُلًا أَن يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ وَقَدْ جَاءكُم بِالْبَيِّنَاتِ مِن رَّبِّكُمْ وَإِن يَكُ كَاذِبًا فَعَلَيْهِ كَذِبُهُ وَإِن يَكُ صَادِقًا يُصِبْكُم بَعْضُ الَّذِي يَعِدُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ

﴿غافر28﴾

و مرد مؤمنى از خاندان فرعون كه ايمان خود را كتمان مى‏كرد گفت: آيا مردى را مى‏كشيد كه مى‏گويد: پروردگار من خداست؟ در صورتى كه براى شما از جانب پروردگارتان دلايل آشكارى آورده، و اگر دروغگو باشد دروغش به زيان اوست، و اگر راستگو باشد [لا اقل‏] برخى از آنچه به شما وعده مى‏دهد به شما خواهد رسيد به راستى خدا كسى را كه افراطكار دروغزن باشد هدايت نمى‏كند. (غافر28)

وَقَالَ الَّذِي آمَنَ يَا قَوْمِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُم مِّثْلَ يَوْمِ الْأَحْزَابِ ﴿غافر30﴾

و كسى كه ايمان آورده بود، گفت: اى قوم من! همانا من بر شما از [روزى‏] مانند روزگار [هلاك‏] گروه‏ها [ى مخالف پيامبران‏] بيم دارم. (غافر30)

مؤمنی از آل یاسین

اتَّبِعُوا مَن لاَّ يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ.وَمَا لِي لاَ أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ .أَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِ آلِهَةً إِن يُرِدْنِ الرَّحْمَن بِضُرٍّ لاَّ تُغْنِ عَنِّي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا وَلاَ يُنقِذُونِ .إِنِّي إِذًا لَّفِي ضَلاَلٍ مُّبِينٍ.إِنِّي آمَنتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ ﴿يس21تا 25﴾

و [در اين ميان‏] مردى از دورترين جاى شهر دوان دوان آمد [و] گفت: اى قوم من! از فرستادگان پيروى كنيد. از كسانى كه پاداشى از شما نمى‏خواهند و خود هدايت يافته‏اند، پيروى كنيد. آخر چرا كسى را نپرستم كه مرا آفريده است و [همه شما] به سوى او بازگردانده مى‏شويد؟ آيا به جاى او خدايانى بگيرم كه اگر خداى رحمان برايم زيانى بخواهد، نه شفاعتشان مشكلى از من دفع مى‏كند و نه نجاتم مى‏دهند؟ در آن صورت من قطعا در گمراهى آشكارى خواهم بود. من به پروردگارتان ايمان آوردم، پس [اقرار] مرا بشنويد. (یس20تا 25)

همسر فرعون الگو و مثال مؤمن

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِّلَّذِينَ آمَنُوا اِمْرَأَةَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِندَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِن فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ﴿تحريم11﴾

و خدا براى كسانى كه ايمان آورده‏اند، همسر فرعون را مثل آورده، آن‏گاه كه گفت: پروردگارا، برای من نزد خویش در بهشت خانه ای بساز و مرا از { شر} فرعون و عمل او نجات ده و مرا از مردم ستمکار برهان. (تحریم11)

مؤمنان و توصیه های خداوند

توصیه و اندرز برای مؤمنان سودبخش است

وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿ذاريات55﴾

و اندرز ده كه اندرز، مؤمنان را سود مى‏بخشد. (ذاریات55)

مؤمنان بر پیامبر و خاندان او درود بفرستید

إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ﴿أحزاب56﴾

بى‏گمان، خدا و فرشتگان او بر پيامبر درود مى‏فرستند. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! بر او درود فرستيد و سلام گوييد، سلامى شايسته. (احزاب56)

توصیه به تقوا و پروای خداوند

يِا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إَن تَتَّقُواْ اللّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَاناً وَيُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ﴿أنفال29﴾

اي مؤمنان! اگر از خداوند پروا كنيد، براي شما نيروي تشخيص حق از باطل قرار مي‏دهد و بدي‏هايتان را مي‏پوشاند و شما را مي‏آمرزد و خداوند صاحب بخشش بزرگ است. (انفال 29)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَكُونُواْ مَعَ الصَّادِقِينَ ﴿توبة119﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! از خدا پروا كنيد و با راستگويان باشيد. (توبه 119)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلًا سَدِيدًا ﴿أحزاب70﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از خدا بترسيد و سخن صواب گوييد. (احزاب70)

وَإِن فَاتَكُمْ شَيْءٌ مِّنْ أَزْوَاجِكُمْ إِلَى الْكُفَّارِ فَعَاقَبْتُمْ فَآتُوا الَّذِينَ ذَهَبَتْ أَزْوَاجُهُم مِّثْلَ مَا أَنفَقُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنتُم بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿ممتحنة11﴾

و اگر يكى از همسران شما از دستتان رفت و به كفار پيوست و [آنها مهر مورد مطالبه شما را ندادند و شما از كفار] غنيمت يافتيد، پس به كسانى كه همسرانشان رفته‏اند معادل آنچه خرج كرده‏اند [از غنايم‏] بپردازيد. و از خدايى كه به او ايمان داريد بترسيد. (ممتحنه11)

قُلْ يَا عِبَادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ ﴿زمر10﴾

بگو: اى بندگان من كه ايمان آورده‏ايد! از پروردگارتان بپرهيزيد. براى كسانى كه در اين دنيا نيكى كرده‏اند [پاداش‏] خوبى هست، و زمين خدا وسيع است [از مهاجرت نترسيد]. بى‏ترديد پاداش شكيبايان بى‏حساب و به طور كامل داده مى‏شود. (زمر10)

ای مؤمنان دوباره ایمان بیاورید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ آمِنُواْ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلَى رَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِيَ أَنزَلَ مِن قَبْلُ وَمَن يَكْفُرْ بِاللّهِ وَمَلاَئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِيدًا ﴿نساء136﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! به خدا و رسول او و كتابي كه بر پيامبرش نازل كرده و كتابي كه قبلا نازل نموده ايمان آوريد. و هر كه به خدا و فرشتگان و كتاب‏هاي آسماني و فرستادگان او و به روز واپسين كافر شود، بي‏گمان به گمراهي دوري افتاده است. (نساء136)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِن رَّحْمَتِهِ وَيَجْعَل لَّكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿حديد28﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از خدا پروا داريد و به پيامبر او ايمان آوريد تا دو سهم از رحمتش به شما ببخشد و براى شما نورى قرار دهد كه بدان راه [راست‏] رويد و شما را بيامرزد، و خداوند آمرزنده‏ى مهربان است. (حدید28)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا.وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا ﴿أحزاب41و 42﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! خدا را بسيار ياد كنيد. و صبح و شام او را نيايش كنيد. (احزاب41و 42)

انفاق کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَّ بَيْعٌ فِيهِ وَلاَ خُلَّةٌ وَلاَ شَفَاعَةٌ وَالْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿بقرة254﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! پيش از آن كه روزي فرا رسد كه در آن نه داد و ستدي هست و نه دوستي و شفاعتي، از آنچه روزيتان كرده‏ايم انفاق كنيد و [بدانيد كه‏] كافران، ستمگرانند. (بقره254)

قُل لِّعِبَادِيَ الَّذِينَ آمَنُواْ يُقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَيُنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلانِيَةً مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَّ بَيْعٌ فِيهِ وَلاَ خِلاَلٌ ﴿إبراهيم31﴾

به بندگان من كه ايمان آورده‏اند بگو نماز را بر پا دارند و از آنچه روزيشان كرده‏ايم در نهان و آشكار انفاق كنند پيش از آن كه روزي فرا رسد كه در آن نه داد و ستدي باشد و نه رفاقتي. (ابراهيم31)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الأَرْضِ وَلاَ تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ ﴿بقرة267﴾

اي مؤمنان! از بهترين آنچه به دست آورده‏ايد و از آنچه از زمين برايتان برآورده‏ايم انفاق كنيد، و [چيزهاي‏] پست را كه خودتان جز با چشم‏پوشي نمي‏پذيريد براي انفاق منظور نكنيد و بدانيد كه خدا بي‏نياز ستوده است. (بقره267)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿بقرة278﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! اگر [واقعا] مؤمنيد از خدا بترسيد و باقي مانده‏ي ربا را واگذاريد. (بقره278)

وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا غَنِمْتُم مِّن شَيْءٍ فَأَنَّ لِلّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ إِن كُنتُمْ آمَنتُمْ بِاللّهِ وَمَا أَنزَلْنَا عَلَى عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿أنفال41﴾

و بدانيد هر گونه غنيمتي به دست آورديد، يك پنجم آن براي خدا و پيامبر و از آن خويشاوندان و يتيمان و تنگدستان و در راه ماندگان است، اگر به خدا و به آنچه بر بنده‏ي خود در روز جدايي [حق از باطل‏]، روزي كه آن دو گروه با هم رو در رو شدند، نازل كرديم ايمان آورده‏ايد. و خداوند بر هر چيزي تواناست. (انفال 41)

معاملات خود را مکتوب کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوهُ وَلْيَكْتُب بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَلاَ يَأْبَ كَاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّهُ فَلْيَكْتُبْ وَلْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئًا فَإن كَانَ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهًا أَوْ ضَعِيفًا أَوْ لاَ يَسْتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُ بِالْعَدْلِ وَاسْتَشْهِدُواْ شَهِيدَيْنِ من رِّجَالِكُمْ فَإِن لَّمْ يَكُونَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَامْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَاء أَن تَضِلَّ إْحْدَاهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى وَلاَ يَأْبَ الشُّهَدَاء إِذَا مَا دُعُواْ وَلاَ تَسْأَمُوْاْ أَن تَكْتُبُوْهُ صَغِيرًا أَو كَبِيرًا إِلَى أَجَلِهِ ذَلِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللّهِ وَأَقْومُ لِلشَّهَادَةِ وَأَدْنَى أَلاَّ تَرْتَابُواْ إِلاَّ أَن تَكُونَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَلاَّ تَكْتُبُوهَا وَأَشْهِدُوْاْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ وَلاَ يُضَآرَّ كَاتِبٌ وَلاَ شَهِيدٌ وَإِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقٌ بِكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّهُ وَاللّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿بقرة282﴾

اي مؤمنان! هنگامي كه [خواستيد] به قرض و نسيه معامله كنيد، آن را تا سر رسيدي معين بنويسيد و نويسنده‏اي ميان شما [سند معامله را] به درستي بنويسد، و نويسنده از نوشتن آن- چنان كه خدايش آموخته- دريغ نكند، پس بايد بنويسد و بدهكار املا كند ...... (بقره282)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ ﴿آل‌عمران102﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! چنان كه سزاوار خداست تقوا پيشه كنيد، و زينهار كه بميريد و مسلمان نباشيد. (آل عمران102)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اصْبِرُواْ وَصَابِرُواْ وَرَابِطُواْ وَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿آل‌عمران200﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! صبوري كنيد و استقامت ورزيد و از مرزها مراقبت نماييد و از خدا پروا كنيد، باشد كه رستگار شويد. (آل عمران200)

با همسران خود خوشرفتاری کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَرِثُواْ النِّسَاء كَرْهًا وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُواْ بِبَعْضِ مَا آتَيْتُمُوهُنَّ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئًا وَيَجْعَلَ اللّهُ فِيهِ خَيْرًا كَثِيرًا

﴿نساء19﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! براي شما حلال نيست كه از زنان به اكراه ارث ببريد، و بر آنها سخت مگيريد تا بخشي از آنچه را كه به ايشان داده‏ايد ببريد، مگر آن كه مرتكب فحشايي آشكار شوند. و با آنها خوشرفتاري كنيد، و اگر آنها را خوش نداريد [بدانيد] چه بسا چيزي را كه خوش نمي‏داريد، خداوند در آن خير [و مصلحت‏] بسياري مقدر كرده باشد. (نساء19)

ترغیب به جهاد

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتَالِ إِن يَكُن مِّنكُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ يَغْلِبُواْ مِئَتَيْنِ وَإِن يَكُن مِّنكُم مِّئَةٌ يَغْلِبُواْ أَلْفًا مِّنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لاَّ يَفْقَهُونَ ﴿أنفال65﴾

اي پيامبر! مؤمنان را به جهاد برانگيز. اگر از شما بيست نفر صابر باشند بر دويست نفر غالب مي‏شوند، و اگر از شما صد نفر باشند بر هزار نفر از كافران پيروز مي‏گردند، زيرا آنها قومي هستند كه نمي‏فهمند. (انفال 65)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ خُذُواْ حِذْرَكُمْ فَانفِرُواْ ثُبَاتٍ أَوِ انفِرُواْ جَمِيعًا ﴿نساء71﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! سلاح خويش برگيريد و گروه گروه يا همه با هم [به سوي جهاد] رهسپار شويد. (نساء71)

فَقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ لاَ تُكَلَّفُ إِلاَّ نَفْسَكَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَسَى اللّهُ أَن يَكُفَّ بَأْسَ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَاللّهُ أَشَدُّ بَأْسًا وَأَشَدُّ تَنكِيلاً ﴿نساء84﴾

پس در راه خدا پيكار كن كه جز بر نفس خويش مكلف نيستي، و مؤمنان را [به پيكار] برانگيز، شايد خدا گزند آنان را كه كافر شدند از شما باز دارد، كه قدرت خدا بيشتر و كيفرش سخت‏تر است. (نساء84)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً ﴿نساء59﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! خدا را اطاعت كنيد و از پيامبر و كارداراني كه از شما هستند فرمان بريد. پس هرگاه در چيزي اختلاف كرديد آن را به خدا و پيامبر ارجاع دهيد اگر به خدا و روز واپسين ايمان داريد، كه اين بهترين و نيكوترين رجوع است. (نساء59)

عدل و داد را به پا دارید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقَيرًا فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا

﴿نساء135﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! برپا كنندگان عدل و داد باشيد و براي خدا گواهي دهيد، هر چند به زيان شما يا پدر و مادر يا نزديكان شما باشد. اگر [طرف گواهي‏] توانگر يا مستمند باشد، خدا به [رعايت‏] آنها سزاوارتر است. پس از هواي نفس پيروي نكنيد كه از حق عدول كنيد. و اگر [در شهادت‏] زبان بازي كنيد يا از آن رو گردانيد، قطعا خدا به آنچه مي‏كنيد آگاه است. (نساء135)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿مائدة8﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! قيام كننده براي خدا و شاهدان به عدل و داد باشيد. و البته نبايد دشمني عده‏اي شما را بر آن دارد كه عدالت نكنيد. دادگري كنيد كه آن به تقوا نزديك‏تر است، و از خدا بترسيد كه خدا به آنچه انجام مي‏دهيد آگاه است.

