داشتم از یکی از مراکز
خرید شهرمان عبور می کردم. اشیاء رنگارنگ٠پشت ویترین ها از جلوی چشمانم رژه می
Ø±ÙØªÙ†Ø¯ØŒ اما من غرق در اÙکار خودم بودم. چند وقتی بود Ú©Ù‡ اوضاع Ùˆ شرایط زندگی
Ù†Ø§Ø±Ø§ØØª Ùˆ آزرده خاطرم Ù…ÛŒ کرد؛ Ø§ØØ³Ø§Ø³ Ù…ÛŒ کردم Ú©Ù‡ ØØ§Ù„ خوب غالباً با من قهر کرده، یا
شاید هم خدا مرا به ØØ§Ù„ خودم رها کرده است ...
در این میان شخصی با پیش
آوردن یک قطعه مقوای Ú©ÙˆÚ†Ú© رشتۀ اÙکارم را از هم گسست. Ú©Ù…ÛŒ طول کشید تا دریابم Ú©Ù‡ مقوای
ارائه شده به من چیست. آن قطعه مقوای معطر، تبلیغی بود برای یک عطر... . اول می
خواستم دست تبلیغ کننده را رد کنم، آخر نیازی به خرید عطر نداشتم، اما نمی دانم
چرا Ù¾Ø°ÛŒØ±ÙØªÙ…Ø´. قطعه مقوای معطر را بوییدم. بوی خوشایندی داشت، توانست تا ØØ¯ÙˆØ¯ÛŒ
توجه مرا به خودش جلب کند. بر خلا٠همیشه Ú©Ù‡ تبلیغ ها را به سرعت داخل جیب های Ú©ÛŒÙÙ…
Ù…ÛŒ انداختم، آن قطعه مقوا را همچنان در دستم Ù†Ú¯Ù‡ داشتم، در ØÛŒÙ† بوییدن های گاه به
گاه آن ناگاه جمله ای نوشته شده بر روی آن با نگاه من تلاقی کرد.
Ù„ØØ¸Ù‡ ای درنگ کردم تا
بخوانمش؛ گویی با من سخن Ù…ÛŒ Ú¯ÙØª:
"شاید
ØµÙ„Ø§Ø ØªÙˆ در آن چیزیست Ú©Ù‡ خدا نصیبت کرده است."
دقیقاً همان پیامی بود
Ú©Ù‡ به شدت نیازمند Ø¯Ø±ÛŒØ§ÙØªØ´ بودم،
Ùˆ بی درنگ Ø¯Ø±ÛŒØ§ÙØªÙ… Ú©Ù‡:
"خدا
مرا به ØØ§Ù„ خودم رها نکرده است..."
نوشتۀ
شینا