
اي باغبان
اي باغبان اي باغبان
آمد
خزان آمد خزان بر شاخ و برگ از درد دل بنگر نشان بنگر نشان
اي باغبان هين گوش كن ناله درختان نوش كن نوØÙ‡
كنان از هر طر٠صد بي زبان صد بي زبان
هرگزنباشدبي سبب گريان دوچشم وخشك لب نبود كسي بي درد دل رخ Ø²Ø¹ÙØ±Ø§Ù† رخ Ø²Ø¹ÙØ±Ø§Ù†
ØØ§ØµÙ„ درامد زاغ غم در باغ Ùˆ مي
كوبد قدم پرسان به Ø§ÙØ³ÙˆØ³ وستم كوگلستان كوگلستان
كو سوسن و كو نسترن كو سرو و لاله، ياسمن كو سبز پوشان چمن كو
ارغوان كو ارغوان
كو بلبل شيرين
Ùنم
كو ÙØ§Ø®ØªÙ‡ كوكو زنم طاووس خوب چون صنم كو طوطيان كو طوطيان
خورده Ú†Ùˆ آدم دانه ا ÙŠ Ø§ÙØªØ§Ø¯Ù‡ از كاشانه
اي پريده تاج
Ùˆ ØÙ„Ù‡ شان زين Ø§ÙØªØªØ§Ù† زين Ø§ÙØªØªØ§Ù†
جمله درختان ص٠زده جامه سيه ماتم زده
بي برگ Ùˆ زار Ùˆ نوØÙ‡ گر زان Ø§Ù…ØªØØ§Ù† زان Ø§Ù…ØªØØ§Ù†
Ú¯ÙØªÙ†Ø¯: اي زاغ عدو آن آب باز آيد بجو عالم شودپررنگ وبوهمچون جنان همچون جنان
ميرد خزان همچو دد
بر گور او كوبي لگد نك ØµØ¨Ø Ø¯ÙˆÙ„Øª مي دمد اي پاسبان اي پاسبان
ØµØ¨ØØ§ جهان پر نور كن
اين هندوان را دور كن مردهر را Ù…ØØ±ÙˆØ± كن Ø§ÙØ³ÙˆÙ† بخوان Ø§ÙØ³ÙˆÙ† بخوان
اي Ø¢ÙØªØ§Ø¨ خوش عمل باز
Ø¢ سوي برج ØÙ…Ù„
ني يخ گذار و
ني Ùˆ ØÙ„ عنبر ÙØ´Ø§Ù† عنبر ÙØ´Ø§Ù†
گلزار را پر خنده كن
وان مردگان را زنده كن مر ØØ´Ø± را تابنده كن هين
العيان هين العيان
از
ØØ¨Ø³ رسته دانه ها ما هم ز كنج خانه ها
آورد باغ از غيب ها
صد ارمغان صد ارمغان
بلبل رسد بربط زنان وان ÙØ§Ø®ØªÙ‡ كوكو كنان مرغان ديگر
مطرب
بخت جوان
بخت جوان
من زين قيامت ØØ§Ù…لم Ú¯ÙØª
زبان را مي هلم مي نايد
انديشه دلم اندر زبان
اندر زبان
خاموش و بشنو اي پدر از باغ و مرغان نو خبر
پيكان پران آمده از لا مكان از لا مكان
مولانا
پرينيا
بازگشت
Share
|