 (مائده 8)

 به عهدها و قرارهای خود وفا کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُم بَهِيمَةُ الأَنْعَامِ إِلاَّ مَا يُتْلَى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَأَنتُمْ حُرُمٌ إِنَّ اللّهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ ﴿مائدة1﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! به قراردادهاي [خود] وفا كنيد. گوشت چهارپايان براي شما حلال شده است، مگر آنچه [حكمش‏] بر شما خوانده مي‏شود، در حالي كه نبايد شكار را در حال احرام جايز شماريد. خدا هر چه بخواهد [و مصلحت بداند] حكم مي‏كند. (مائده1)

لَّيْسَ الْبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّآئِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء والضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ﴿بقرة177﴾

و آنانند كه چون تعهّد دهند به عهد خود وفا كنند و در سختي و زيان و به هنگام جنگ صابر و پايدار باشند. هم اينان راست مي‏گويند و هم ايشان پارسايانند. (بقره177)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَابْتَغُواْ إِلَيهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُواْ فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿مائدة35﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! از خدا بترسيد و [براي تقرب‏] به سوي او وسيله بجوييد و در راه او جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد. (مائده 35)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ عَلَيْكُمْ أَنفُسَكُمْ لاَ يَضُرُّكُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿مائدة105﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! مراقب خودتان باشيد، وقتي كه شما هدايت يافتيد، بيراهه رفتن ديگران به شما زيان نمي‏رساند. بازگشت همه شما به سوي خداست و از آنچه مي‏كرده‏ايد آگاهتان مي‏سازد. (مائده 105)

وصیت کنید

يِا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنكُمْ أَوْ آخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ فَأَصَابَتْكُم مُّصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُمَا مِن بَعْدِ الصَّلاَةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لاَ نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَلاَ نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللّهِ إِنَّا إِذًا لَّمِنَ الآثِمِينَ ﴿مائدة106﴾

اي مؤمنان! چون يكي از شما را مرگ فرا رسد، به هنگام وصيّت دو تن عادل از [همكيشان‏] خودتان را شاهد بگيريد، و چنانچه در سفر بوديد و دچار حادثه مرگ شديد [و مسلماني نيافتيد] دو تن از غير [همكيشان‏] شما شاهد باشند، و اگر [در صداقت آنها] شك كرديد آنها را نگاه داريد تا بعد از نماز به خدا سوگند ياد كنند كه ما قسم خود را به بهايي نمي‏فروشيم اگر چه به خويشاوند ما مربوط باشد، و شهادت الهي را كتمان نمي‏كنيم، كه در غير اين صورت از گناهكاران خواهيم بود. (مائده 106)

از نماز و صبر کمک بگیرید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ ﴿بقرة153﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد، از صبر و نماز كمك بگيريد كه خداوند با صابران است. (بقره153)

نعمت های خدا را به یاد آورید و شکر گویید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَاشْكُرُواْ لِلّهِ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ﴿بقرة172﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! از نعمت‏هاي پاكيزه كه روزيتان كرده‏ايم بخوريد و شكر خدا را به جاي آوريد اگر تنها او را مي‏پرستيد. (بقره172)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَاءتْكُمْ جُنُودٌ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا وَجُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا ﴿أحزاب9﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! نعمت خدا بر خودتان را ياد كنيد، آن‏گاه كه شما را لشكرهايى [در بدر] آمدند، پس بر سر آنان تندبادى و لشكرهايى كه آنها را نمى‏ديديد فرستاديم، و خدا به آنچه مى‏كنيد ناظر است. (احزاب9)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ﴿مائدة11﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! نعمت خدا را بر خود ياد كنيد آن‏گاه كه قومي كوشيدند بر شما دست درازي كنند و خدا دستشان را از شما كوتاه كرد. و از خدا پروا داريد، و مؤمنان بايد فقط بر خدا توكل كنند. (مائده 11)

حکم قصاص را رعایت کنید

أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَآئِكُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ عَلِمَ اللّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَخْتانُونَ أَنفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنكُمْ فَالآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُواْ مَا كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَكُلُواْ وَاشْرَبُواْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّواْ الصِّيَامَ إِلَى الَّليْلِ وَلاَ تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ تِلْكَ حُدُودُ اللّهِ فَلاَ تَقْرَبُوهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ﴿بقرة187﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! در باره‏ي كشتگان بر شما قصاص مقرر شد، آزاد در برابر آزاد، بنده در برابر بنده و زن در مقابل زن. پس هر كه از سوي برادرش چيزي [از قصاص‏] برايش بخشوده شد بايد [از اين گذشت‏] به شايستگي پيروي كند و [خونبها را] با نيكي ادا كند. اين تخفيف و رحمتي از جانب پروردگارتان است، و هر كه پس از آن تجاوز كند، او را عذاب سختي خواهد بود. (بقره178)

روزه بدارید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ﴿بقرة183﴾

اي اهل ايمان! روزه بر شما واجب شد چنان كه بر امّت‏هاي گذشته واجب شده بود، باشد كه پرهيزكار شويد. (بقره183)

قَاتِلُواْ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلاَ بِالْيَوْمِ الآخِرِ وَلاَ يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَلاَ يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ حَتَّى يُعْطُواْ الْجِزْيَةَ عَن يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ ﴿توبة29﴾

با كساني [از اهل كتاب‏] كه به خدا و روز واپسين ايمان نمي‏آورند و آنچه را خدا و رسولش حرام كرده، حرمت نمي‏دارند و به دين حق نمي‏گرايند، كارزار كنيد، تا زماني كه به دست [خود] خاكسارانه جزيه دهند. (توبه 29)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِيتُم بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِيلٌ ﴿توبة38﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! شما را چه شده است كه وقتي به شما گفته مي‏شود: در راه خدا بسيج شويد، به زمين مي‏چسبيد؟ آيا به جاي آخرت به زندگي دنيا راضي شده‏ايد؟ در حالي كه زندگي دنيا در برابر آخرت جز اندكي نيست. (توبه 38)

پایداری در مواجهه با دشمنان

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْكُرُواْ اللّهَ كَثِيرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلَحُونَ ﴿أنفال45﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! چون با گروهي [از دشمن‏] رويارو شديد پايداري كنيد و خدا را بسيار ياد كنيد، باشد كه رستگار شويد. (انفال 45)

از کسانی که روزهای الهی را باور ندارند، درگذرید

قُل لِّلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُون أَيَّامَ اللَّهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا بِما كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿جاثية14﴾

به كسانى كه ايمان آورده‏اند بگو تا از كسانى كه روزهاى [سخت و ناگوار] الهى را باور ندارند در گذرند، تا [خدا] قومى را بدانچه مى‏كردند جزا دهد. (جاثیه14)

صبوری کنید

وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الحِسَابِ ﴿رعد21﴾

و كساني كه براي طلب رضاي پروردگارشان صبوري كردند و نماز برپا داشتند و از آنچه روزيشان داديم در نهان و عيان انفاق كردند، و بدي را به نيكي برطرف ساختند، نيك فرجامي سراي آخرت براي آنهاست. (رعد22 )

توصیه به تقوا و پروای خداوند

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿حشر18﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از خدا پروا داريد، و انسان بايد بنگرد كه براى فردا چه پيش فرستاده است، و از خدا بترسيد. بى‏ترديد خدا بدانچه مى‏كنيد آگاه است.

(حشر 18)

.. فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بَيْنِكُمْ وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿أنفال1﴾

...پس از خدا پروا داريد و روابط خود را اصلاح كنيد و از خدا و رسولش اطاعت كنيد اگر مؤمن هستيد. (انفال 1)

صدقه دهید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً ذَلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِن لَّمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿مجادلة12﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! چون [خواستيد] با پيامبر نجوا كنيد، پيش از نجوايتان صدقه‏اى تقديم داريد. اين [كار] براى شما بهتر و پاكيزه‏تر است پس اگر چيزى نيافتيد، بى‏گمان خدا آمرزنده‏ى مهربان است. (مجادله12)

توبه کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحًا عَسَى رَبُّكُمْ أَن يُكَفِّرَ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعَى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿تحريم8﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! به درگاه خدا توبه كنيد، توبه‏اى راستين و خالص، اميد است كه پروردگار شما بدى‏هايتان را از شما بزدايد و شما را به باغ‏هايى كه از پاى درختانش نهرها جارى است در آورد. روزى كه خدا، پيامبر و كسانى را كه با او ايمان آورده‏اند خوار نسازد. نورشان پيشاپيش آنها و سمت راستشان مى‏دود. مى‏گويند: پروردگارا، نورمان را برای ما کامل گردان و ما را بیامرز که بی تردید تو بر هر چیزی قادری.(تحریم8)

مؤمنان باید به طاغوت کافر باشند

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُواْ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَن يَتَحَاكَمُواْ إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُواْ أَن يَكْفُرُواْ بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُضِلَّهُمْ ضَلاَلاً بَعِيدًا ﴿نساء60﴾

آيا نديدي كساني را كه مي‏پندارند به آنچه به سوي تو نازل شده و آنچه پيش از تو نازل گشته ايمان دارند؟ [ولي‏] مي‏خواهند داوري را پيش طاغوت برند، حال آن كه دستور يافته‏اند كه به آن كافر شوند، ولي شيطان مي‏خواهد آنها را به گمراهي دوري در اندازد. (نساء60)

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ﴿محمد34﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! اطاعت خدا كنيد و اطاعت رسول كنيد و اعمال خود را باطل نسازيد. (محمد33)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنتُمْ تَسْمَعُونَ ﴿أنفال20﴾

اي مؤمنان! از خدا و رسول او اطاعت كنيد و از او روي نگردانيد در حالي كه [سخنان او را] مي‏شنويد. (انفال 20)

بین مؤمنان را اصلاح کنید

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿حجرات10﴾

جز اين نيست كه مؤمنان با يكديگر برادرند، پس ميان برادرانتان را اصلاح كنيد و از خدا بترسيد، اميد كه مورد رحمت قرار گيريد. (حجرات10)

...فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بَيْنِكُمْ وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿أنفال1﴾

...پس از خدا پروا داريد و روابط خود را اصلاح كنيد و از خدا و رسولش اطاعت كنيد اگر مؤمن هستيد. (انفال 1)

برای برادران خود جای باز کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ وَإِذَا قِيلَ انشُزُوا فَانشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ﴿مجادلة11﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! هرگاه به شما گفته شد در مجلس‏ها [براى برادرانتان‏] جاى باز كنيد، جاى باز كنيد تا خدا براى شما [در بهشت‏] جاى بگشايد. و چون گفته شد برخيزيد، برخيزيد تا خدا كسانى از شما را كه ايمان آورده و كسانى را كه دانش داده شده‏اند رتبه‏ها بالا برد، و خدا به آنچه مى‏كنيد آگاه است. (مجادله 11)

زنان مؤمن مهاجر را امتحان کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَانِهِنَّ فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ لَا هُنَّ حِلٌّ لَّهُمْ وَلَا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ وَآتُوهُم مَّا أَنفَقُوا وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ أَن تَنكِحُوهُنَّ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ وَاسْأَلُوا مَا أَنفَقْتُمْ وَلْيَسْأَلُوا مَا أَنفَقُوا ذَلِكُمْ حُكْمُ اللَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿ممتحنة10﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! وقتى زنان با ايمان به عنوان هجرت نزد شما آمدند امتحانشان كنيد. خدا به [حقيقت‏] ايمانشان داناتر است. پس اگر آنها را مؤمن دانستيد آنها را به سوى كافران باز نگردانيد. نه اينان براى كفار حلالند و نه آنها براى اينان حلال و هر چه آن كافران خرج [اين زنان‏] كرده‏اند بديشان بدهيد، و بر شما گناهى نيست در صورتى كه مهرشان را به آنها بپردازيد با ايشان ازدواج كنيد. و زنان كافر را [كه مرتد شده و به بلاد كفر فرار كرده‏اند] در همسرى خود نگه نداريد، و آنچه را [براى زنان فرارى خود] خرج كرده‏ايد [از كافران‏] مطالبه كنيد و آنها نيز آنچه را خرج كرده‏اند [از شما] مطالبه كنند. اين حكم خداست كه ميان شما حكم مى‏كند، و خدا داناى حكيم است. (ممتحنه10)

