در فراسوي باور به خداوند و اعتقاد به او چيزي هست؛

چيزي كه ما بيش از هر چيز ديگر به آن نياز داريم.

به آن نياز داريم تا حقيقت خداوند و خداي حقيقي را

 جايگزين پندارهاي باطل‌مان از خداوند و خداي موهومي‌مان سازد.

به آن نياز داريم تا محبت به خداوند و دل‌تنگي براي "او" را

جايگزين دل‌آزردگي‌ها و گريزهايمان از "او" نمايد.

به آن نياز داريم تا عبادات خشك و بي‌روحمان را زنده كند و جان دهد،

بوي ترس و اجبار را از آنها بزدايد، و عطر عشق و اشتياق‌شان بخشد.

به آن نياز داريم تا خداشيفتگي را جاودانه جايگزين شيفتگي‌هاي دنيايي‌مان سازد.

به آن نياز داريم براي همه‌ي اين ديگرگون شدن‌ها، تعالي يافتن‌ها و بالا رفتن‌ها.

و اما آن كيمياي ديگرگون‌ساز كه پاسخ تمامي اين نيازهاي ماست،

 همان "تجربه‌ي حضور خداوند" است،

تجربه‌اي كه نه بازگويي و نه بازسازي ديگر گفته‌ها، كه به راستي از آن‌ِ خود ماست.

و اما، تجربه‌ي حضور خداوند به تجربه‌ي باران مي‌ماند،

چرا كه براي تجربه‌ي اين هر دو، چترها را بايد بست.

ساخته‌ها و پرداخته‌هاي برخاسته از هزاران ذهن و زبانِ بي‌تجربه،

خالي از زلاليت‌اند و پر از كدروت.

پُر كردن گوش و هوش خود از آنها، به گرفتن چتري سياه بر سر مي‌ماند؛

 چتري كه جز مانعي براي تجربه‌ي حضور خدا نيست.

انباشتن ذهن از تصورات و ذهنيات تيره، و توقعات و انتظارات خودساخته،

 موانعي جدي‌اند در تجربه‌ي راستين حضور خداوند.

موانعي كه بايد از ميان‌شان برداشت، يا از كنارشان گذشت.

و اين‌گونه است كه براي تجربه‌ي حضور خداوند،

 بايد آن را بدون چتر به تجربه نشست.