یاران خدا باشید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا كُونوا أَنصَارَ اللَّهِ كَمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللَّهِ فَآَمَنَت طَّائِفَةٌ مِّن بَنِي إِسْرَائِيلَ وَكَفَرَت طَّائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ ﴿صف14﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! ياران خدا باشيد، همان گونه كه عيسى بن مريم به حواريون گفت: ياران من در راه خدا چه كسانى‏اند؟ حواريون گفتند: ما ياران خداييم. پس گروهی از بنی اسرائیل ایمان آوردند و گروهی کافر شدند، و کسانی را که ایمان آوردند در برابر دشمنانشان یاری  دادیم تا پیروز شدند. (صف14)

برای گناهان خود آمرزش بخواهید

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَمَثْوَاكُمْ ﴿محمد19﴾

پس بدان كه هيچ معبودى جز خدا نيست، و براى گناه خويش و براى مردان و زنان مؤمن آمرزش بخواه، و خداست كه آمد و شد و جايگاه [و وابستگى‏هاى فكرى و عملى‏] شما را مى‏داند. (محمد19)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ وَأَوْلَادِكُمْ عَدُوًّا لَّكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿تغابن14﴾

 اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! بى‏ترديد برخى از همسران شما و فرزندانتان [به خاطر ايمانتان‏] دشمن شمايند، از آنها برحذر باشيد. و اگر [از خلاف آنها] در گذريد و چشم بپوشيد و ببخشاييد، بى‏گمان خدا آمرزنده‏ى مهربان است. (تغابن14)

 برحذر داشتن خود و خانواده از آتش جهنم

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلَائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللَّهَ مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ ﴿تحريم6﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! خود و خانواده‏ى خويش را از آتشى كه هيزم آن، مردم و سنگ‏ها هستند حفظ كنيد كه بر آن فرشتگانى خشن و سختگير نگهبانند و از آنچه خدا به آنان دستور داده سرپيچى نمى‏كنند و آنچه را كه مأمور شده‏اند انجام مى‏دهند. (تحریم6)

نماز جمعه را به پا دارید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نُودِي لِلصَّلَاةِ مِن يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ وَذَرُوا الْبَيْعَ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿جمعة9﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! چون براى نماز روز جمعه ندا داده شد، به سوى ذكر خدا بشتابيد و داد و ستد را واگذاريد كه اين براى شما بهتر است، اگر مى‏دانستيد.

 (جمعه9)

مؤمنان و نواهی خداوند

صدقات‌تان را با منت باطل نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأذَى كَالَّذِي يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاء النَّاسِ وَلاَ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لاَّ يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُواْ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ﴿بقرة264﴾

اي مؤمنان! صدقات خود را با منّت و آزار باطل نكنيد، مانند كسي كه براي ريا و نماياندن به مردم مالش را انفاق مي‏كند و به خدا و رستاخيز ايمان ندارد. پس حكايت آن چون تخته سنگي است كه بر آن خاكي باشد و رگباري بر آن ببارد و خاك آن را بشويد. آنان به چيزي از آنچه حاصل نموده‏اند دست نيابند، و خداوند گروه كافران را هدايت نمي‏كند. (بقره264)

کافران را به دوست نگیرید

لاَّ يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُوْنِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّهِ فِي شَيْءٍ إِلاَّ أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللّهِ الْمَصِيرُ ﴿آل‌عمران28﴾

مؤمنان نبايد كافران را به جاي مؤمنان دوست بگيرند، و هر كه چنين كند او را با خدا كاري نباشد [و از او بريده است‏] مگر اين كه از آنان به نوعي تقيّه كنيد. و خدا شما را از خود بر حذر مي‏دارد و [بدانيد كه‏] بازگشت [نهايي‏] به سوي خداوند است. (آل عمران28)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ بِطَانَةً مِّن دُونِكُمْ لاَ يَأْلُونَكُمْ خَبَالاً وَدُّواْ مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاء مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الآيَاتِ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل‌عمران118﴾

اي مؤمنان! بيگانگان را همراز خود مگيريد، چه آنها از هيچ گونه آسيب‏رساني در حق شما كوتاهي نمي‏كنند. دوست دارند شما در رنج باشيد. همانا دشمني از گفتارشان پيداست، و كينه‏اي كه دلشان نهان مي‏دارد بزرگ‏تر است. به راستي ما آيات را براي شما بيان كرديم اگر انديشه كنيد. (آل عمران118)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ آبَاءكُمْ وَإِخْوَانَكُمْ أَوْلِيَاء إَنِ اسْتَحَبُّواْ الْكُفْرَ عَلَى الإِيمَانِ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿توبة23﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! اگر پدران و برادرانتان كفر را بر ايمان ترجيح دادند [آنها را] به دوستي نگيريد، و هر كس از شما آنها را دوست بگيرد، پس آنان به راستي ستمكارند. (توبه 23)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَتُرِيدُونَ أَن تَجْعَلُواْ لِلّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَانًا مُّبِينًا ﴿نساء144﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! كافران را به جاي مؤمنان دوست مگيريد. آيا مي‏خواهيد در پيشگاه خدا بر ضدّ خود حجت روشني فراهم آوريد؟ (نساء144)

وَلَوْ كَانُوا يُؤْمِنُونَ بِالله والنَّبِيِّ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِيَاء وَلَكِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ ﴿مائدة81﴾

و اگر به خدا و پيامبر و آنچه بر او نازل شده ايمان مي‏آوردند، آنها را دوست خود نمي‏گرفتند، ولي [دريغا كه‏] بسياري از آنان نافرمان هستند. (مائده 81)

با کسانی که خدا بر آنان خشم گرفته دوستی نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ كَمَا يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَابِ الْقُبُورِ ﴿ممتحنة13﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! مردمى را كه خدا بر آنها خشم گرفته به دوستى مگيريد. همانا از آخرت نوميدند [چون منكر آنند]، همان گونه كه كافران از [باز آمدن‏] اهل قبور نوميدند. (ممتحنه13)

ربا نخورید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَأْكُلُواْ الرِّبَا أَضْعَافًا مُّضَاعَفَةً وَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿آل‌عمران130﴾

اي مؤمنان! ربا را چند برابر مخوريد، و از خدا بترسيد تا رستگار شويد. (آل عمران130)

از گام‌های شیطان پیروی نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ ادْخُلُواْ فِي السِّلْمِ كَآفَّةً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ﴿بقرة208﴾

اي كساني كه ايمان داريد! همگي به طاعت خدا درآييد و گام‏هاي شيطان را دنبال نكنيد كه او براي شما دشمني آشكار است. (بقره208)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ وَمَن يَتَّبِعْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَكَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَن يَشَاء وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿نور21﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! از گام‏هاي شيطان پيروي نكنيد، و هر كس پيروي گام‏هاي شيطان كند، [بداند كه‏] او قطعا به فحشا و منكر امر مي‏كند. و اگر فضل خدا و رحمتش بر شما نبود، هرگز كسي از شما پاك نمي‏شد، ولي خداست كه هر كس را بخواهد پاك مي‏گرداند، و خدا شنوا و داناست. (نور21)

سست و غمگین نشوید

وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران139﴾

و سست نگرديد و غمگين نشويد، كه اگر مؤمن باشيد، شما برتريد. (آل عمران139)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَكُمْ هُزُوًا وَلَعِبًا مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ أَوْلِيَاء وَاتَّقُواْ اللّهَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿مائدة57﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! كساني را كه دين شما را به بازيچه گرفته‏اند- چه از كساني كه پيش از شما كتاب داده شده‏اند و چه از كافران- دوستان خود مگيريد، و از خدا بترسيد اگر واقعا مؤمنيد. (مائده 57)

برای ایمان خود منت نگذارید

يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُل لَّا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُم بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿حجرات17﴾

بر تو منّت مى‏نهند كه اسلام آورده‏اند. بگو: به اسلام خويش بر من منت منهيد، بلكه اين خداست كه بر شما منّت مى‏نهد كه شما را به ايمان هدايت كرده است، اگر راست می گویید. (حجرات17)

حلال خدا را حرام نکنید و از حد نگذرید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ.وَكُلُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّهُ حَلاَلاً طَيِّبًا وَاتَّقُواْ اللّهَ الَّذِيَ أَنتُم بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿مائدة87و 88﴾

اي مؤمنان! چيزهاي پاكيزه را كه خدا براي شما حلال كرده حرام نكنيد و از حد مگذريد كه خداوند متجاوزان را دوست نمي‏دارد. و از آنچه خدا روزي شما كرده حلال و پاكيزه بخوريد، و از خدايي كه به او ايمان داريد، پروا داشته باشيد. (مائده 87 و 88)

از شراب و قمار و بت ها دوری کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿مائدة90﴾

اي مؤمنان! حق اين است كه شراب و قمار و بت‏هاي نصب شده و تيرهاي بخت‏آزما، پليدي [و] از عمل شيطان هستند، پس از آنها دوري كنيد تا رستگار شويد. (مائده 90)

لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُواْ إِذَا مَا اتَّقَواْ وَّآمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ ثُمَّ اتَّقَواْ وَّآمَنُواْ ثُمَّ اتَّقَواْ وَّأَحْسَنُواْ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ﴿مائدة93﴾

بر كساني كه ايمان آورده و كارهاي شايسته كرده‏اند، در باره‏ي آنچه [پيش از حكم تحريم‏] خورده‏اند گناهي نيست، به شرط آن كه پرهيزكار و مؤمن گردند و كارهاي شايسته كنند، سپس [از محرمات‏] پرهيز نمايند و [به تحريم آن‏] مؤمن باشند، سپس [با جدّيت‏] پرهيزكاري و نيكوكاري پيشه كنند كه خداوند نيكوكاران را دوست مي‏دارد. (مائده 93)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقْتُلُواْ الصَّيْدَ وَأَنتُمْ حُرُمٌ وَمَن قَتَلَهُ مِنكُم مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاء مِّثْلُ مَا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنكُمْ هَدْيًا بَالِغَ الْكَعْبَةِ أَوْ كَفَّارَةٌ طَعَامُ مَسَاكِينَ أَو عَدْلُ ذَلِكَ صِيَامًا لِّيَذُوقَ وَبَالَ أَمْرِهِ عَفَا اللّهُ عَمَّا سَلَف وَمَنْ عَادَ فَيَنتَقِمُ اللّهُ مِنْهُ وَاللّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقَامٍ ﴿مائدة95﴾

اي مؤمنان! وقتي كه احرام داريد شكار را مكشيد، و هر كس از شما عمدا آن را بكشد، بايد كفاره‏اي معادل آن از چهارپايان بدهد، كه دو نفر عادل از خودتان [معادل بودن‏] آن را تصديق كنند و به عنوان قرباني به كعبه برسد [و قرباني شود]، يا [او را] كفاره‏اي [مانند] طعام دادن به مستمندان، يا روزه داشتن معادل آن است، تا وبال كار خويش را بچشد. خدا از آنچه در گذشته واقع شده عفو كرده، و هر كه تكرار كند خدا از او انتقام مي‏گيرد، و خداوند شكست‏ناپذير و صاحب انتقام است. (مائده 95)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَآئِرَ اللّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلآئِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿مائدة2﴾

 اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! حرمت شعائر الهي، و ماه حرام و قرباني‏هاي بي‏نشان و نشاندار، و زائران بيت الحرام را كه از پروردگارشان جوياي وسعت معاش و خشنودي او هستند، نشكنيد. و چون از احرام بيرون آمديد [مي‏توانيد] شكار كنيد، و البته نبايد دشمني جماعتي كه شما را از مسجد الحرام بازداشتند، به تعدي وادارتان كند. و در راه نيكي و تقوا با يكديگر همكاري كنيد، و در گناه و تعدي دستيار هم نشويد، و از خدا پروا كنيد كه مجازات خدا شديد است. (مائده2)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَكُونُواْ كَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَقَالُواْ لإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُواْ فِي الأَرْضِ أَوْ كَانُواْ غُزًّى لَّوْ كَانُواْ عِندَنَا مَا مَاتُواْ وَمَا قُتِلُواْ لِيَجْعَلَ اللّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿آل‌عمران156﴾

اي مؤمنان! مانند كساني نباشيد كه كافر شدند و در مورد برادرانشان كه به سفر يا جنگ رفتند [و مردند يا شهيد شدند] گفتند: اگر نزد ما بودند نمي‏مردند و كشته نمي‏شدند، تا خدا اين [پندار] را مايه حسرت در دلشان قرار دهد، و [بدانيد اين‏] خداست كه زنده مي‏كند و مي‏ميراند، و خدا به آنچه مي‏كنيد بيناست. (آل عمران156)

از کافران پیروی نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوَاْ إِن تُطِيعُواْ الَّذِينَ كَفَرُواْ يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنقَلِبُواْ خَاسِرِينَ ﴿آل‌عمران149﴾

اي مؤمنان! اگر از كافران پيروي كنيد، شما را به عقب باز مي‏گردانند و آن‏گاه خسارت زده باز مي‏گرديد. (آل عمران149)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَأْكُلُواْ أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ إِلاَّ أَن تَكُونَ تِجَارَةً عَن تَرَاضٍ مِّنكُمْ وَلاَ تَقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ إِنَّ اللّهَ كَانَ بِكُمْ رَحِيمًا ﴿نساء29﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! اموال خود را ميان خودتان به ناروا مخوريد، مگر آن كه داد و ستدي با رضايت يكديگر باشد. و يكديگر را مكشيد، همانا خدا با شما مهربان است. (نساء29)

در حال مستی به نماز نزدیک نشوید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقْرَبُواْ الصَّلاَةَ وَأَنتُمْ سُكَارَى حَتَّىَ تَعْلَمُواْ مَا تَقُولُونَ وَلاَ جُنُبًا إِلاَّ عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّىَ تَغْتَسِلُواْ وَإِن كُنتُم مَّرْضَى أَوْ عَلَى سَفَرٍ أَوْ جَاء أَحَدٌ مِّنكُم مِّن الْغَآئِطِ أَوْ لاَمَسْتُمُ النِّسَاء فَلَمْ تَجِدُواْ مَاء فَتَيَمَّمُواْ صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُواْ بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا ﴿نساء43﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! در حال مستي به نماز نزديك نشويد تا بدانيد چه مي‏گوييد، و نه در حال جنابت [به نماز و مسجد نزديك نشويد] مگر راهگذر باشيد، تا زماني كه غسل كنيد. و اگر بيمار يا مسافر بوديد يا كسي از شما از قضاي حاجت آمد و يا با زنان تماس داشتيد و آن‏گاه آب نيافتيد، بر خاكي پاك تيمم كنيد و صورت و دست‏هايتان را مسح نماييد كه خدا بخشنده و آمرزنده است. (نساء43)

یهود و نصارا را دوستان خود نگیرید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ﴿مائدة51﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! يهود و نصارا را [تكيه گاه و] دوستان خود نگيريد آنها دوستان و هوادار يكديگرند و هر كه از شما آنها را به دوستي گيرد از آنهاست. همانا خداوند ظالمان را هدايت نمي‏كند. (مائده 51)

از چیزهایی که افشای آن موجب اندوهتان می­شود نپرسید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَسْأَلُواْ عَنْ أَشْيَاء إِن تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ وَإِن تَسْأَلُواْ عَنْهَا حِينَ يُنَزَّلُ الْقُرْآنُ تُبْدَ لَكُمْ عَفَا اللّهُ عَنْهَا وَاللّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ ﴿مائدة101﴾

اي مؤمنان! از چيزهايي نپرسيد كه اگر براي شما فاش گردد موجب اندوهتان مي‏شود. و اگر به هنگام نزول قرآن از آن بپرسيد [حكم آن‏] براي شما روشن خواهد شد. خدا از آن [سؤالات بيجا] درگذشت و خداوند آمرزنده‏ي بردبار است. (مائده 101)

به کافران در جنگ پشت نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ ﴿أنفال15﴾

اي مؤمنان! هنگامي كه با انبوه كافران رو به رو شديد، هرگز به آنها پشت نكنيد.

 (انفال 15)

به خدا و پیامبر خیانت نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَخُونُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُواْ أَمَانَاتِكُمْ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿أنفال27﴾

اي مؤمنان! به خدا و پيامبر خيانت نورزيد و دانسته به امانات خود خيانت نكنيد.

 (انفال 27)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلاَ يَقْرَبُواْ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا وَإِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيكُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ إِن شَاء إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿توبة28﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! حق اين است كه مشركان ناپاكند، پس نبايد از سال آينده به مسجد الحرام نزديك شوند، و اگر [در اين قطع رابطه‏] از تنگدستي بيم داريد، اگر خدا بخواهد زودا كه از فضل خويش بي‏نيازتان كند كه خداوند داناي حكيم است. (توبه 28)

مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَن يَسْتَغْفِرُواْ لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُواْ أُوْلِي قُرْبَى مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ﴿توبة113﴾

پيامبر و كساني كه ايمان آورده‏اند نمي‏بايد براي مشركان- پس از آن كه برايشان آشكار گرديد كه آنها اهل دوزخند- طلب آمرزش كنند، هر چند خويشاوند باشند.

(توبه 113)

الزَّانِي لَا يَنكِحُ إلَّا زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَالزَّانِيَةُ لَا يَنكِحُهَا إِلَّا زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ وَحُرِّمَ ذَلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ﴿نور3﴾

مرد زناكار جز زن زناكار يا مشرك را به همسري نمي‏گيرد، و زن زناكار را جز مرد زناكار يا مشرك نمي‏گيرد، و اين [ازدواج‏] بر مؤمنان حرام شده است. (نور3)

تهمت نزنید

إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُم مَّا لَيْسَ لَكُم بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِندَ اللَّهِ عَظِيمٌ وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُم مَّا يَكُونُ لَنَا أَن نَّتَكَلَّمَ بِهَذَا سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ .يَعِظُكُمُ اللَّهُ أَن تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَدًا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿نور15تا 17﴾

آنگاه كه آن [بهتان‏] را از زبان يكديگر مي‏گرفتيد و خبري را كه بدان علم نداشتيد، دهان به دهان مي‏گفتيد و مي‏پنداشتيد كه كاري كوچك و ساده است، در حالي كه آن [امر] نزد خدا بسي بزرگ بود. و چرا وقتي آن را شنيديد نگفتيد: ما را نشايد كه در اين باره سخن گوييم، [خداوندا] منزهي تو، اين تهمتي بزرگ است! خدا شما را اندرز مي‏دهد كه ديگر هيچ‏گاه، نظير آن را تكرار نكنيد اگر مؤمنيد. (نور15 تا 17)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِندَ اللَّهِ وَجِيهًا ﴿أحزاب69﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! مانند كسانى نباشيد كه موسى را [با اتّهام خود] آزار دادند، و خدا او را از آنچه گفتند مبرّا ساخت، و او نزد خدا آبرومند بود. (احزاب69)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَتَبَيَّنُواْ وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلاَمَ لَسْتَ مُؤْمِنًا تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَعِندَ اللّهِ مَغَانِمُ كَثِيرَةٌ كَذَلِكَ كُنتُم مِّن قَبْلُ فَمَنَّ اللّهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُواْ إِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا ﴿نساء94﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! هنگامي كه در راه خدا گام بر مي‏داريد پس خوب وارسي كنيد و كسي را كه به شما اظهار اسلام مي‏كند نگوييد تو مؤمن نيستي، كه بهره‏ي ناپايدار زندگي دنيا را بجوييد چرا كه غنيمت‏هاي فراوان نزد خداست. پيش تر خودتان نيز همين گونه بوديد و خدا بر شما { نعمت اسلام را} منت نهاد. پس نيک وارسي کنيد که بي شک خداوند بدانچه مي کنيد آگاه است. (نساء94)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَدْخُلُوا بُيُوتًا غَيْرَ بُيُوتِكُمْ حَتَّى تَسْتَأْنِسُوا وَتُسَلِّمُوا عَلَى أَهْلِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿نور27﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! به خانه‏هايي كه خانه‏هاي شما نيست، [سرزده‏] داخل نشويد، تا آشنايي دهيد و اجازه خواهيد و بر اهل آن سلام كنيد. اين براي شما بهتر است، باشد كه پند گيريد. (نور27)

بدون اجازه وارد خانه رسول الله نشوید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلَّا أَن يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانتَشِرُوا وَلَا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيِي مِنكُمْ وَاللَّهُ لَا يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ وَإِذَا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتَاعًا فَاسْأَلُوهُنَّ مِن وَرَاء حِجَابٍ ذَلِكُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِكُمْ وَقُلُوبِهِنَّ وَمَا كَانَ لَكُمْ أَن تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا أَن تَنكِحُوا أَزْوَاجَهُ مِن بَعْدِهِ أَبَدًا إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ عِندَ اللَّهِ عَظِيمًا ﴿أحزاب53﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! داخل خانه‏هاى پيامبر مشويد، مگر آن كه براى [خوردن‏] طعامى به شما اجازه داده شود، [آن هم‏] بى‏آن كه [قبل از وقت بياييد و] منتظر آماده شدن غذا باشيد، ولى هنگامى كه دعوت شديد در آييد، و وقتى غذا خورديد متفرق شويد و به گفت و گو سرگرم نشويد. اين [رفتار شما]، پيامبر را آزار مى‏دهد و او از شما شرم مى‏كند، ولى خدا از [گفتن‏] حق شرم نمى‏كند، و چون از زنان [پيامبر] چيزى خواستيد از پشت پرده از آنان بخواهيد، اين براى دل‏هاى شما و دل‏هاى آنها پاكيزه‏تر است، و شما حق نداريد رسول خدا را برنجانيد و نه هرگز همسران او را بعد از وى به همسرى خود در آوريد، كه اين [كار] نزد خدا [گناهى‏] بزرگ است. (احزاب53)

از رسول خدا جلوتر نیفتید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿حجرات1﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! در برابر خدا و رسولش [در هيچ كارى‏] جلو نيفتيد، و از خدا بترسيد. بى‏گمان خدا شنواى داناست. (حجرات1)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ﴿حجرات2﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! صدايتان را بلندتر از صداى پيامبر نكنيد و با او بلند سخن نگوييد آن‏گونه كه با يكديگر بلند سخن مى‏گوييد، مبادا بى‏آن كه خود بفهميد اعمالتان تباه شود. (حجرات2)

در مورد درستی اخباری که می­شنوید دقت کنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ

﴿حجرات6﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! اگر فاسقى برايتان خبرى آورد، نيك وارسى كنيد تا مبادا به نادانى، گروهى را آسيب رسانيد آن‏گاه بر آنچه كرده‏ايد پشيمان شويد. (حجرات6)

یکدیگر را استهزاء نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَومٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى أَن يَكُونُوا خَيْرًا مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاء مِّن نِّسَاء عَسَى أَن يَكُنَّ خَيْرًا مِّنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَن لَّمْ يَتُبْ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿حجرات11﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! نبايد قومى قوم ديگر را استهزا كنند، شايد آنها از اينها بهتر باشند، و نه زنانى زنان [ديگر] را، شايد آنها از اينها بهتر باشند، و عيب يكديگر را به رخ نكشيد و همديگر را به لقب‏هاى زشت مخوانيد كه بدنامى است نام کردن {مردم} به کفر و فسق، و هر که توبه نکند پس آنانند ستمکاران. (حجرات11)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِيمٌ ﴿حجرات12﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از بسيارى گمان‏ها بپرهيزيد، چرا كه پاره‏اى از گمان‏ها گناه است، و [در كار ديگران‏] تجسّس نكنيد و كسى از شما غيبت ديگرى نكند آيا كسى از شما دوست دارد گوشت برادر مرده‏اش را بخورد؟ [بى‏شك همه شما] از آن كراهت داريد، [غيبت نيز چنين است.] و از خدا بترسيد، كه خدا توبه‏پذير مهربان است. (حجرات12)

نجوا نکنید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا تَنَاجَيْتُمْ فَلَا تَتَنَاجَوْا بِالْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَمَعْصِيَتِ الرَّسُولِ وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ.إِنَّمَا النَّجْوَى مِنَ الشَّيْطَانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَيْسَ بِضَارِّهِمْ شَيْئًا إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ﴿مجادلة9و 10﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! چون با يكديگر نجوا مى‏كنيد، در باب گناه و تعدى و نافرمانى پيامبر نجوا نكنيد، و به نيكوكارى و پرهيزكارى نجوا كنيد، و از خدايى كه به سوى او محشور مى‏شويد پروا بداريد. جز اين نيست كه نجوا از شيطان است، تا كسانى را كه ايمان آورده‏اند محزون كند، ولى جز به اذن خدا هيچ آسيبى به آنها نمى‏رساند، و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكل كنند. (مجادله9و 10)

نگویید راعناً بلکه بگویید انظرنا

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقُولُواْ رَاعِنَا وَقُولُواْ انظُرْنَا وَاسْمَعُوا ْوَلِلكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿بقرة104﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! نگوييد �راعنا� و بگوييد �انظرنا�، و [اين دستور را] گوش دهيد و براي كافران عذابي دردناك است. (بقره104)

چیزی را که به آن عمل نمی­کنید نگویید

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ﴿صف2﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! چرا چيزى را مى‏گوييد كه عمل نمى‏كنيد؟ (صف2)

کم­فروشی و فساد نکنیدو مؤمنان را از راه خدا باز ندارید

وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُواْ اللّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءتْكُم بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَوْفُواْ الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلاَ تَبْخَسُواْ النَّاسَ أَشْيَاءهُمْ وَلاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ.وَلاَ تَقْعُدُواْ بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوعِدُونَ وَتَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِهِ وَتَبْغُونَهَا عِوَجًا وَاذْكُرُواْ إِذْ كُنتُمْ قَلِيلاً فَكَثَّرَكُمْ وَانظُرُواْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ ﴿أعراف85و 86﴾

پس پيمانه و وزن را تمام دهيد و از كالاي مردم نكاهيد و در زمين از پس اصلاح آن فساد نكنيد. اين [احكام‏] براي شما بهتر است اگر مؤمن باشيد. و بر سر هر راهي كمين نكنيد كه مردم را بترسانيد و كسي را كه به خدا ايمان آورده از راه خدا بازداريد و در پي انحراف راه او باشيد، و به ياد آريد وقتي را كه اندك بوديد پس او افزونتان كرد، و بنگريد كه عاقبت كار اهل فساد چگونه شد. (اعراف 85و 86)

نسبت به تهمت آشکار به مؤمن  بی اعتنا نباشید

لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُّبِينٌ ﴿نور12﴾

چرا هنگامي كه آن [تهمت‏] را شنيديد، مردان و زنان مؤمن نسبت به خودشان گمان نيك نبردند و نگفتند: اين تهمتي آشكار است؟ (نور12)

اموال و فرزندان شما را از یاد خدا باز ندارد

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

 ﴿منافقون9﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! مبادا اموال شما و فرزندان‌تان شما را از ياد خدا غافل سازد! و هر كس چنين كند پس آنها همان زيانكارانند. (منافقون9)

هشدارهای خداوند به مؤمنان

هَاأَنتُمْ أُوْلاء تُحِبُّونَهُمْ وَلاَ يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ عَضُّواْ عَلَيْكُمُ الأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُواْ بِغَيْظِكُمْ إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿آل‌عمران119﴾

هان! اين شماييد كه آنها را دوست مي‏داريد، ولي آنها شما را دوست نمي‏دارند، و شما به همه كتاب‏هاي آسماني ايمان داريد، و چون با شما رو به رو شوند، گويند: ايمان آورده ايم. و چون تنها شوند، به دشمني شما انگشتان خود را از خشم به دندان مي گزند. بگو: به خشم خود بيمريد، به يقين خدا به راز سينه ها آگاه است. (آل عمران119)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوَاْ إِن تُطِيعُواْ فَرِيقًا مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ يَرُدُّوكُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ كَافِرِينَ ﴿آل‌عمران100﴾

اي مؤمنان! اگر فرقه‏اي از اهل كتاب را فرمان بريد، شما را بعد از ايمانتان به كفر باز مي‏گردانند.  (آل عمران100)

إِنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءهُ فَلاَ تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿آل‌عمران175﴾

جز اين نيست كه اين شيطان است كه ياران خود را مي‏ترساند، پس اگر مؤمنيد از آنان نترسيد و از من بترسيد.  (آل عمران175)

وَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهِ فَحَاسَبْنَاهَا حِسَابًا شَدِيدًا وَعَذَّبْنَاهَا عَذَابًا نُّكْرًا .فَذَاقَتْ وَبَالَ أَمْرِهَا وَكَانَ عَاقِبَةُ أَمْرِهَا خُسْرًا .أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُوْلِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا ﴿طلاق8تا 10﴾

 و چه بسيار شهرها كه از فرمان پروردگار خود و پيامبرانش سرپيچيدند، پس از آنها حسابى سخت كشيديم و آنها را به عذابى شديد عذاب كرديم.  پس سزاى كار خود را چشيدند و پايان كارشان خسران بود.  خدا براى آنها عذابى سخت آماده كرده است. پس اى خردمندانى كه ايمان آورده‏ايد! از خدا بترسيد. همانا خدا به سوى شما تذكارى نازل كرده است، (طلاق 8 تا 10)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ آمِنُواْ بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُم مِّن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَا أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّا أَصْحَابَ السَّبْتِ وَكَانَ أَمْرُ اللّهِ مَفْعُولاً ﴿نساء47﴾

اي كساني كه كتاب داده شده‏ايد! به آنچه نازل كرديم كه تصديق كننده‏ي چيزي است كه با شماست، ايمان بياوريد، پيش از آن كه چهره‏هايي را محو كنيم و به پشت سرشان بگردانيم يا لعنت شان كنيم چنان كه اهل شنبه را لعنت كرديم، و امر خدا انجام پذير است. (نساء47)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

﴿مائدة54﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! هر كس از شما از دينش برگردد، خدا به زودي جمعيتي را به عرصه مي‏آورد كه دوستشان دارد و دوستش مي‏دارند، با مؤمنان افتاده و با كافران سختگيرند، در راه خدا جهاد مي‏كنند و از ملامت هيچ ملامتگري نمي‏ترسند. (مائده 54)

وَلاَ يَأْمُرَكُمْ أَن تَتَّخِذُواْ الْمَلاَئِكَةَ وَالنِّبِيِّيْنَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُم بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ ﴿آل‌عمران80﴾

نه اين كه شما را دستور دهد كه فرشتگان و پيامبران را به خدايي بگيريد. آيا او شما را پس از آن كه مسلمان شده‏ايد به كفر مي‏خواند؟ (آل عمران80)

وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُواْ كَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ﴿توبة122﴾

و مؤمنان را وظيفه نيست كه همگي [به سوي جهاد] كوچ كنند، پس چرا از هر گروهي از آنان، طايفه‏اي كوچ نمي‏كنند تا در دين دانا شوند و چون بازگشتند قوم خود را انذار كنند شايد آنها از معاصي بر حذر باشند. (توبه 122)

هشدار به بی­ایمانان

وَقُل لِّلَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ اعْمَلُواْ عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنَّا عَامِلُونَ ﴿هود121﴾

و به كساني كه ايمان نمي‏آورند بگو: با هر امكاني كه داريد عمل كنيد كه ما هم عمل خواهيم كرد. (هود121)

عبرت­های مؤمنان

 سرگذشت پیشینیان برای مؤمنان اندرز و تذکر است

وَكُلاًّ نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنبَاء الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهِ فُؤَادَكَ وَجَاءكَ فِي هَذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ

﴿هود120﴾

و هر كدام از سرگذشت‏هاي پيامبران را كه بر تو حكايت مي‏كنيم، چيزي است كه دلت را بدان استوار مي‏گردانيم، و در اين [سرگذشت‏ها] حق براي تو آمده و مؤمنان را اندرز و تذكري است. (هود120)

فَجَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن سِجِّيلٍ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ لِّلْمُتَوَسِّمِينَ .وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُّقيمٍ .إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لِّلْمُؤمِنِينَ ﴿حجر74تا 77﴾

پس آن شهر را زير و رو كرديم و بر آنان سنگ‏هايي از سجّيل بارانديم. به يقين، در اين [كيفر] براي هوشياران عبرت‏هاست. و فَلَمَّا ويرانه‏هاي آن هنوز بر سر راهي است كه بر جاي مانده. بي‏گمان، در اين براي مؤمنان عبرتي است. (حجر74 تا 77)

أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا أَكْثَرَ مِنْهُمْ وَأَشَدَّ قُوَّةً وَآثَارًا فِي الْأَرْضِ فَمَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿غافر82﴾

آيا در زمين سير نكردند تا ببينند فرجام كسانى كه پيش از آنان بودند چه شد؟ آنها [از اهل مكّه‏] زيادتر و در روى زمين نيرومندتر و پر اثرتر بودند، ولى آنچه [از امكانات‏] به دست آورده بودند بى‏نيازشان نكرد. (غافر82)

قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَاء مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاء أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِن شَيْءٍ رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿ممتحنة4﴾

قطعا براى شما در [حالات‏] ابراهيم و كسانى كه با او بودند سرمشق خوبى است، آن گاه كه به قوم خود گفتند: ما از شما و از آنچه به جاى خدا مى‏پرستيد بيزاريم و [آيين‏] شما را منكريم، و ميان ما و شما براى هميشه دشمنى و كينه پديد آمده است تا وقتى كه به خداى يگانه ايمان بياوريد، جز گفته ابراهيم به پدر [خوانده‏ى‏] خود كه من براى تو آمرزش خواهم خواست، و [البته‏] براى تو از خدا [جز درخواست كردن‏]، اختيار چيزى را ندارم. پروردگارا! بر تو توكل كرديم و به سوى تو روى آورديم و فرجام ما به سوى توست. (ممتحنه4)

نَتْلُوا عَلَيْكَ مِن نَّبَإِ مُوسَى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿قصص3﴾

ما از خبر مهم موسى و فرعون براى مردمى كه ايمان مى‏آورند به درستى بر تو مى‏خوانيم.   (قصص 3)

فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَن قَالُوا اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنجَاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿عنكبوت24﴾

و پاسخ قوم [ابراهيم‏] جز اين نبود كه گفتند: او را بكشيد يا بسوزانيد. ولى خدا او را از آتش نجات بخشيد. آرى در اين [ماجرا] براى مردمى كه ايمان مى‏آورند بسى حجّت‏هاست. (عنکبوت24)

روزی فراخ یا تنگ، عبرتی برای مؤمنان

أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء وَيَقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿روم37﴾

آيا ندانسته‏اند كه [اين‏] خداست كه روزى را براى هر كه بخواهد فراخ مى‏كند يا تنگ مى‏گرداند؟ قطعا در اين [امر] براى مردمى كه ايمان مى‏آورند عبرت‏هاست. (روم37)

أَوَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء وَيَقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿زمر52﴾

آيا ندانسته‏اند كه خدا روزى را براى هر كه بخواهد فراخ مى‏كند يا تنگ مى‏گيرد؟ قطعاً در اين [اندازه‌گيری] برای مردمی که ايمان می‌آورند عبرت‌هاست.(زمر52)

سزا و کیفر کشتن مؤمن

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ أَن يَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلاَّ خَطَئًا وَمَن قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَئًا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ إِلاَّ أَن يَصَّدَّقُواْ فَإِن كَانَ مِن قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّكُمْ وَهُوَ مْؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَإِن كَانَ مِن قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ وَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةً فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ تَوْبَةً مِّنَ اللّهِ وَكَانَ اللّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿نساء92﴾

و بر هيچ مؤمني نسزد كه مؤمني را بكشد مگر به خطا، و هر كه مؤمني را به خطا بكشد بايد يك بنده‏ي مؤمن را آزاد كند و به كسان او خونبها بپردازد، مگر اين كه آنها گذشت كنند. و اگر [مقتول‏] از قومي باشد كه در حال جنگ با شماست و خود وي مؤمن است، آزاد كردن بنده‏ي مؤمن [بس است‏]. و اگر از قومي باشد كه ميان شما و آنها پيماني هست بايد به كسان او خونبها پرداخت و بنده‏ي مؤمني را آزاد كرد، و هر كه [بنده‏اي‏] نيافت، دو ماه پياپي روزه بدارد كه اين بخشايشي از خداست و خداوند دانا و حكيم است. (نساء92)

وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا ﴿نساء93﴾

و هر كه مؤمني را به عمد بكشد، سزايش جاودانه دوزخ است و خدا بر او خشم گيرد و لعنتش كند و براي او عذابي بزرگ مهيا كرده است. (نساء93)

نماز بر مؤمنان فریضه است

فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلاَةَ فَاذْكُرُواْ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ إِنَّ الصَّلاَةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَّوْقُوتًا ﴿نساء103﴾

و چون نماز را به پايان برديد، خدا را [در همه حال‏] ايستاده و نشسته و خوابيده ياد كنيد، و همين كه ايمن شديد، نماز را [تمام‏] بخوانيد، چرا كه نماز بر مؤمنان فريضه‏اي زماندار است. (نساء103)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ وَجَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَاكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ مِّلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمينَ مِن قَبْلُ وَفِي هَذَا لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُونُوا شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَاعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلَاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِيرُ ﴿حج77و 78﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! ركوع كنيد و سجده آوريد و پروردگارتان را بندگي كنيد و كار خير انجام دهيد، باشد كه رستگار شويد. و در راه خدا چنان كه شايسته اوست جهاد كنيد... پس نماز را بر پا داريد و زكات بدهيد و به خدا تمسّك جوييد. اوست مولاي شما كه نيكو مولا و نيكو ياوري است. (حج77 و 78)

چگونگی وضو و غسل برای مؤمنان

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فاغْسِلُواْ وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُواْ بِرُؤُوسِكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَينِ وَإِن كُنتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُواْ وَإِن كُنتُم مَّرْضَى أَوْ عَلَى سَفَرٍ أَوْ جَاء أَحَدٌ مَّنكُم مِّنَ الْغَائِطِ أَوْ لاَمَسْتُمُ النِّسَاء فَلَمْ تَجِدُواْ مَاء فَتَيَمَّمُواْ صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُواْ بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُم مِّنْهُ مَا يُرِيدُ اللّهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُم مِّنْ حَرَجٍ وَلَكِن يُرِيدُ لِيُطَهَّرَكُمْ وَلِيُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ﴿مائدة6﴾

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! چون به نماز برخاستيد، صورت و دست‏هاي خود را تا آرنج بشوييد و سر و پاهاي خود را تا برآمدگي روي پا مسح كنيد و اگر جنب بوديد غسل كنيد و اگر بيمار يا مسافر بوديد، يا يكي از شما از قضاي حاجت آمد، يا با زنان نزديكي كرديد و آب نيافتيد، پس بر خاكي پاك تيمم كنيد و از آن بر صورت و دست‏هايتان بكشيد. خدا نمي‏خواهد براي شما دشواري بيافريند، بلكه مي‏خواهد شما را پاك و نعمتش را بر شما تمام كند، باشد كه سپاس داريد. (مائده 6)

مؤمنان، از ذبحی که نام خدا بر آن یاد شده می­خورند

فَكُلُواْ مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللّهِ عَلَيْهِ إِن كُنتُمْ بِآيَاتِهِ مُؤْمِنِينَ ﴿أنعام118﴾

پس اگر به آيات او ايمان داريد، از ذبحي كه نام خدا بر آن ياد شده است بخوريد. (انعام 118) 

...اعْبُدُواْ اللّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءتْكُم بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَوْفُواْ الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلاَ تَبْخَسُواْ النَّاسَ أَشْيَاءهُمْ وَلاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿أعراف85﴾

... همانا شما را از جانب پروردگارتان حجت روشني آمده است. پس پيمانه و وزن را تمام دهيد و از كالاي مردم نكاهيد و در زمين از پس اصلاح آن فساد نكنيد. اين [احكام‏] براي شما بهتر است اگر مؤمن باشيد. (اعراف 85)

بَقِيَّةُ اللّهِ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ وَمَا أَنَاْ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ ﴿هود86﴾

اگر مؤمن باشيد آنچه خدا [از كسب حلال‏] براي شما باقي گذارده بهتر است و من بر شما نگاهبان نيستم. (هود86)

الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِئَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْكُم بِهِمَا رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿نور2﴾

زن زناكار و مرد زناكار، هر يك از آن دو را صد تازيانه بزنيد، و اگر به خدا و روز واپسين ايمان داريد مبادا در دين خدا نسبت به آن دو دستخوش ترحّم گرديد، و بايد گروهي از مؤمنان در كيفر آن دو حضور يابند. (نور2)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِن قَبْلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ فَمَا لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَهَا فَمَتِّعُوهُنَّ وَسَرِّحُوهُنَّ سَرَاحًا جَمِيلًا يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنَا لَكَ أَزْوَاجَكَ اللَّاتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ وَمَا مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفَاء اللَّهُ عَلَيْكَ وَبَنَاتِ عَمِّكَ وَبَنَاتِ عَمَّاتِكَ وَبَنَاتِ خَالِكَ وَبَنَاتِ خَالَاتِكَ اللَّاتِي هَاجَرْنَ مَعَكَ وَامْرَأَةً مُّؤْمِنَةً إِن وَهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرَادَ النَّبِيُّ أَن يَسْتَنكِحَهَا خَالِصَةً لَّكَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ قَدْ عَلِمْنَا مَا فَرَضْنَا عَلَيْهِمْ فِي أَزْوَاجِهِمْ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ لِكَيْلَا يَكُونَ عَلَيْكَ حَرَجٌ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿أحزاب49و 50﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! وقتى زنان مؤمن را به همسرى گرفتيد، آن‏گاه پيش از آن كه با آنها نزديكى كنيد طلاقشان داديد، شما را بر آنها عده‏اى نيست كه حسابش را نگاه داريد پس مهرشان را بدهيد و به خوشى رهايشان كنيد. اى پيامبر! ما براى تو آن همسرانى را كه مهرشان را داده‏اى حلال كرديم، و كنيزانى كه خدا از غنيمت جنگى در اختيار تو قرار داده، و دختران عمويت و دختران عمّه‏هايت و دختران دايى تو و دختران خاله‏هايت كه با تو مهاجرت كرده‏اند [ازدواج با آنها براى تو حلال است‏]، و نيز زن مؤمنى كه خود را [بدون مهر] به پيامبر ببخشد، در صورتى كه پيامبر بخواهد او را به زنى بگيرد حلال است. [اين ازدواج از روى بخشش‏] ويژه‏ى توست نه ديگر مؤمنان. ما نيك مى‏دانيم كه در مورد زنان و كنيزانشان چه حكمى بر آنها مقرر كرده‏ايم، تا براى تو [در اداى رسالت‏] مشكلى پيش نيايد [و از اين راه حاميان سببى پيدا كنى،] و خدا آمرزنده و مهربان است. (احزاب49و 50)

رعایت حجاب برای مردان و زنان مؤمن

قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبَائِهِنَّ أَوْ آبَاء بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائِهِنَّ أَوْ أَبْنَاء بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِي إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِي أَخَوَاتِهِنَّ أَوْ نِسَائِهِنَّ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُنَّ أَوِ التَّابِعِينَ غَيْرِ أُوْلِي الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجَالِ أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلَى عَوْرَاتِ النِّسَاء وَلَا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِينَ مِن زِينَتِهِنَّ وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿نور30 و 31﴾

به مردان با ايمان بگو: ديده [از نامحرم‏] فرونهند و پاكدامني خود را حفظ كنند، كه اين براي آنها پاكيزه‏تر است. همانا خدا به آنچه مي‏كنند آگاه است. و به زنان با ايمان بگو: ديدگان خود را [از نامحرم‏] فرو بندند و دامان خويش را حفظ كنند و زينت خود را جز آنچه نمايان است [مانند دست و صورت‏] آشكار نسازند، و بايد روسري‏هاي خود را بر سينه‏هاي خويش فرو اندازند و زينت و آرايش خود را آشكار نكنند جز براي شوهران خود يا پدرانشان يا پدران شوهرانشان يا پسرانشان يا پسران شوهرانشان يا برادرانشان يا برادرزادگانشان يا خواهرزادگانشان يا زنان [همكيش‏] خود، يا بردگانشان يا مردان تابع خانواده [سفيه و عقب مانده‏] كه به زن رغبت ندارند، يا كودكاني كه به عورت زنان وقوف نيافته‏اند. و پاهاي خود را چنان بر زمين نكوبند تا آن زينتي كه پنهان كرده‏اند (خلخال) دانسته شود. و اي مؤمنان! همگي به درگاه خدا توبه آريد، تا شايد رستگار شويد. (نور30 و 31)

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِّأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاء الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِن جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَن يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿أحزاب59﴾

اى پيامبر! به زنان و دخترانت و به زنان مؤمنان بگو پوشش‏هاى خود را بر خود بپيچند. اين براى آن كه [به عفيف بودن‏] شناخته شوند و مورد تعرض [هوسبازان‏] قرار نگيرند نزديك‏تر است، و خدا آمرزنده و مهربان است. (احزاب59)

مؤمنان و رعایت احکام طلاق

فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنكُمْ وَأَقِيمُوا الشَّهَادَةَ لِلَّهِ ذَلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ مَن كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا ﴿طلاق2﴾

پس چون به آخر عدّه‏شان رسيدند، يا به شايستگى نگاهشان داريد و يا به شايستگى از آنها جدا شويد، و دو تن عادل از خودتان را گواه بگيريد و شهادت را براى خدا به پا داريد. با اين [دستورات‏] كسى كه به خدا و روز رستاخيز ايمان دارد موعظه مى‏شود. و هر كه از خدا پروا كند، براى او راه خروجى [از گناه و مشكلات‏] پديد مى‏آورد. (طلاق2)

وَالْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوَءٍ وَلاَ يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّهُ فِي أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذَلِكَ إِنْ أَرَادُواْ إِصْلاَحًا وَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكُيمٌ ﴿بقرة228﴾

و زنان طلاق داده شده تا سه پاكي منتظر بمانند، و اگر به خدا و روز واپسين ايمان دارند حلال نيست آنچه را كه خدا در رحم‏هايشان آفريده پنهان دارند، و شوهرانشان اگر سر آشتي دارند به بازگرداندنشان در اين [مدت‏] سزاوارترند، و براي اين زنان به طور شايسته [حقوقي‏] است مانند آنچه [از تكاليف‏] بر عهده‏ي آنهاست و مردان را بر آنها مرتبتي هست، و خدا شكست‏ناپذير حكيم است. (بقره228)

وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاء فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْاْ بَيْنَهُم بِالْمَعْرُوفِ ذَلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَن كَانَ مِنكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكُمْ أَزْكَى لَكُمْ وَأَطْهَرُ وَاللّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ﴿بقرة232﴾

و چون زنان را طلاق داديد و عدّه‏ي آنان سر آمد، آنان را از ازدواج با شوهران سابق خود در صورتي كه ميان آنها به خوبي توافق حاصل شده باشد جلوگيري نكنيد. هر كه از شما به خدا و روز واپسين ايمان دارد با اين دستور پند داده مي‏شود. اين براي شما پربارتر و پاكيزه‏تر است، و خدا مي‏داند و شما نمي‏دانيد. (بقره232)

اجرای بعضی احکام برای ایمان به خدا و پیامبرش است

فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ مِن قَبْلِ أَن يَتَمَاسَّا فَمَن لَّمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّينَ مِسْكِينًا ذَلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿مجادلة4﴾

و هر كه [برده‏اى‏] نيابد، بايد پيش از آميزش، دو ماه پياپى روزه بدارد، و هر كس نتواند، شصت مستمند را اطعام كند. اين [حكم‏] براى آن است كه به خدا و پيامبرش ايمان بياوريد، و اين حدود خداست، و براى كافران عذابى دردناك است. (مجادله4)

عاقبت اذیت و شکنجه مؤمنان

وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ.وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ.إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ ﴿بروج7و 8 و10﴾

و نظاره‏گر شكنجه‏اى بودند كه بر مؤمنان مى‏رفت. و از آنها انتقام نمى‏گرفتند جز اين كه آنان به خداى شكست ناپذير ستوده ايمان آورده بودند. همانا كسانى كه مردان و زنان مؤمن را آزردند، سپس از آن باز نگشتند، عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان براى آنهاست.. (بروج 7،8، و 10)

عاقبت مسخره کردن مؤمنین

الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللّهُ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿توبة79﴾

كساني كه به مؤمناني كه داوطلبانه صدقات مي‏دهند طعنه مي‏زنند و آنان را كه بيش از استطاعت خويش نمي‏يابند [كه احسان كنند] مسخره‏شان مي‏كنند، خدا نيز آنها را مسخره مي‏كند و آنها را عذابي دردناك است. (توبه 79)

عاقبت کسانی که شایعات بد در باره مؤمنان می­پراکنند

إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿نور19﴾

كساني كه دوست دارند زشتكاري در حق مؤمنان شايع شود، براي آنها در دنيا و آخرت عذابي پردرد خواهد بود، و خدا مي‏داند و شما نمي‏دانيد. (نور19)

عاقبت تهمت به زنان مؤمن

إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴿نور23﴾

بي‏گمان كساني كه به زنان پاكدامن بي‏خبر [از فحشا] و با ايمان، نسبت زنا مي‏دهند، در دنيا و آخرت لعنت شده‏اند و براي آنها عذابي سخت خواهد بود. (نور23)

وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِينًا ﴿أحزاب58﴾

و كسانى كه مردان و زنان مؤمن را با [نسبت دادن‏] گناهى كه نكرده‏اند آزار مى‏دهند، قطعا تهمت و گناه آشكارى را به گردن گرفته‏اند. (احزاب58)

عمل بی ایمانان تباه می‌شود

الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ حِلٌّ لَّكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلُّ لَّهُمْ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ وَلاَ مُتَّخِذِي أَخْدَانٍ وَمَن يَكْفُرْ بِالإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ ﴿مائدة5﴾

... و كسي كه به مقتضاي ايمان ملتزم نباشد، قطعا عملش تباه است و او در سراي ديگر از زيانكاران خواهد بود. (مائده 5)

هشدار بر بی­ایمانان بی­فایده است

وَسَوَاء عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿يس10﴾

و تفاوتشان نمى‏كند، چه هشدارشان دهى چه هشدارشان ندهى، ايمان نمى‏آورند. (یس10)

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿شعراء 121﴾

قطعا در اين [ماجرا] درس عبرتى بود ولى اكثرشان مؤمن نبودند. (شعراء 121)

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿شعراء 139﴾

پس تكذيبش كردند و هلاكشان كرديم. قطعا در اين [ماجرا] درس عبرتى است و اكثر آنان مؤمن نبودند. (شعراء 139)

فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿شعراء 158﴾

آنگاه عذاب آنها را در گرفت؛ قطعا در اين [ماجرا] عبرتى است و اكثر آنان مؤمن نبودند. (شعراء158)

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿شعراء 174﴾

قطعا در اين [عقوبت‏] عبرتى است و اكثر آنان مؤمن نبودند. (شعراء174)

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿شعراء 190﴾

قطعا در اين [عقوبت‏] درس عبرتى است و بيشتر آنان مؤمن نبودند. (شعراء 190)

فَقَرَأَهُ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ ﴿شعراء 199﴾

و آن را برايشان مى‏خواند به آن ايمان نمى‏آوردند. (شعراء199)

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ﴿شعراء 201﴾

 [اما] به آن ايمان نمى‏آورند تا وقتى كه عذاب پردرد را ببينند. (شعراء201)

مجادله کنندگان در آیات خدا مورد خشم خدا و  مؤمنان هستند

الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ وَعِندَ الَّذِينَ آمَنُوا كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ ﴿غافر35﴾

كسانى كه در باره‏ى آيات خدا بى‏آن كه حجّتى برايشان آمده باشد، مجادله مى‏كنند، مورد خشم و عداوت سختى در پيشگاه خدا و نزد كسانى كه ايمان آورده‏اند، مى‏باشند. اين گونه خدا بر دل هر متكبّر زورگويى مُهر مى‏نهد. (غافر35)

أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ فَإِذَا جَاء الْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَالَّذِي يُغْشَى عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ فَإِذَا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوكُم بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ أَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِ أُوْلَئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمَالَهُمْ وَكَانَ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا ﴿أحزاب19﴾

در حالی که بر شما بخل می‌ورزند، و هنگامى كه بيم [جنگ‏] پيش آيد، آنها را مى‏بينى كه به تو مى‏نگرند و چشمانشان [از ترس در حدقه‏] مى‏گردد، مثل كسى كه از مرگ بي‌هوش شده باشد، و چون ترس برطرف شود، و چون آن ترس برطرف شود، شما را به خاطر حرص مال با زبان‏هاى تند و نيش‏دار [در باره‏ى غنيمت‏] آزار مى‏دهند. آنها ايمان نياوردند، پس خدا اعمالشان را تباه کرد و اين بر خدا آسان است. (احزاب19)

زمانی که دیگر ایمان آوردن سودی ندارد

وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُودُهُ بَغْيًا وَعَدْوًا حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ آمَنتُ أَنَّهُ لا إِلِهَ إِلاَّ الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُو إِسْرَائِيلَ وَأَنَاْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ﴿يونس90﴾

و بني اسرائيل را از دريا عبور داديم. پس فرعون و سپاهش از سر ظلم و تجاوز آنها را دنبال كردند، تا چون غرق شدنش در رسيد، گفت: ايمان آوردم كه هيچ معبودي نيست جز همان كه بني اسرائيل به او ايمان آوردند و من از تسليم شدگانم. (يونس 90)

هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ أَن تَأْتِيهُمُ الْمَلآئِكَةُ أَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا قُلِ انتَظِرُواْ إِنَّا مُنتَظِرُونَ ﴿أنعام158﴾

آيا جز اين انتظار دارند كه فرشتگان به سويشان بيايند يا پروردگارت بيايد، يا پاره‏اي از آيات (معجزات) پروردگار تو ظاهر گردد؟ [اما] روزي كه برخي آيات پروردگارت بيايد، براي كسي كه قبلا ايمان نياورده و يا در ايمان خويش عمل خيري فراهم نكرده باشد، ايمان آوردنش سودي ندارد. بگو: منتظر باشيد، ما نيز منتظريم.  (انعام 158)

أَثُمَّ إِذَا مَا وَقَعَ آمَنْتُم بِهِ آلآنَ وَقَدْ كُنتُم بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ ﴿يونس51﴾

سپس آيا آن‏گاه كه عذاب واقع شد به آن ايمان مي‏آوريد؟ آيا حالا؟ در صورتي كه قبلا [به تمسخر] شتاب در آن را مي‏خواستيد. (يونس 51)

فَلَوْلاَ كَانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَهَا إِيمَانُهَا إِلاَّ قَوْمَ يُونُسَ لَمَّآ آمَنُواْ كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الخِزْيِ فِي الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِينٍ ﴿يونس98﴾

چرا هيچ شهري نبود كه [به موقع‏] ايمان بياورد تا ايمان او سودش دهد؟ مگر قوم يونس كه وقتي ايمان آوردند عذاب خواري را در زندگي دنيا از آنها برداشتيم و تا مدتي [از زندگي دنيا] برخوردارشان كرديم. (يونس 98)

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنظَرُونَ ﴿سجدة29﴾

بگو: روز فتح، ايمان كسانى كه كافر شدند سودى نمى‏دهد و مهلت داده نمى‏شوند. (سجده29)

فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبَادِهِ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْكَافِرُونَ ﴿غافر85﴾

 [ولى‏] ايمانشان آنها را سودى نبخشيد آن هنگام كه عذاب ما را مشاهده كردند. اين سنّت خداست كه از [ديرباز] در باره‏ى بندگانش چنين جارى شده، و آن جاست كه كافران زيان كرده‏اند. (غافر85)

فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ ﴿غافر84﴾

پس چون سختى [عذاب‏] ما را ديدند، گفتند: تنها به خدا ايمان آورديم و بدانچه با او شريك مى‏كرديم كافر شديم. (غافر84)

رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ ﴿دخان12﴾

[مى‏گويند:] پروردگارا! اين عذاب را از ما دور كن كه ما [اينك‏] مؤمنيم. (دخان12)

 وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا اتَّبِعُوا سَبِيلَنَا وَلْنَحْمِلْ خَطَايَاكُمْ وَمَا هُم بِحَامِلِينَ مِنْ خَطَايَاهُم مِّن شَيْءٍ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ﴿عنكبوت12﴾

و كسانى كه كافر شدند، به كسانى كه ايمان آورده‏اند گفتند: طريقت ما را پيروى كنيد و بايد گناهانتان را گردن بگيريم! ولى آنها چيزى از گناهانشان را به گردن نخواهند گرفت. قطعا آنها دروغگويانند. (عنکبوت12)

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمْ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَاء اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿يس47﴾

و چون به آنها گفته شود: از آنچه خدا روزيتان كرده انفاق كنيد، كسانى كه كافر شدند به مؤمنان مى‏گويند: آيا كسى را طعام دهيم كه اگر خدا مى‏خواست وى را اطعام مى‏كرد؟ شما جز در گمراهى آشكار نيستيد. (یس47)

وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُونَا إِلَيْهِ وَإِذْ لَمْ يَهْتَدُوا بِهِ فَسَيَقُولُونَ هَذَا إِفْكٌ قَدِيمٌ

﴿أحقاف11﴾

و كافران در حق مؤمنان گفتند: اگر [اين قرآن‏] چيز خوبى بود، به [پذيرفتن‏] آن بر ما پيشى نگرفته بودند، و چون خود به وسيله آن هدايت نيافته‏اند به زودى خواهند گفت: اين يك دروغ كهنه است. (احقاف11)

إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿مطففين29﴾

همانا بدكاران پيوسته به كسانى كه ايمان آورده بودند مى‏خنديدند. (مطففین 29)

فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿مطففين34﴾

ولى امروز آنها كه ايمان آورده‏اند، به كفار مى‏خندند. (مطففین 34)

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَأَحْسَنُ نَدِيًّا ﴿مريم73﴾

و چون آيات روشن ما بر آنها تلاوت شود، كساني كه كافر شدند به مؤمنان گويند: کدام يک از ما دو گروه جايگاهش بهتر و محفلش نيکوتر است؟ (مريم73)

 نفرت

وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

﴿زمر45﴾

و چون خدا به يگانگى ياد شود، دل‏هاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند دچار نفرت مى‏شود، و چون كسانى غير از او ياد شوند، به ناگاه آنها مسرور مى‏شوند. (زمر45)

فساد

وَمِنهُم مَّن يُؤْمِنُ بِهِ وَمِنْهُم مَّن لاَّ يُؤْمِنُ بِهِ وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِالْمُفْسِدِينَ ﴿يونس40﴾

و برخي از آنان به قرآن ايمان مي‏آورند و برخي ايمان نمي‏آورند، و پروردگار تو مفسدان را بهتر مي‏شناسد. (يونس 40)

تفرقه اندازی میان مؤمنان

وَالَّذِينَ اتَّخَذُواْ مَسْجِدًا ضِرَارًا وَكُفْرًا وَتَفْرِيقًا بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَإِرْصَادًا لِّمَنْ حَارَبَ اللّهَ وَرَسُولَهُ مِن قَبْلُ وَلَيَحْلِفَنَّ إِنْ أَرَدْنَا إِلاَّ الْحُسْنَى وَاللّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ﴿توبة107﴾

و كساني [هستند] كه مسجدي اختيار كردند كه باعث زيان زدن و كفر و پراكندگي ميان مؤمنان است، و نيز كمينگاهي براي كساني كه با خدا و پيامبر او از پيش در جنگ بودند مي‏باشد و [اكنون‏] سخت سوگند مي‏خورند كه جز نيكي قصدي نداشتيم، ولي خدا گواهي مي‏دهد كه آنها قطعا دروغگو هستند. (توبه 107)

دلایل، موانع و بهانه­های بی ایمانان

ما به آنچه به خودمان نازل شده ایمان داریم

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ بِمَا أَنزَلَ اللّهُ قَالُواْ نُؤْمِنُ بِمَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرونَ بِمَا وَرَاءهُ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنبِيَاء اللّهِ مِن قَبْلُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿بقرة91﴾

و چون به آنها گفته شود: بدانچه خدا نازل كرده ايمان آوريد، گويند: ما به آنچه بر خودمان نازل شده ايمان داريم، و غير آن را منكر مي‏شوند در حالي كه حق همان است و آنچه را كه نزدشان است تصديق مي‏كند. بگو: اگر [به تورات‏] ايمان داريد، پس چرا پيش از اين پيامبران خدا را مي‏كشتيد؟(بقره91)

بهانه‌های عجیب و غریب

وَقَالُواْ لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الأَرْضِ يَنبُوعًا.أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الأَنْهَارَخِلالَهَا تَفْجِيرًا .َوْ تُسْقِطَ السَّمَاء كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا أَوْ تَأْتِيَ بِاللّهِ وَالْمَلآئِكَةِ قَبِيلاً.أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِّن زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَى فِي السَّمَاء وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَابًا نَّقْرَؤُهُ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّي هَلْ كُنتُ إَلاَّ بَشَرًا رَّسُولاً .وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَن يُؤْمِنُواْ إِذْ جَاءهُمُ الْهُدَى إِلاَّ أَن قَالُواْ أَبَعَثَ اللّهُ بَشَرًا رَّسُولاً ﴿إسراء90تا 94﴾

و گفتند: ما هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد تا آن كه از زمين چشمه‏اي براي ما بجوشاني، يا باغي از خرما و انگور داشته باشي كه از لابه‏لاي آن به فراواني نهرها جاري سازي، يا چنان كه ادعا مي‏كني آسمان را پاره پاره بر سر ما بيفكني يا خدا و فرشتگان را در برابر ما حاضر آوري، يا براي تو خانه‏اي زرّين باشد يا به آسمان بالا روي، و البته بالا رفتن تو را هم باور نخواهيم كرد مگر اين كه بر ما نوشته‏اي نازل كني كه آن را بخوانيم. بگو: پاك است پروردگار من! آيا من جز بشري پيام‌آورم؟ و مانع ايمان آوردن مردم- هنگامي كه هدايت سويشان آمد- جز اين نبود كه گفتند: آيا خداوند بشري را به رسالت مبعوث کرده است؟ (اسراء90 تا 94 )

سنگینی و مهر خوردگی گوش و قلب و دل

ثُمَّ بَعَثْنَا مِن بَعْدِهِ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَآؤُوهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ بِمَا كَذَّبُواْ بِهِ مِن قَبْلُ كَذَلِكَ نَطْبَعُ عَلَى قُلوبِ الْمُعْتَدِينَ ﴿يونس74﴾

آن‏گاه از پي او رسولاني را به سوي قومشان فرستاديم كه برايشان حجت‏ها آوردند، ولي آنها بر آن نبودند تا به چيزي كه قبلا تكذيبش كرده بودند ايمان بياورند. ما بدين سان بر دل‏هاي متجاوزان مهر غفلت مي‏نهيم. (يونس 74)

...وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُوْلَئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ ﴿فصلت44﴾

... و كسانى كه ايمان نمى‏آورند در گوش‏هايشان سنگينى است و قرآن بر آنها [مايه‏] كورى است، [و گويى‏] آنها از جايى دور ندا شوند. (فصلت 44)

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ ﴿منافقون3﴾

اين بدان سبب است كه آنها ايمان آوردند، سپس كافر شدند، در نتيجه بر دل‏هايشان مهر زده شد. از اين رو آنها نمى‏فهمند. (منافقون3)

وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا أَعْجَمِيًّا لَّقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آيَاتُهُ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُوْلَئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ ﴿فصلت44﴾

... و كسانى كه ايمان نمى‏آورند در گوش‏هايشان سنگينى است و قرآن بر آنها [مايه‏] كورى است، [و گويى‏] آنها از جايى دور ندا شوند. (فصلت 44)

وَقَالُواْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّه بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلاً مَّا يُؤْمِنُونَ ﴿بقرة88﴾

و گفتند: دل‏هاي ما در نيام است. [اين طور نيست‏] بلكه خدا به سبب كفرشان لعن [و طرد] شان كرده، پس خيلي كم ايمان مي‏آورند. (بقره88)

تکبر

إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَالَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ قُلُوبُهُم مُّنكِرَةٌ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ.لاَ جَرَمَ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ ﴿نحل22و23﴾

معبود شما معبودي يگانه است، پس كساني كه به آخرت ايمان نمي‏آورند دل‏هايشان منكر [حق‏] است و ايشان متكبرند. شكي نيست كه خداوند آنچه را پنهان مي‏دارند و آنچه را عيان مي‏سازند مي‏داند. بي ترديد او گردنگشان را دوست نم‌دارد.

(نحل22 و 23)

فَقَالُوا أَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عَابِدُونَ ﴿مؤمنون47﴾

پس گفتند: آيا به دو انساني كه مثل ما هستند ايمان بياوريم در حالي كه قومشان بردگان ما هستند؟ (مؤمنون47 )

قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ ﴿شعراء 111﴾

گفتند: آيا به تو ايمان بياوريم و حال آن كه فرومايگان از تو پيروى كرده‏اند؟ (شعراء111)

غفلت

وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿مريم39﴾

و آنها را از روز حسرت آنگاه كه كار تمام مي‏شود بترسان، و حال آن كه هم اكنون غافلند و ايمان نمي‏آورند. (مريم39)

 عالم دانستن خود

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُواْ أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاء أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَكِن لاَّ يَعْلَمُونَ

﴿بقرة13﴾

و چون به آنها گفته شود: شما نيز مانند [ساير] مردم ايمان بياوريد، گويند: آيا ما هم مانند كم‏خردان ايمان بياوريم؟ بدان كه آنان خود كم خردانند امّا نمي‏دانند. (بقره 13)

فَلَمَّا جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُون ﴿غافر83﴾

و چون پيامبرانشان دلايل آشكار برايشان آوردند، به دانشى كه نزدشان بود باليدند و [سر انجام‏] آنچه [از عذاب‏] به ريشخند مى‏گرفتند آنها را فرا گرفت. (غافر83)

تقصیر را به گردن هم انداختن

وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَن نُّؤْمِنَ بِهَذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْلَا أَنتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ ﴿سبأ31﴾

و كسانى كه كافر شدند گفتند: نه به اين قرآن و نه به آن [كتاب‏هايى‏] كه پيش از آن است هرگز ايمان نخواهيم آورد. و اى كاش اين ظالمان را هنگامى كه در پيشگاه پروردگارشان بازداشت شده‏اند ببينى كه [چگونه‏] سخن را به يكديگر برمى‏گردانند [و جدل مى‏كنند و] ضعيف شدگان به كسانى كه برترى فروختند مى‏گويند: اگر شما نبوديد قطعاً ما مؤمن می‌شديم. (سبا31)

وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ.مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ .بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ.وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ.قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ .قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ .وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ ﴿صافات24تا 30﴾

و آنها را نگه داريد كه بازخواست خواهند شد. شما را چه شده است كه يكديگر را يارى نمى‏كنيد؟ بلكه امروز آنها تسليم شدگانند. و روى به يكديگر كنند و از هم بپرسند. گويند: [پس چه شد؟] شما كه از در نيكخواهى سراغ ما مى‏آمديد! [مستكبران‏] مى‏گويند: [نه،] بلكه شما [خودتان‏] مؤمن نبوديد. و ما را بر شما هيچ تسلطى نبود، بلكه شما خود مردمى طغيانگر بوديد. (صافات24تا 30)

افسانه دانستن ایمان

وَالَّذِي قَالَ لِوَالِدَيْهِ أُفٍّ لَّكُمَا أَتَعِدَانِنِي أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتْ الْقُرُونُ مِن قَبْلِي وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ اللَّهَ وَيْلَكَ آمِنْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَيَقُولُ مَا هَذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿أحقاف17﴾

و آن كه به پدر و مادر خود گفت: اف بر شما! آيا به من وعده مى‏دهيد كه [از قبر] بيرون آورده مى‏شوم و حال آن كه پيش از من نسل‏ها گذشتند [و برنخاستند]، و آن دو به [درگاه‏] خدا زارى مى‏كنند كه: واى بر تو! ايمان بياور، وعده‏ى خدا حق است، و او پاسخ مى‏دهد: اينها جز افسانه‏هاى گذشتگان نيست. (احقاف17)

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُواْ يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَآئِيلَ ﴿أعراف134﴾

و چون بلا بر آنها واقع شد، گفتند: اي موسي! پروردگار خويش را بدان عهدي كه با تو دارد براي ما بخوان كه: اگر عذاب را از ما برداري قطعا به تو ايمان مي‏آوريم و حتما بني اسرائيل را با تو مي‏فرستيم. (اعراف 134)

عواقب و پیامد ایمان نیاوردن

انحراف از راه درست

وَإِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنَاكِبُونَ ﴿مؤمنون74﴾

و كساني كه به آخرت ايمان ندارند، حتما از راه [درست‏] منحرف‏اند. (مؤمنون74)

سرگشتگی

إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ ﴿نمل4﴾

بى‏ترديد كسانى كه به آخرت ايمان نمى‏آورند كارهايشان را در نظرشان آراسته‏ايم، از اين رو ايشان سرگشته‏اند. (نمل4)

پلیدی

فَمَن يُرِدِ اللّهُ أَن يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلاَمِ وَمَن يُرِدْ أَن يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاء كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿أنعام125﴾

پس هر كه را خدا بخواهد هدايت كند، سينه‏اش را براي اسلام بگشايد و هر كه را بخواهد در گمراهي [وا] گذارد، سينه‏اش را تنگ و تنگ‏تر گرداند چنان كه گويي در آسمان بالا مي‏رود. خدا اين چنين بر كساني كه ايمان نمي‏آورند پليدي مي‏نهد.

(انعام 125)

سرپرستی شیاطین بر بی­ایمانان

يَا بَنِي آدَمَ لاَ يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطَانُ كَمَا أَخْرَجَ أَبَوَيْكُم مِّنَ الْجَنَّةِ يَنزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءَاتِهِمَا إِنَّهُ يَرَاكُمْ هُوَ وَقَبِيلُهُ مِنْ حَيْثُ لاَ تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاء لِلَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿أعراف27﴾

اي فرزندان آدم! مبادا شيطان شما را به فتنه اندازد، چنان كه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون راند كه جامه‏ي [بندگي‏] آنها را از تنشان بر مي‏كند تا زشتي‏شان را بر آنها نمايان كند. بي‏شك او و گروهش از آن جا كه آنها را نمي‏بينيد شما را مي‏بينند. ما شياطين را سرپرستان كساني قرار داديم كه ايمان نمي‏آورند. (اعراف 27)

وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿سبأ20﴾

و همانا شيطان گمان خود را در مورد آنها راست يافت، و جز گروهى از مؤمنان، همه از او پيروى كردند. (سبا20)

عذاب خداوند

وَكَذَلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِن بِآيَاتِ رَبِّهِ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَى ﴿طه127﴾

و بدين‏سان هر كه را زياده‏روي كرده و به آيات پروردگارش ايمان نياورده است سزا مي‏دهيم، و قطعا عذاب آخرت سخت‏تر و پايدارتر است. (طه127)

وَمَن يُشَاقِقِ الرَّسُولَ مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّى وَنُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَسَاءتْ مَصِيرًا ﴿نساء115﴾

و هر كه پس از روشن شدن راه هدايت، با پيامبر ستيزه كند و راهي غير از راه مؤمنان در پيش گيرد، وي را به همان سو كه رو كرده برگردانيم و به دوزخش كشانيم كه بد سر انجامي است. (نساء115)

وأَنَّ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ﴿إسراء10﴾

و براي كساني كه به آخرت ايمان نمي‏آورند عذابي دردناك آماده كرده‏ايم. (اسراء10)

...وَلاَ يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُواْ تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُواْ قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِّن دَارِهِمْ حَتَّى يَأْتِيَ وَعْدُ اللّهِ إِنَّ اللّهَ لاَ يُخْلِفُ الْمِيعَادَ ﴿رعد31﴾

... و كساني كه كافر شدند پيوسته به سزاي آنچه كرده‏اند مصيبت كوبنده‏اي به آنان مي‏رسد يا نزديك خانه‏هايشان فرود مي‏آيد تا وعده‏ي [نهايي‏] خدا فرا رسد. آري خدا خلف وعده نمي‏كند. (رعد31)

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ مِن قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُواْ وَجَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ وَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ كَذَلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ ﴿يونس13﴾

و همانا نسل‏هاي پيش از شما را هنگامي كه ستم كردند هلاك نموديم. پيامبرانشان دلايل آشكار برايشان آوردند، ولي بر آن نبودند كه ايمان بياورند. اين گونه مردم بزهكار را جزا مي‏دهيم. (يونس 13)

إِنَّ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللّهِ لاَ يَهْدِيهِمُ اللّهُ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَأُوْلئِكَ هُمُ الْكَاذِبُونَ ﴿نحل104و 105﴾

مسلما كساني كه به آيات خدا ايمان نمي‏آورند، خداوند آنها را هدايت نمي‏كند و ايشان را عذابي دردناك است. تنها كساني دروغ مي‏بافند كه به آيات خدا ايمان ندارند و آنها خود دروغگويند. (نحل104و 105)

... وَالَّذِينَ كَفَرُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ ﴿يونس4﴾

.... و كساني كه كافر شدند، به سزاي كفرشان آشاميدني از آب جوشان و عذابي دردناك خواهند داشت. (يونس 4)

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَن يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءهُمُ الْهُدَى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَن تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا ﴿كهف55﴾

و هنگامي که هدايت به سوي مردم آمد، چيزي مانع آنها نشد كه ايمان بياورند و از پروردگارشان آمرزش بخواهند جز اين كه همان بلاها بر سرشان بيايد كه بر پيشينيان آمد يا عذاب رويارويشان آمد [تا به خود آيند]. (کهف55)

ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَا كُلَّ مَا جَاء أُمَّةً رَّسُولُهَا كَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنَا بَعْضَهُم بَعْضًا وَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُونَ ﴿مؤمنون44﴾

سپس پيامبران خود را پي‏درپي فرستاديم. هر بار كه پيامبري به سوي امتش آمد تكذيبش كردند، ما نيز آنها را از پي يكديگر هلاك نموديم و آنها را عبرت‏ها و داستان‏ها كرديم. پس نابود باد قومي كه ايمان نمي‏آورند. (مؤمنون44)

لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ وَيَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿أحزاب73﴾

تا سرانجام خداوند مردان و زنان منافق، و مردان و زنان مشرك را [به خاطر سرپيچى از تكليف‏] عذاب كند، و به مردان و زنان با ايمان توجه و عنايت كند، و خدا آمرزنده و مهربان است. (احزاب73)

أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَم بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ ﴿سبأ8﴾

آيا [اين مرد] بر خدا دروغ بسته يا جنونى در اوست؟ [نه،] بلكه آنها كه به آخرت ايمان نمى‏آورند، در عذاب و گمراهى بس دورى هستند. (سبا8)

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿يس7﴾

 [چون نپذيرفتند] وعده‏ى عذاب بى‏شك در باره‏ى اكثرشان تثبيت شد، پس ايمان نخواهند آورد. (یس7)

ذَلِكُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَإِن يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ ﴿غافر12﴾

اين [كيفر] براى آن است كه چون خدا به تنهايى خوانده مى‏شد، انكار مى‏كرديد، و چون به او شرك آورده مى‏شد [به آن‏] ايمان مى‏آورديد. پس [امروز] حكم [در باره‏ى شما] از آن خداى والاى بزرگ است. (غافر12)

وَمَن لَّمْ يُؤْمِن بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَعِيرًا ﴿فتح13﴾

و هر كس به خدا و پيامبر او ايمان نياورد، [بداند كه‏] ما براى كافران آتشى سوزان آماده كرده‏ايم. (فتح13)

وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيهْ.وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيهْ .يَا لَيْتَهَاكَانَتِ الْقَاضِيَةَ.مَا أَغْنَى عَنِّي مَالِيهْ.هَلَكَ عَنِّي سُلْطَانِيهْ.خُذُوهُ فَغُلُّوهُ.ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ .ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوهُ.إِنَّهُ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ . ﴿حاقة25تا 33﴾

و اما كسى كه كارنامه‏اش بدست چپ او داده شود، گويد: اى كاش نامه‏ام به من داده نمى‏شد، و نمى‏دانستم حسابم چيست. اى كاش آن [مرگ‏] پايان دهنده‏ى كار بود [و دوباره زنده نمى‏شدم‏]. مال من چيزى از من دفع نكرد.قدرتم از دستم برفت. [پس فرمان رسد:] او را بگيريد و در زنجير كنيد. آن‏گاه به دوزخش در آوريد. سپس او را در زنجيرى كه طول آن هفتاد ذراع است در بند كشيد.چرا كه او به خداى بزرگ ايمان نمى‏آورد. (حاقه 25تا 33)

وَيَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَيَزِيدُهُم مِّن فَضْلِهِ وَالْكَافِرُونَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ﴿شورى26﴾

و [دعاى‏] كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند اجابت مى‏كند و از فضل خويش به آنها زياده مى‏دهد، ولى كافران را عذابى سخت خواهد بود.

(شوری26)

مَا آمَنَتْ قَبْلَهُم مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ ﴿أنبياء6﴾

قبل از آنها [نيز مردم‏] هيچ شهري كه آنها را هلاك نموديم، [به معجزه‏هاي ما] ايمان نياوردند، پس آيا اينان ايمان مي‏آورند؟ (انبياء6)

خشم خدا

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِن مَّقْتِكُمْ أَنفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمَانِ فَتَكْفُرُونَ ﴿غافر10﴾

كافران ندا داده شوند كه نفرت و خشم خدا نسبت به شما از نفرت و خشم شما با يكديگر قطعا بزرگ‏تر است، آن‏گاه كه شما به ايمان دعوت مى‏شديد و انكار مى‏كرديد. (غافر10)

 عدم بخشش خدا

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ آمَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ ازْدَادُواْ كُفْرًا لَّمْ يَكُنِ اللّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلاَ لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلاً

﴿نساء137﴾

همانا كساني كه ايمان آوردند سپس كافر شدند و پس از آن ايمان آوردند و باز كافر شدند و آن‏گاه بر كفر خويش افزودند، قطعا خداوند آنها را نخواهد بخشيد و راهي به آنها نخواهد نمود. (نساء137)

سزای کافر شدن  پس از ایمان

مَن كَفَرَ بِاللّهِ مِن بَعْدِ إيمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمَانِ وَلَكِن مَّن شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴿نحل106﴾

هر كس پس از ايمانش، به خدا كافر شود [جزايش دوزخ است‏] جز كسي كه تحت فشار [واقع‏] شده ولي دلش به ايمان محكم است آري كسي كه سينه خود را به كفر بگشايد، خشمي از خدا بر آنهاست و ايشان را عذابي بزرگ خواهد بود. (نحل106)

وَيَقُولُونَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالرَّسُولِ وَأَطَعْنَا ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِّنْهُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ وَمَا أُوْلَئِكَ بِالْمُؤْمِنِينَ ﴿نور47﴾

و مي‏گويند: به خدا و رسول او ايمان آورديم و فرمان برديم، آن‏گاه دسته‏اي از ايشان پس از اين [ادّعا] باز مي‏گردند، و آنها مؤمن نيستند. (نور47)

دریافت فایل صوتی

بازگشت

Share